LiberQuartuſdecimus
alijs cadentibus: alijs matureſcentibꝰ. alijs ſubnaſcetibus. Tentauere gentes illā ad ſe trāſferre: ꝓpter remēdii p̄ſtantiā. fictilibus in vaſis. dato ꝑ cauernas radicibus ſpiram̄to. Qualiter oīa trāſitura lōgiꝰ ſeri artiſſīe trāſferriqꝫ que memīſſe ꝯueniet: vt ſemel queqꝫdicātur: ſed nō niſi apud medoſ ⁊ in ꝑſide naſci voluntHec eſt cuiꝰ gr̄a ꝑthoꝝ ꝓceres incoquere diximꝰ eſculentis. ꝯm̄dandi alitꝰ gratia. Nec arbor alia laudaturin medis ¶ Iſidorus. Meloflos eſt arbor affrica punica linguā vocata: ex qͣ ꝓfluit leutus ſuccus: qui a locoamoniacus dicitur.¶ Iſidorus..XXII.¶ De mella vel mela.Ella: quā greci lothon appellāt: vl̓go ꝓpter formam ⁊ colorē faba ſiriacā dicitur. arbor eſt em̄magna: fructū ferens ꝯmeſtibilē: pipere maiorem: guſtu ſuauem De qua in laude ſapiētie d̓r Et ſuꝑmella dulcꝭ ē ¶ Plinius li. xiii. Affrica que vergit adnos: inſignem arboreꝫ gignit lothon: qua celtin vocātip̄am italie familiarem: ſed terra mutatā Precipua eſtcirca ſirtes atqꝫ naſamonas Magnitudo ei q̄ piro: qͣnꝙͣ cornelius nepos breuē tradat. Inciſure in folio crebriores: alioquī ilicis viderētur. differentie plures ſūtheqꝫ maxīe fructibus fiunt Magnitudo huic fabe: color croci: ſed ante maturitatem alius atqꝫ aliꝰ. Naſcit̉dēſus in ramis ad modū mirti: n̄ vt in italia ceraſi. Tādulcis eſt in cibo: vt nomen etiā genti terreqꝫ dederit:nimiſ hoſpitali aduenaꝝ patrie obliuiōe Fer̄t ventrisn̄ ſentire morbū: qui mādūt eū. Melior ē ſine interiorenucleo: qui etiā oſſeus videtur in genere altero. Uinuꝫquoqꝫ exprimitur illi ſimile mulſo qd̓ vltro denoſ diesnegat durare idem nepos Baccaſqꝫ ꝯtuſas cū ſiliquadoliis ꝯdi ad cibos. Ligno coloſniger ad tibiaꝝ cātusexpetitur. Eradice cultell̓ capulos breueſqꝫ alios vſꝰexcogitauit. Radicem lothos habꝫ mali cōtonei magnitudīe: oꝑtum nigro cortice: qͣlis et caſtaneas tegit.Interius cādidum corpus: gratum cibis: ſed crudum:gratius decoctū ſine aqͣ: ſiue pruna: nec aliūde magis:quā purgam̄tis eius ſues craſſeſcūt ¶ Idem li. xvi. Inplures ramos ſunt diſꝑſa: buxi et lotos trāſmarina.Idem in eodeꝫ. Lotos ſiue faba greca quam rome aſuauitate fructus ſilueſtris q̄dem: ſed cereſoꝝ pene natura lothon appellāt. p̄cipue domibus expetit̉: ramoꝝpetulātia: breui caudice. latiſſima exſpaciantiū vmbra:et in vicinas domoſ ſepe trāſilientiuꝫ Nulli oppacitasbreuior. Nec aufert ſolē hieme decidētibꝰ folus. Nulli cortex iocundior: aut oculos blandiꝰ excipienſ Nullirami logiores: validioreſqꝫ aut plureſ: vt dixiſſe totidēarbores liceat. Cortice pelles tīgūt: radice lanas Hecarbor eſt tota oſſea ſicut ylex et morus et ebenꝰ. Cariēquoqꝫ vetuſtatēqꝫ nō ſentit: ſicut nec buxus nec ebenꝰXXIII.et ſimilia.¶ Iſidorus.¶ De meſpila.Eſpila eſt arbor ſpinoſa fructu ſimil̓ maloꝝ: ſꝫpaulo breuiori. Unde appellata ab eo: ꝙ pilu¶ Ne formā habeāt eiꝰ poma ¶ Pli. li. xv. Arbormeſpiloꝝ eſt de ampliſſimis. Folia eiꝰ anteꝙͣ decidantrubeſcūt radices ml̓te ⁊ alte. iōqꝫ īextirpabiles ſūt Nōfuit huiꝰ arboris genus ī italia catonis euo ¶ Idem ī lixvii Meſpile ſemīe pn̄t ſed tardo ꝓuentū ac degenerātia et inſito reſtituenda: Auulſi vero qͥbuſdam arboribꝰ ſtolones vixere Quo in genere ⁊ cū ꝑue ſunt auelluntur: ꝑtemqꝫ aliquā e matriſqꝫ corpore auferūt ſecūfimbriato corpore Hoc mō plantant̉ punici: corili meſpile et mali ac fici: et q̄dam alie Meſpila in ſenectutemorbo ē obnoxia: ⁊ aliqn̄ vermiculatōnem ꝑ ſe ſentiūtmeſpila ¶ Idem in libro. xv. Maloꝝ pirorūqꝫ generiiure ānumerēt̉ meſpila atꝫ ſorbaMeſpil̓ vero tria ſūtgenera. Primuꝫ eſt anthedon. Secūdum vero ſetania
