lxxv.
perē ꝑ elemoſyne largitionē Caſſ.qꝛ ſicut aqͣ extinguit ignē: ita ipſa legit̉ extinguē pctm̄ Sꝫ aduerte qd̓ dicit: intelligit: vt ec nō petētibꝰ talibꝰofferat̉ Nā qͥ petēti tribuit bonū opꝰefficit: qͥ vero tacētē intelligitbtītudinē ſine aliqͣ dubitatōe ꝯqͥrit. Sꝫ licetmulti pr̄es de elemoſyna hūani generis reconciliatrice plura ꝯſcripſerint.orit̉ tn̄ int̓ eos d̓ hoc articulo nō nulla diſſenſio. Legit̉ ei. Dī petēti te tribue. Scriptū ē etiā. Deſudet elemoſyna ī manu tua donec īuenius iuſtūcui eā tradas Sꝫ ſi oēs iuſtos q̄rimꝰ.īꝑata ꝯſtringimꝰ largitatē. Uerū heccā in ſola pia volūtate ꝯſiſtit. qꝛ nō ēnr̄m pͥus mores diſcutē. ⁊ ſic indigētie ſb̓uenire. ſufficit nobis vt nos dare aliqͥd malis artibꝰ neſciamus. necopiniones hoīm optādo elati elemoſynā largiamur. ſꝫ oꝑemur ſolo affectu ſb̓ueniēdi qd̓ nos ſupͣ oīa pepiitdiuinitas intueri. Qui ſic dederit etſiiuſtis nō det. iuſte tn̄ oībus crogabitSꝫ maior oꝑa dāda eſt vt ſcīs virisin aliqͣ indigētia ſb̓uenire debeamusꝓpt̓ chr̄m dn̄m nr̄m qͥ de pauꝑibꝰ ſuis ī iudicio ꝓprio dicturꝰ c̄. Qd̓cūqꝫvni ex minis iſtis feciſtis: mihi feciſtis. Quid eī dici p̄t ſb̓limiꝰ qͥd ve glorioſiꝰ. qn̄ aūt ipſi pret̓miſſi in ignē dirigēt. aut remunerati ad dexterā noscollocabūt? Hu. Qui ergo intelligitſuꝑ chr̄m egenu: ꝑ fidem ſue diuinitatis vt dictū ē: aut ꝑ ꝯpaſſionē ad ꝓximū lin die mala liberabit euꝫ dn̄s. Ih̓eſt in die iudicij q ē dies ire dies tribulatōis ⁊ āguſtie: dies calamitatis ⁊miſerie: vt dr̄ ſophonie. i. Hie. In qͣiudeos incredulos nōº ītelligētes danabit xp̄s Nic. Talēqꝫ fidelē ⁊ miſeri cordem vt dictū ē liberabit dn̄s deptāte inimict On̄s ꝯſeruet eū. Caſ.Petitio iſta ꝓphete certa ꝓmiſſio ēꝯſeruet. dixit .i. int̓ mala ſeculi peri
re nō faciat. ſꝫ ad et̓nā retributionemilleſū ſcā ꝯuerſatōe ꝑducat (⁊ viuiſicet euꝫ. Uiui ꝓprie illi dicunt̉. qͥ ſe achr̄iana fide nō diuidūt. Nā de illisqͥ in errore ꝟſant̉ dictū ē Sine mortuos vt ſepeliāt mortuos ſuos. Ergo viuificꝫ eū .i. faciat illū int̓ electosin ſua viuē portōe Ni. et beatū faciat eū in t̓ra viuētiū in qͣ ē btītudovera(et nō tradat euꝫ in aīam l. i. advolūtatē ⁊ deſideriū Linimicoꝝ eiꝰvidelꝫ demonū Hie. qͥ credulitatinr̄e ſꝑ inimici exiſtūt. Et ne beatumiſtū putares ī hoc mūdo incōcuſſamrequiē poſſide̓: ꝯſeq̄nt̓ ſb̓iūgit Qn̄sopē ferat illi ſuꝑ lectuꝫ doloris eiꝰ ſh̓e: adiutoriū p̄ſtet illi ī infirmitate carnis Ni. Cū iacuerit ſuꝑ lectū afflictꝰdolore capitis vel mēbri Caſ. Lectꝰeī nobis datꝰ eſt ad qͥetē in qͦ ſe hoīmfeſſa mēbra refoueāt. ſic et ille qͥ mr̄imoniū ꝯqͥrit: vxorē ſibi copulat: filios ꝓcreat: qͥ amicicias parat. qͣſi ī qͦdā lecto delcatōis gr̄a ꝯqͥeſcit. Sꝫ ethec freq̄nt̓ ſeruis ſuis amara ⁊ doloribꝰ plena dn̄s facit: ne ſpem ſuā ponētes ī tꝑalibꝰ rebꝰ futurā bona nonappetāt. Addiditqꝫ Hu. Mutās modu loq̄ndi de t̓tia ꝑſona ad ſcd̓aꝫ. vn̄dicit (vniuerſū ſtratū eiꝰ. l. i. vniuerſam carnis requic̄ lverſaſtil. i. ꝯuertiſti (in infirmitate eiꝰ. Greg. xxiij.moꝝ. Acſi aꝑte dicēt Oē qd̓ ſibi h̓ parauit ad requiē: hoc mutaſti ei occulto iudicio ad ꝑturbatōeꝫ. Qd̓ pio qͥdc̄ ꝯſilio agit̉. vt in hoc peregrinatonis tꝑe electoꝝ vita ꝑturbet̉ Caſſ.Quatenꝰ hic diuerſis calamitatibꝰ afflicti. et̓ne btītudinis requiē ꝯſequāt̉ſicut factū ē in iob: cui huiꝰ ſeculi bona ī īfirmitatē ꝯuerſa ſūt. Sꝫ inde felicior exiſtit: qꝛ ſe illi ꝓſpitas mūdatna ſubtraxit. Quocirca talibꝰ rebꝰ rogat opeꝫ ferre dn̄m. ne humana fragilitas duris laboribꝰ p̄ſſa ſuꝑet̉ Et qꝛ