LiberDecimuſſeptimus

ſequentiqꝫ ſortem ducendi agminis relinquit. ¶ Solinꝰ. Manifeſtum eſt in ſeptētrionalē plagaꝫ hieme grues frequētiſſimas ꝯuolare: euntqꝫ ſub quodā ſigno militie. Ne auteꝫ ꝑgentibꝰ ad deſtinata vis flatuū renitatharenas deuorant. ſublatiſqꝫ lapillulis ad moderatamgrauitateꝫ ſubarrātur: pōtum tranſiture āguſtias captant. Cumqꝫ contra medium alueū aduentaſſe ſe ſciūtſcrupuloꝝ ſarcina pedes liberāt: ⁊ ita naute ꝓdiderūtcōpluti ſepe ex illo caſu imbre ſaxatili: harenas nō priuſreuomūt. ꝙͣ ſecure ſue ſedis fuerint Concors omniū cura p̄fatigatis: adeo: vt ſi qua defecerit cōgruāt vniuerſe laſſataſqꝫ ſuſtollūt: vſqꝫ dum vires ocio reꝑarentur.Nec in terris cura ſegnior excubias nocte diuidunt: vtſit exſomnis decima. queqꝫ vigiles ponduſcula digitisamplectūtur: que ſi forte excederint ſomnū coarguant.XIIII.¶ De eodem ¶ Ex libro de naturis rerum¶ Rues volando ſe opponūt. fidenſqꝫ flatu preitcateruas: que nunc volatu eſt prima. alias ſine¶ liuore fit poſtrema. Siml̓qꝫ volant omnes ſubquodā militie ſigno. Et quia circa medium ponti alueum cum aduentaſſe ſe ſentiunt ſcrupuloꝝ ſarcina pedeſliberāt. Inde eſt ꝙ aliquādo crediderūt naute ſaxatilesimbres deſcendere. Grues aliquando vſqꝫ ad extrematerre volant: vt terram ꝯplexionibꝰ ſuis aptam inueniant. ſemꝑqꝫ volando ſe vento opponunt. Dicit areſtotiles ꝙ ad plagā ſeptentrionalem vltra egiptū in hiemeveniunt: quibꝰ pigmei homines ſcꝫ cubitales occurrūt⁊ cū eiſ pugnāt. Pugna gruū adeo fortis ē ⁊ ꝑtinax: vtmanu capi poſſint. Quādo nubes pluuioſas ꝓſpiciuntclamant et vociferant: dum ducem ſuū celerioreſ captare volatus ſolicitant. Cum aūt ſuper terram deſcenderint vt cōmedant. dux eaꝝ caput in altum erigit in cuſtodiam omniū cetere vero ſecure depaſcunt. Cum vero grues ille dormiunt alternis pedibꝰ inſiſtunt. Ferturāt ꝙ pꝰ hiemē volātes a mōtibꝰ orientis harenas aureas et auricalcū lapidem trāſglutiunt: et poſt ī partibuſtranſmarinis reuomūt. Unde dixerunt qui experti ſūtꝙ lapis quem grues euomunt: igne mediāte tranſit inaurumXUIIII.De harpia.Actor.Arpie dicuntur quedā aues maxime: que nūqͣſaciatur māducando. ¶ Plautus in aulularia.¶ Harpie digitos ad p̄daꝫ exacuunt: curuis tim̄dos vnguibus ſuper menſas aduolant. ⁊ qd̓ ꝯtingūt auferunt: qd̓ relīquūt polluunt. ¶ Ex libro de natura reꝝHarpia eſt auis in ſolitudine iuxta mare yonicū: famerabida: fere ſemper inſatiabilis. Ungues habet aduncoſ: et ad rapiendū ac diſcerpendū ſemper paratos: faciem̄ tamē hꝫ hoīs: ſed in ſe nichil humane virtutis. Nāſupra modū humanū ferocitate graſſatur. Primuꝫ hominē quem in deſerto viderit: occidere fertur: etiam inde cum fortuitu aquas inuenerit faciemqꝫ ſuam in eiscōtemplata fuerit: mox ſui ſimilem hoīem occidiſſe ſe ꝑſpiciens: immodice triſtatur: et hoc aliquando vſqꝫ admortem: plangitqꝫ occiſum omni temꝑe vite ſue. hec auis licet careat rōne. Aliquādo tamen domeſtica et docta loquitur humana voce.¶ XAV.¶ Iſidorus.¶ De herodio.Trodios greci vocant quos latini dyomedes:de quibꝰ videlicꝫ ſupra dictū eſt. ¶ Gloſa ſuper¶ O pſalmū. ciii. Herodius eſt auis rapaciſſima: omniū volatilium maior et aquilā vincit ¶ Gloſa. ſuꝑ deutero. HHerodius vulgo girfalco dicitur: et rapit aquilam¶ Actor. Quod ergo ſuprapoſitū eſt de falcōne: ꝙ ip̄eſit herodius iuxta radulphuꝫ videtur fuiſſe vitiuꝫ ſcriptoris: vt vbi debuit poni gyrfalco ſubtracta prima ſillaba poneretur falco ¶ Ex libro de naturis rerum. Hero

