Druckschrift 
Collectarius seu expositio libri psalmorum
Einzelbild herunterladen
 

Bb0 S PQ9 g5OC PL4 H.A4g 4. .Lnocte. Qui hoc fecerit premij qͥuidmeret̉. ſequit̉ Serit tanꝙͣ lignūqd̓ plantatū eſt ſecꝰ decurſus aqꝫAulti ſimpl̓r īterp̄tant̓: ⁊ dicunt.Quō lignū ſi plantatu fuerit iuxtaaqͥs neceſſe ē vt vireat ⁊ n̄ ficcat̉.qꝛ hn̄t radices eiꝰ hūores vn̄ viuātSic qͥcūqꝫ legē dei meditat̓: ipſa legis meditatio virore ei facit ⁊ vitāHoc illi ſimplicit̓ int̓pretant̉. Noſat ſpūalibꝰ ſpūalia ꝯꝑates ī ꝓu̓.iij. de ſapīa legit̉. Lignū vite ē om̄ibus ꝯp̄hendētibꝰ ea. Et ẜm apl̓m.xp̄us dr̄ virtus ⁊ dei ſapīa. Si aūtſapīa lignū vite eſt: ipſa at ſapīaſuper ezech̓.eſt. MO Il̓Ab. omel̓. pͥma.xp̄us. IQui plātatꝰ eſt ſecꝰ decurſus aqͣꝝqꝛ īcarnatꝰ eſt iuxͣ lapſus ⁊ iuxtapeccata ⁊ nō in peccatis defluentiūppl̓orū. Naꝫ aq̄ ppl̓i interp̄tant̓ inaal̓. IE Augꝰ Iero.ApoVides gͦ qm̄ qui btūs vir ⁊ ſcūs ēhuic ligͦ a. ſapīe ꝯꝑat̉: hoc eſt xp̄oſil̓is erit: ſic̄ dic̄ apl̓us. Cōſide̓ nosfacit ⁊ faciet ī celeſtibꝰ a ꝯregnarehuic. ⁊ laodicie eccīe in Apoc̄. dicit̉Rui vicei̓t dabo ei ſede̓ mecū ī thronō meo. Videtiſ gͦ qꝛ cū xp̄o regbimꝰ ī celo de qͦ adhuc ſb̓dit̉. qd̓ fructū ſuū ⁊ ꝓmiſſione ſua: dabit ī tēin die iudicij. Alllti. citelepore ſuo. hoc ēRn dictis fuis Aat .xxvi. Venite bn̄dictipr̄is mei ꝑcipite regnū. Et ne qͥſꝙͣde xp̄i ꝓmiſſiōe dubitaret ꝯſeq̄nt̓ſubiugit Auḡ. E foliū eiꝰ nō defluet ⁊ v̓bū eiꝰ nō erit irritu qꝛ verbūdomini manet in eternum.Ce.⁊ intue̓ d̓n̄ verba folijſ AEi. arboris ꝯꝑata. qꝛ ſic̄ illafructꝰ tegūt: ſic ꝓmiſſiōes ſuas etiſta cuſtodiūt: et oīa q̄cūqꝫ facietꝓſꝑabunt̉: tā facta ꝙͣ dicta eius.Alit̓ autē ī ſenſu moral̓i pōt exponiab illo IRd̓ lignuꝫ ⁊ qͣloco. AV beatus vir. dabit fructu ſuū. nō alienū vt ipocrite ⁊ fatue v̓gines. qͥ ambulāt ⁊ operant̉ bonū ad teſtimoniū alienū vtlaudent̓: vel vt bt̄ī valeāt tꝑaliter.ſꝫ iſte btūs .ſ. vir: fructū ſuū dabitvolūtarie nō cōacte: ẜm illd̓ apl̓i. ijad Cor. ix. Nō ex triſticia ⁊ nc̄īitateHilarē em̄ datorē diligit deꝰ: ī tꝑeſuo. Tempꝰ vniuſcuiuſqꝫ bn̄faciēdi e̓ pn̄s vita. Vn̄ Ecci. ix. Rd̓cūqꝫpōt face̓ manꝰ tua inſtāter oꝑare:qꝛ nec opꝰ: nec ratiō: nec ſcīa: necſapīa erūt apd̓ inferos qͥ tuꝓpe̓aſ.Nūc gͦ ī pn̄ti vita ē tēpus bonū faciendi. ⁊ ī alia vita poſt iſtā erit tp̄smercedē recipiēdi: ẜm ꝙ dic̄ Appꝰ.ij. ad Cor̄. v Om̄s nos māifeſtarioportet an̄ tribunal xp̄i vt referatvnuſqͥſqꝫ ꝓpͥa cordis ſui ⁊ corꝑis ꝓvt geſſit: ſiue bonuꝫ ſiue malū. Etfoliū eiꝰ nō defluet ⁊ ꝟbū bt̄ virinō erit ocioſū: ſꝫ erit alijſ vtile. Vn̄Greḡ. Ocioſū eſt ꝟbū qd̓ caret ratiōe iuſte ncītatis: aut intētōe pievtilitatis. ⁊ oīa q̄cūqꝫ faciet ꝓſꝑaQuia ꝑ oīa ſua boͣbun 4tur. ¶lcO. ad ſempit̓nā beatitudinē ꝑducet̉. Vn̄ ad Roͣ. viij. diligētibꝰ deū oīa cooꝑant̓ in bonuhis qͥ ẜm ꝓpoſitū vocati ſunt ſcī. Vlle̓t. ſe poſita magis eluceEt qm̄ oppoſita iuxta