LiberSeptimus

ſicut laurꝰ ⁊ hedere. ⁊ alia in hunc vſum paſtoribꝰ not apoteſt ergo eodem modo fieri: vt nubes quoqꝫ ignē reddant vel ꝑcuſſe vel attrite. Cunqꝫ enī aer in ignē mutahilis in ventū ꝯuerſus atterat̉ quare poſſibile ꝙͣꝙͣ inuiſibile eſt ignē excuti caducū ac cito interituꝝ: qꝛ non exſolida materia oritur: nec in aqua poteſt cōſiſtere. trāſitigitur: tantūqꝫ habet more: ꝙͣtuꝫ itineris ⁊ curſus: qm̄ſine alimento ꝓiectus eſt. Et ignis natura in verticemſurgit. fulmen aūt vi ⁊ quadā neceſſitate qua excutiturcadit. Id enī his ignibꝰ accidit: qd̓ arboribꝰ: quaꝝ cacumina ſubtꝰ trahi poſſunt: ſed cū ꝑmiſſe ſunt: in locū ſuūexilient. Sic ergo ⁊ igni ſi ꝑmittas ire quo velit: celum.i. leuiſſimi cuiuſqꝫ ſedē repetit. vbicūqꝫ aūt eſt aliquidqd̓ eū feriat ⁊ ab impetu ſuo auertat: id nō natura: ſedeiꝰ ſeruitꝰ fit ¶ Iſidorus. xix. li. Nichil eſt aūt pene qd̓igne nō efficiatur. alibi enī vitꝝ. alibi argentum. alibiplumbū. alibi miniū. alibi pigmentū. alibi medicaminaefficit. Igne lapides in era ſoluūtur. Igne ferꝝ gignit̉ac domatur: auꝝ ꝑficitur. nullū metalli genꝰ ſine eo fundi vel extendi poteſt. Igne cremato lapide. cimēta ⁊ ꝑietes ligantur. lapides nigros ignis cōquendo candificat. ligna candida vrēdo obfuſcat. Carbones ex prunafulgida nigros facit. de lignis duris fragiles. de putribilibꝰ imputribiles r̄ddit. Stricta ſoluit. ſoluta reſtringit dura mollit. mollia dura reddit. habet ⁊ medicamīſvſum. Nā ſepe vr̄i ꝓdeſt. Peſtilentie quoqꝫ q̄ ſolis obſcuratōe contrahitur igne auxiliari certū eſt. habꝫ aūtin ſe diuerſitatem. Nā aliꝰ eſt qui vſui humano. aliꝰ qͥin iudicio apparet diuino: ſiue qui de celo fulmē aſtringit. ſiue qui de terra ꝑ vertices montiū eructuat. Igniſaūt dictꝰ eſt: eo ꝙ nichil ex eo gigni poteſt. Eſt enim inuiolabile elementū aſſumēs cuncta q̄ rapit. ¶ LXXI.¶ De miraculis corꝑum vim ignis ſūſtinentium. ¶ Augu. de ci. dei li. xxi.Icut aūt ſcripſerunt: qui naturas aīalium curioſius indagarūt: ſalamādra in ignibꝰ viuit. Etquidaꝫ notiſſimi ſicilie montes: qui tanta tꝑisdiuturnitate ac vetuſtate vſqꝫ nunc ac deinceps flamiſeſtuant: ⁊ integri ꝑſeuerat: ſatis indicant: nō om̄e qd̓ ardet abſumi. Sed ⁊ calx occultiſſime ab igne ignem cōcipit. Eāqꝫ iā gleba tangentibꝰ: frigida tam latenter ſeruat: vt nulli noſtro ſenſui ꝓrſus appareat: ſed exꝑimento comꝑtus: etiā dū nō appareat. ſciat̉ ineſſe ſopitꝰ. vn̄de ⁊ calcem viuā dicimꝰ: quaſi ignis ip̄e latens aīa ſitinuiſibilis corꝑis viſibilis. ¶ Plimus li. ii. Montiū inmiraculis ardet mons ethna: noctibꝰ ſemꝑ tantoqꝫ euoigniū materia ſufficit Niualis hibernis tꝑibuſ: egeſtūqꝫ cinerem pruinis oꝑiens: flagrat in phaſe licie monſchymera ⁊ quidē immortalis diebꝰ ac noctibus flama.Ignē eiꝰ accendi aqͣ: extingui vero terra ac feno. Bnidius Ctheſias tradidit. Eadē in licia montes efeſti flamante teda tacti flagrāt: vt lapides quoqꝫ riuoꝝ ⁊ arene in ip̄is aquis ardeāt. aliturqꝫ ignis ille pluuiis. Baculo ſi quis ex his accenſo traxerit ſulcos riuos igniuꝫſequi narrāt. In cōmagene vrbe ſamoſata ſtagnū emittens limū multā vocant: flagrantem. Cū quid attingitſolidi: adheret. p̄terea ⁊ tactꝰ ſequitur fugientes: ſic defendere muros oppagnante lucullo. flagrabatqꝫ milesarmis ſuis: aquis etiam accenditur. terra tm̄ reſtinguiexꝑimenta docuere. Similiſ eſt nature napthe circa babilonem ꝓfluens bituminis liquidi modo. hinc magnacognatio igniū: tranſiliūtqꝫ in eā ꝓtinꝰ vndecūqꝫ viſā.Ferūt ita a medea pelicē̓ crematā: poſtꝙͣ ſacrificaturaad aras acceſſerat: corona igni rapta ¶ LXXII.De virtute ignis in corporibus aduſtis.¶ Auguſtinus vbi ſupra.E igne aūt mira quis explicet. quo videlicet q̄qꝫ aduſta nigreſcūt. cū tn̄ ip̄e ſit luciduſ. ⁊ peneom̄ia que lambit: ⁊ ambit colore pulcerrimo de

