LiberSeptimus
imponi. Extirpandꝰ eſt itaqꝫ hic locꝰ tꝑe. ⁊ liberandusimpedimentis om̄ibus herbiſqꝫ latōribꝰ ⁊ ſolutis. vircultiſqꝫ. deniqꝫ cū fuerit frequēter exercitatꝰ. multaqꝫqratōne reſolutus. ſubmotis lapidibꝰ. et glebis vbiqꝫcōfractis. ſtercoretur luna creſcente recenti letamīe. abpngulis vero iumentorū intactus ſeruetur attentionecūma. Precipue quotiens humeſcit ne ſolū īequale rednant. multis locis impreſſa veſtigia. Si vero prata vetera muſcus obduxerit. ē abradendꝰ ſcalpris. et eiſdemlocis ſꝑgenda ſūt feni ſemina. quodqꝫ ad muſcū necannum ꝓdeſt cinis eſt ſepius ingerendꝰ Quod ſi locus carie incuria vetuſtate ſterilis eſt factus. exaretur ac denquo rurſus equetur Nam pratū ſterile plerūqꝫ ararecōuenit. Ac in nouo prato cōſeri pn̄t rape. quaꝝ meſſecinita. cetera que dicta ſūt exequenda Rigari vero nōdebet. anteꝙͣ durū ſolum fecerit. ne cratem eius minusſolidam vis interflui corrumpat humoris. ¶ Idem inlibro xii. In menſe quoqꝫ nouembri maxime principioprata noua pn̄t inſtitui more p̄dicto ¶ Ideꝫ in libro. ii.Mēſe vero ianuario in locis apricis aut macris vel aridis iam prata ſūt purgāda: ⁊ pecore vendicāda ¶ Idin libro. iii. Porro mēſe februarii prata locis temꝑatisincipiūt cuſtodiri. ⁊ prius ſi macra ſint: debēt ſparſo letamine ſaturari. ¶ Idem in libro vi. Menſe maio: in locis calidis: ſiccis: ſiue maritimis: fena recidantur: priꝰtamen ꝙͣ areſcant. ꝙ ſi pluuiis infuſa fuerint: conuertialiquādo nō debent ꝙͣ ꝑs eoꝝ ſūma ficca ē. ¶ Pliniuslibro xviii. Prata cedūtur circa kalendas iunii: quorūfacillima eſt agricolis cura mīmūqꝫ impendii: in leto ſolo vl̓ humido vl̓ riguo eaqꝫ aqua pluuia rigari via publica vtiliſſimū ſimul ⁊ herbe arare deinde cratire: ſerere florem ex fenilibus atqꝫ ex preſepibus feno dilapſumſpgere priuſꝙͣ craciant̉. nec primo anno rigari. nec paſci an̄ ſcd̓a feniſecia: nec herbe vellant̉: obtrituqꝫ hebetent̉. Seneſcūt p̄ta: reſtituiqꝫ debēt faba in hiſ ſatā: vl̓rapis: vl̓ milio. mox in anno ſequenti frumēto Rurſuſqꝫ ī prata relinqui tercio Secādi tꝑus eſt feni. cū ſpicadefloreſcere ceꝑit ac roborari: ſecandū eſt em̄ anteꝙͣ īareſcat. At fenū inquit catho ne ſeces: priuſꝙͣ ſemē matutū ſit. Quidā pridie rigant vbi rigua ſunt. Noctibꝰroſcidis ſecare melius eſt. Sectum aūt oportet ad ſolēverti. nec niſi ſiccū cōſtrui. ni fuerit obſeruatū hoc diligenter: matutino nebulam qͣnda exalare. moxqꝫ ſole accendi ⁊ cōflagrare certū ē rurſꝰ deſecta rigari oportet:vt feretur autūnale fenū: quod vocant cordum: porroin vmbra pleriſqꝫ locis etiā nō rigna ſecantur quāter īanno. Et poſtea in ipſo pabulo armentoꝝ. non minꝰ alimenti eſt ꝙͣ a feno.¶ CXV.De ortis in terra cōſerēdis et areis faciēdis. ