Druckschrift 
Collectarius siue expositio// libri psalmorum
Entstehung
Seite
LXv
Einzelbild herunterladen
 

Pſalmusxxxiij

volūtatis efficimur. Deinde redit addn̄i ſciſſimā coīonē di Guſtate hocnō ꝑtinet ad palatū: ſꝫ ad aīe ſuauiſfimū fenſuꝫ qͥ diuina ꝯtēplatōe ſaginatur. Nā vt ip̄m guſtū intelligēs: ſeqͥtur ⁊ videte/ oculo fidei: vt cū talecorpꝰ accipimꝰ vite nobis ꝯcedi gratiā ꝯfidamꝰ: Et vt ip̄am cōicationeꝫnō ad corpꝰ trahēs: ſubdit qm̄ ſuauis eſt dn̄s. Nic. Et qꝛ preguſtatiodine dulcedinis auget ſpeꝫ btītudīsfuture. ideo ſubdit ꝭbeatꝰ vir qͥ ſperatin eo ⁊ nō in īcerto diuitiaꝝ: neqꝫ inhoīe morituro Aug. Hoc qͥd opꝰ ēdiu exponi? Quiſqͥs nō ſperat ī dn̄omiſer eſt Hu. Et ne ſpes in p̄ſumptionē luxuriet. ideo ſubdit Timēte dominū oēs ſcī eiꝰ. Hier. qͥ firmi ſtatꝭ.in ꝓmiſſis eiꝰ timete ne accepta ſecuritate decipiamini Caſſ. Sꝫ qͥd vtilitatis timor eiꝰ habeat ꝯſeq̄nt̓ on̄ditdi. lqm̄ nō ē inopīa ſpūaliū bonoꝝItimentibꝰ eū lO breuis ſnīa. O īmēſa ꝓmiſſio. Pn̄t aliqͦ egere: qͥbꝰ diuitie: qͥbꝰ ſalꝰ corꝑis: quibꝰ regnā tribuunt̉. ſolꝰ ipſe nihil̓ indiget qui dn̄i timore ditatꝰ eſt Nic. Ex hoc eī ꝙ ſencit in ſe dei grām. ſufficit ei deꝰ pro oībono: īmo alia bona ei deſipit ⁊ vilefcūt: niſi qͣntū nc̄itas exigit. Econuerſo c̄ de cupidis huiꝰ mūdi: qͥbꝰ oīadeficiunt. Propt̓ qd̓ ſb̓dit̉. Qiuiteseguerūt. ẜẜm ſenſuꝫ quē dic̄ Hier:in epl̓a ad paulinū. Antiquū dictū ēauaro deeſt tā qd̓ hꝫ. qͣꝫ qd̓ non hꝫ. iōſubdit̉ ⁊ eſurierūt qꝛ nō audēt fruibonis habitis: ſꝫ ea relinquūt alijs līqͥrentes aūt dn̄m. Ifide ⁊ deuotōe lnōminuent̉ oī bono qꝛ abūdāt ī bonisſpūalibꝰ Tꝑalia vero bona qͣntūcūqꝫmodica eis ſufficiūt: īmo ꝓ diuitijs coputant̉. Unde dicit apl̓s pͥ. ad Thi:vi. Habētes alimēta ⁊ qͥbꝰ tegamurhis ꝯtenti ſimꝰ Et Hie. in eplā. adpaulinū. Uictꝰ et veſtitꝰ diuitie ſunt

chr̄ianoꝝ. Alit̓ Hier. Multr ſūt mūdi locupletes ⁊ egent̉ gloria dei. de qͥbus fuit ⁊ diues ille ante cuiꝰ ianuaꝫLazarꝰ decūbebat. qui ſitiens in tormētis qꝛ nō fecerat mīam: nō meruitacciꝑe guttā. Inqͥrēs aūt lazarꝰ nonpurpuras: ſed celeſtia regna meruit īſinu Abrae bonis oībus adimpleriNic. Deinde hortat̉ fideles ad bonū vite actiue q̄ cōſiſtit in vitationepctī: et in oꝑatione boni ad ꝓximumEt qꝛ timor dn̄i facit vitare peccatū.ideo ſubiugit Tenite filij ſꝑ deſideriū diſcipline Landite me: timorē dn̄idocebo vos Iqui eſt initiū ſapiētie iuſtorū Hie. Sācti filij dei dicunturIuxta qd̓ dictū eſt ī euāgelio. Quotquot aūt receperūt eū: dedit eis poteſtatē filios dei fieri Nico. Quiseſt hō qui vult vitā Iſcꝫ eterna: in qͣnullꝰ morit̉ let diligit dies videre bonos. in beatitudine celeſti. vbi diesnō interrūpent̉ noctibꝰ: faciat: ſuppleqd̓ ſequit̉ P rohibe linguā tuā a malo Iblaſphemīe ⁊ ꝯtemptꝰ dei: ac ſimiliu (et labia tua ne loquātur dolumſcꝫ deceptiōis: detractionis ⁊ falſitatis ꝯtra ꝓximū Qiuerte a malo vitando pctm̄ oꝑis let fac̄ bonū. Iſteſunt due partes iuſticie Hie. Sala omnia a diaboli inſtinctū ꝓcedūt.ſicut bona a dei gratia. Relinque ergo q̄ inſtigat diabolus: ⁊ operare q̄ p̄cipit chr̄s Caſſ. Quia ad conſeq̄nda vitā eterna non ſufficit tm̄ a malis actibus abſtinere: niſi nos pietascōpellat ⁊ bona ꝑagere. Nam pͥmusvirtutis gradꝰ eſt aliena non querereEſt iteruꝫ ſuperior: egentibus ꝓprianō negare. In illo culpā refugimꝰ: iniſto palmā pietatis adqͥrimꝰ. Sciēsaūt ꝓpheta in hoc agone ſeculi cū corpore pacem fideliſſimos nō habere: ⁊cum ſuis vitijs hic illis continuū eēcertamen. pulcerrime ſubiūxit linqͥre