colorat: atqꝫ ex pruna fulgida carbonem teterrimū reddit. Lapides tn̄ candidos facit. ⁊ ꝙͣuis ille magis rubeat illi albicent. congruūt tn̄ luci qd̓ albū eſt: ſicut nigrūtenebris. Cūqꝫ in lignis ardeat: ⁊ lapides cōquat. Cōtrarios habet nō in cōtrariis rebꝰ effectꝰ. Et ſi eniꝫ lapides ⁊ ligna diuerſa ſunt. ꝯtraria tn̄ non ſunt. ſicut albedo ⁊ nigredo: quoꝝ vnuꝫ in lapidibꝰ facit: alteꝝ in lignis. Clarꝰ illos clarificās. hec effuſcans cū in illis deficeret. niſi in iſtis viueret. Intueant̉ miraculū calcis:nā excepto eo qd̓ igne candeſcit: quo alia terra reddūturetiā occultiſſime ab igne ignem cōcipit: eūqꝫ cuſtodit.Iā vero ꝙͣmiꝝ eſt: ꝙ cū extinguitur: tunc accenditur.vt enim occulto igne careat. aque infunditur. aquā veperfunditur. ⁊ cū antea frigida ſit: inde ferueſcit. vndeferuentia cuncta frigeſcūt. ergo velut expirāte illa gleba diſcedens ignis ille: qui latebat. apparet. ac deindetanꝙͣ morte ſic frigida eſt. vt adiecta vnda: iā nō ſit arſura. Additur ⁊ huic miraculo: ꝙ ſi nō adhibeas aquāſed oleū: qd̓ magis fomes eſt ignis. nulla eiuſ infuſioneferueſcit: hoc miraculuꝫ ſi de aliquo lapide indico legeremus. aut audiremꝰ. ꝓfecto aut mendaciū putaremusaut certe granditer miraremur. q̄ vero ante oculos noſtros quotidie verſantur. nō minꝰ mirabili genere ſuntſed ip̄a aſſiduitate vileſcunt. ¶ Iſidoruſ li. xix. Calx viua dicitur: qꝛ dū tactu frigida ſit: occultū ignē continetintꝰ. vnde ⁊ aqua perfuſa. ſtatim latens ignis erumpitNatura eiꝰ mira facit. Nā aquis accenditur: quibꝰ ſolet ignis extingui oleo extinguitur: quo ſolet igniſ accēdi: vſus eiꝰ eſt ſtructuris fabrice neceſſariꝰ. Nam lapislapidi nō poteſt adherere fortiꝰ: niſi cōiunctꝰ calce. Etcalx quidem ē lapide albo ⁊ duro melior eſt ſtructuris.Ex molli vero tincturis vtilis¶ LXXIII.De flama et fauilla ¶ Ex libro d̓ naturis rerūRes aūt ſunt ſpeciēs ignis .ſ. lux. flama. ⁊ carbo. De luce quidem ⁊ eiꝰ natura ſufficienter iādictū eſt ſupra. vbi .ſ. actū eſt de luce primaria:maxime vero ignis eſt flamā. Eſt autē flama fumus ardens. Cunqꝫ flama ſit viſibilis: tn̄ calore creatur ⁊ vapore: quoꝝ vtrunqꝫ eſt inuiſibile. Beniqꝫ flama que exigne generatur tandem extincta fumum ex ſe generat.Candela inflamata lucens quideꝫ alijs ꝓdeſt: ſed ſui diſpendio lux eiꝰ aliqn̄ extinguitur vento. aliqn̄ etiā abundantia materie: flama vel ignis flatu hoīs immoderatoextinguitur. ⁊ eodem moderato reaccenditur. Candelaꝑ eleuatōnem accenditur ⁊ inflamatur. Et extinguit̉ ꝑdeclinatōeꝫ. luce aūt flame vel ignis recedente qd̓ lucidum fuit. fctorem emittit. deniqꝫ fetor candele extinctemulieri ⁊ iumento cauſa eſt aborſus. flama vel igniſ videtur a remotis. ſeqꝫ ⁊ alia videre facit: et ſi eſſet oculꝰẜm naturā: priꝰ videret ꝙͣ videret̉. vnius flama candelevidetur ebrioſo due ¶ Iſidorꝰ vbi ſupra. Flama dicit̉:qꝛ flatū excitatur. fauilla vero eſt deſerto igne ſcintilla.¶ Actor. Hec de igne terreno dicta ſunt breuiter. Naꝫde ꝓprietate ignis ſuꝑius eſt habitū: vbi de celo igneodictū eſt. Adhuc tn̄ reſtat de fumo: ⁊ fulgure: ac ceteriſcorporibus ab igne ꝓcedentibus: vel fornacibus ignemediante.LXXIIII.¶ De fumo et fuligine ¶ Areſtotiles in libro me theororum tercioUmus aūt eſt vapor aduſtꝰ ¶ Ex imagine mūdi. Fumꝰ aſcendit de aqua. ome nanqꝫ corpusLꝯſtat ex quattuor elementis. Lignū aūt corpuſeſt quo igni iniecto materies ignis q̄ ei ineſt ardet. terre vero materies vertitur in cinerē. Aque vero ⁊ aeriſmateries euaneſcit in aerem. Ideo fumꝰ ille amarꝰ eſt:qꝛ natura aque ſalſa eſt. ſiue qꝛ terra admixta eſt Hugo de ſex diebꝰ. Fumꝰ nichil aliud eſt ꝙͣ guttaꝝ aqueminutiſſimaꝝ cōgeries: ꝑ virtutē caloris in aera eleuata. ¶ Actor. Fumus oculos grauat. eodem tꝑe ꝑtim qͥ