dius qui et gyrfale vt gloſa ſuper leuiticum dicit in loco vbi aues immūde ꝓhibētur: ſiue girfalcus vt dicit liber rerum appellatur: eſt auis inter omnesᶻ nobiliſſimacolore cerulo. in maxima tamē parte corporis ad albedinem declinans: p̄terꝙͣ in pectore et alis vbi celeſtem colorem euidentiꝰ imitatur. adeo fortis eſt: vt aquilam capiat. adeo quoqꝫ animoſus vt cum poſt quinqꝫ grues l̓alias quaſqꝫ aues in aere volantes fuerit dimiſſus: abearum perſecutione non de ſiſtit: donec omnes ad terram ſucceſſiue deiiciat. Eſt autem canis ad hec educatus et doctus qui herodio deſuper volante ipſas auesdeiectas capiat et occidat. Herodius cum videt̉ predam: excutiens ſe animat. ⁊ diſcernit an ad capiendumapta ſit In altū quidē aſcendit: ⁊ cū impetu deſcendēdop̄dam deiicit. ad predam etiaꝫ volando pedes pectori ꝯiūgit: et ſic predam ferit: quā ſi primo impetu nō capit:in altum ꝯſcendit et pre indignatione vix ad reclamatorē redit. Carnes crudas et ſeruatas nō cōmedit: ſed recentes. Eſt genus girfalconū quod cognominat̉ ſacruꝫ⁊ hoc validiꝰ eſt: et habet colorem fuſcum. herodiꝰ parui corporis eſt reſpectu alaꝝ ſuaꝝ¶ XAVI.¶ De ibite.¶ IſidorꝰBis eſt auis nili fluminiſ: que ſemetip̄aꝫ roſtropurgat: in anum aquā fundens hec ẜpentiuꝫouis veſcitur: gratiſſimam ex eis eſcam nidisſuis deportans. ¶ Solinꝰ. Cum arabice paludes pinnatoꝝ anguiū mittunt examina: quoꝝ tam citum virꝰeſt: vt morſum ante mors ꝙͣ dolor inſequatur: ſagacitatequa ad hec valent aues ibites exercitate. in procinctum eunt vniuerſe. ⁊ priuſꝙͣ patrios terminos externum maluꝫ vaſtet: in aere occurſant cateruis peſtilentibus: ibiqꝫ agmen deuorat vniuerſuꝫ Quo merito ſacre ſunt: et illeſe pariunt. Sicqꝫ non tantuꝫ intra fineſegiptios ꝓſunt: dum oua ẜpentium comedūjt: vnde fetus noxioꝝ rareſcunt. Sed etiam externuꝫ malum adueniens. vt dictum eſt. deſtruūt. nigras ſolum peluſiuꝫmittit: relique partes candidas ¶ Phiſiologꝰ. Ibis ſꝑde nocte et die iuxta littora ambulat: querens cadaueraliquod qd̓ ab aqua iam putriduꝫ eiectum ſit: refugiēsaltiores et puriores vndas: vbi mundi piſces habitātquia natare neſcit: nec dat operam vt addiſcat: duꝫ cadaueribꝰ delectatur ¶ Plinius libro. x. Inuocāt ibitesſuas egiptii contra ẜpentiū aduentū ¶ Gloſa ſuꝑ iſai.xxxiiii. Ibis em̄ eſt auis aquatica ẜpentibus inimica.huiōi aues ioſephus a moyſe dilatas in bellum contraethiopes narrat: quia ẜpentes abundāt in terra illa ꝑquaꝫ aditus erat. ¶ Ex libro de naturis rerum. Ibiseſt quis ſuper niluꝫ requieſcens: aquam tamē nunꝙͣ ingrediens: ſed eiecta cadauera comedens Que cū cibisnimis conſtipata fuerit: roſtro de nature ſecretis indigeſtibiles cibos detrahit. Mentiūtur plane qui dicūtibites eſſe ciconias: niſi forte dicāt genus eſſe ciconiarum in orbe noſtro ignotum. Nam ibites dicit pliniushabere roſtrum aduncum: qd̓ vtiqꝫ de ciconiis noſtrisfalſum eſt: que roſtrum habent longū: directuꝫ: in ſummitate acutum. hec auis ore parit. et eius oua ſi quiscomederit. moritur¶ XIVII.¶ IſidorusDe irundineRundo eſt auis garrula ꝑ tortuoſos orbes acflexuoſos circumitus ꝑuolans: ⁊ in nidis conſtruendis educandiſqꝫ pullis ſolertiſſima. habens etiam quoddā p̄ſcium: quod lapſura deſerat culmina: nec appetat. Dicitur autem irundo: eo ꝙ cibosnon ſumat reſidens: ſed in aere edat. Alijs aūt auibusnon impetitur: nec vnꝙͣ preda eſt. Maria tranſuolat:ibiqꝫ hieme cōmoratur. Nouit autem piā auis annunciare aduentus ſui teſtimonio veris initium. ¶ Plimꝰlibro. x. Abeunt irundines hibernis menſibus: ſola eſt