Terciū degenerat. Anthedoni tamētſi ſimiliꝰ ē: quodgallicum vocant. Setanie maiꝰ eſt pomū: atꝫ candidiacini: molliore ligno. Ceteris pomuꝫ minus: ſed odorep̄ſtātius: ⁊ ꝙ ẜuet̉ diutiꝰ ¶ Palladiꝰ. lib. iiii. Meſpilalocis calidis maxīe gaudent: ſꝫ irriguis ⁊ frigidis ꝓuēiunt: magiſ tn̄ ſabulo pingui aut glareoſa terra: cui permixta eſt arenal̓ argilla cū ſaxis. Serenda ē talis m̄ſemartio vel nouembri: ſolo ſtercorato et ſubacto: ita vtvtrumqꝫ caput tale ſtercus obducat. Sūt eꝰ increm̄tatardiſſima: amat putari atqꝫ circūfodi: et ꝑco hūore ſiccitates ſepe joueri. Serit̉ et ſemīe: ſed in logiorē ſꝑgit̉etatem. Si vermibus occupatur: ſtilo ereo purgandeſūt ⁊ amurca: vel hūana vetere vrina: l̓ uiua calce ꝑ̄fūdendi: ſed ꝑtius ꝓpter arboris noxā: vel aqua decoctalupini. ſed putat̉ hinc arbor ſteril̓ fieri. Fimus et cinisvitiū ſil̓: ſi radicibus īfundātur: ſterilē reddunt. Si formice moleſte ſunt: rubrica cuꝫ aceto et cinere tēperatanecabuntur. Si poma labuntur frutex de eꝰ radice p̄ciſus in media trunci ꝑte figatur. Inſerit̉ menſe februario in ſe ⁊ in piro ⁊ ī melo: ſurculꝰ tn̄ eiuſ ex arbore media debꝫ aſſumi Nā de ſūmitatibꝰ vitioſus ē In trūcofiſſa inſerēda eſt. Nā corticis macies ieiuna nil nutriet¶ Dyaſcorides. Meſpile folia et cortex Idēqꝫ radiciscortex tuſe ⁊ īpoſite: cuicūqꝫ tūori feruoriqꝫ ſb̓ueniūtTrita ⁊ ficca cū melle cicatricē vulneri adducūt Hauſta cuꝫ vino dulci: ſanguinē reiicientibꝰ opē fer̄t Itēqꝫcum vino ꝓpinata: veneficii potōibus repūgnāt. Ueſij. XXIIII.cam vrina largiori lauāt.¶ De moro et eius cultura. ¶ Iſidorus.Orus a grecis vocatur quā latini rubū appellant: eo ꝙ fructus vel virgulta ip̄ius rubeant¶ Eſt morus ſilueſtris afferens fructus: quibusin deſerto paſtoꝝ fameſ ac penuria cōfouetur. Huiusfolia ſi ſuꝑiaceant̉ ſerpenti: fertur interimi ¶ Pliniusli. xvi. Et qn̄qꝫ fit inſitō mori in diſſimilibꝰ generibusNā in multas arbores inſerit̉ morus. Nō temere viſeſunt in mōtibus iuglās ⁊ morus. inter arbores quideꝫnouiſſima germīat morus cū in primis folia dimittat.Tardiſſime qͦqꝫ ſeneſcit moruſ minīe laborans fructuTotaqꝫ eſt oſſea morus: ſicut ylex et cornꝰ et hebenusCedrus quidem ac cyp̄ſſus diu durant in opere poſiteꝓxīe laudatur morus: que nigreſcit etiā uetuſtate Lentiſſima ſunt quoꝝ ꝓtinꝰ ſe ꝯtrahit plaga. clauditqꝫ ſuum vulnuſ. Et ideo ſcutis faciendis aptiſſima: quia cōtumacius trāſmittūt ferrū: quo ī genere ſunt fici: ſalixtilia ⁊ morus. Et platano qͥdeꝫ eſt lenticia ſed madidaEadem vero ceraſo et vlmo et fraxino. ⁊ moro ſiccioriſed pōderoſior. Mirum in moro ſuccum q̄runt medicifere hora ſecunda diei: lapide inciſus manat altiꝰ fractus videtur ſiccus Serotino qͥdem germinatū florentceleriterqꝫ maturāt: ſicuti moruſ que nouiſſima germinat vrbanaꝝ nec niſi exacto frigore Ob id dicta ſapiētiſſima arboꝝ: ſꝫ cū ceperit vniuerſa germīatō ſubitoerumpit ¶ Idē in li. xvii. Morus talea ſeritur tm̄: qm̄in vlmo ea inſeri ꝓhibet religio fulguꝝ. ⁊ mora qͥdemſeri oportꝫ vl̓ inſeri ab ydibꝰ februariis in equinoctiū¶ Idē lib. xviii. Cūqꝫ moꝝ germinare videriſ: poſteatimere nolito iniuriaꝫ frigoris ¶ Palladius libro. iii.Amica eſt morus et vitis Mori naſcuntur ex ſemine.ſed et poma et virgulta degenerant. Serenda ē taleisvel cacūinibꝰ melius aūt taleis ſeſquipedalibꝰ: ex vtraqꝫ ꝑte leuigatis et fimo oblitis: cum locum paulo antefecerimus: immergimus ⁊ tegimꝰ cinere terris admixto. Nō amplius ꝙͣ qͣttuor digitis operimus. Seremꝰa mēſe februario et toto martio Lociſ vero calidioribꝰoctobri poſtremo ul̓ uouembris īitio: ſꝫ verno maximedie. ix. kl̓. april̓. amat loca calida: ſabuloſa ⁊ plerumqꝫmaritima In tofo vel argilla vix cōprehendunt Hūor