Pſalmꝰ xlolxxxiiij
mana leticia ſalubriter vīcat̉. Paſtiſumus. O bone rex ꝯuiuio nuptiali.delicias celeſtes haurimꝰ. p̄ſta nob̓ ieſu chriſte ſpōſe mirabilis. vt qͥ h̓ ſpeletati ſumꝰ in futuro etiā ꝑfectiſſimogaudio repleamur. qͥ cū pr̄e ⁊ ſpūſcoviuis et regnas deꝰ ꝑ oīa ſe .ſ. AmēEus noſter re.Titulꝰ In fineꝫ filijs choreꝓ arcanis Pſalmus. Caſſ. In finēnotū ē. quēadmodum ad dn̄m poſſitreferri Ip̄e ē finis noſter qͥ nos ꝑficit ⁊ nō cōſumit. filios āt chore ſignificare diximꝰ imitatores paſſiōis chriſti. ex qͦꝝ ꝑſōa pſalmꝰ iſte cātat̉. Proarcanis ꝟo aduētū dn̄i ſignificat ſaluatoris. quē diuītatis ſue mirabili ſecreto ꝓ hūani gene̓is r̄dē ptiōe diſpoſuit. Hier Hic eī p̄s docet nos ſpemnoſtra in illū debere pone̓. qͥ ſolꝰ pōtnos de tribulatiōibꝰ liberare Filij gͦchore qͥ fideles debēt ītelligi chriſtiani: in prīcipio pſalmi nō ſe timē ꝓfitētur ꝑturbatiōes ſeculi dicētes.Eus nr̄. Iꝑ veram fidē. ⁊ ꝯfeſſion Caſſ Crefugiū qm̄ nos de anīeꝑiculo liberat Let ꝟtꝰ qm̄ ſtabilitermētes nr̄as ab iniqͣ ſeculi errore cuſtodit. Aug. Sūt q̇dā refugia vbi n̄ē ꝟtꝰ qͦ qͥſqꝫ cū fugerit magis īfirmatur qͣꝫ cōfirmat̉. ꝟbi gr̄a Cu fugis adaliquē ī ſcl̓o magnū vt facias tibi potēte amicū: re fugiū videt̉. tāta tn̄ hſcl̓i incerta ſt̓ ⁊ ita potētiū ruine crebreſcūt qͦtidiane. vt cū ad tale refugium ꝑueneris. plꝰ ibi timē īcipias. antea tm̄ cauſe tue tiebas. tūc cuꝫ ad talē ꝯfugēis d̓ illo etiā timeb̓. Ml̓ti eīcadētibꝰ illis: q̄ſiti ſt̓. qͦs nēo q̄rēt ſi n̄ad tales cōfugiſſēt. tale n ē refugiuꝫnoſtrū qͦd ſic īfirmat̉. ſꝫ. d̓s qͥ ē ꝟtus Let adiutor ī tribulatiōibus ī quibꝰad dominū r̄fugiēdū c. ſiue ſit tribulatio in re familiari ſiue in ſalute cor
poris. ſiue de ꝑiclo charoꝝ: ſiue d̓ aliq̄ re ad huiꝰ vite ſuſtētaculū nc̄aria.Oīno aliud refugiū nō debꝫ eē chr̄iano qͣꝫ ſaluator eius. verūtn̄ chariſſimi inter oēs tribulatiōes aīe hūanenulla ē maior tribulatio qͣꝫ cōſciētiadelictoꝝ Nā ſi ī cōſcīa hoīs vulnuspcc̄i nō ſit: vbicūqꝫ alibi paſſꝰ fuerittribulatiōes. illic cōfugiet. et ibi īueniet deū Sinante̓ ibi reqͥes nō ē ꝓpt̓abūdātiā iniqͥtatū: cōfugiat ad deuꝫ.qm̄ adiutor fc̄s ē dn̄s. dimittēdo peccata Et ne tribulatiōes leues putares: addidit lq̄ īuenerūt nos nimis.Alia ē tribulatio quā tu iuēis ꝯſiderās peccatum tuū ſine alicuiꝰ āmonitiōe. ⁊ dicis tribulationē ⁊ dolorē īueni Glo. Alia ē qn̄ qͥs alteriꝰ ꝑſuaſiōe peitet pcc̄m ſuū cognoſcēs. Etvtrobiqꝫ rogādꝰ ē deꝰ: qͥ ē adiutor intribulatiōibꝰ Seqͥt̉ vox fideliū ī pͥmitiua eccīa exiſtētiū qͥ dicūt O roptereaſqꝛ deꝰ adiutor noſter ē Lnō timebimꝰ dū turbabit̉ terra. ¶ Hug. i. geneato iud̓oꝝ qͥ t̓rena ſapiūt ( ⁊ trāſferēt̉ mōtes l. i. apoſtoli radios doctrine veri ſolis chr̄i pͥmo ſuſcipiētes licor maris. l. i. ad gētilitatē ī latā amaritudinē peccatoꝝ idolatrie dimerſāHoc ſcūꝫ ē qn̄ apl̓i relictis īcredulisiudeis: ad p̄dicādū gētibꝰ trāſierūt. ſicut paulus et barnabas dixer̄t ad iudeos act. xiij. qm̄ repuliſtis verbū d̓iet īdignos vos iudicaſtis eterne viteAcce cōuertimur ad gētes Conuerūt laplilet turbate ſt̓ aq.i. aplī adpnīaꝫ ſono p̄dicatiōis leoꝝ videlꝫapoſtoloꝝ Hie. lꝯturbati ſt̓ mōtes.ſ. i. excelſiores ſeculi ptātes et principes gētiū l ī fortitudīe eiꝰ l. i. p̄dicatiōe fortitudīs ſpūſſācti Hug. Moralit̓ āt poſſūt exponi duo p̄dicti ꝟſꝰhoc mō l ꝓpterea. qꝛ deꝰ ē fortitudoet refugiū noſtꝝ (n̄ timebimꝰ) lī pn̄timoleſtiā tētationū ldū turbabit t̓ra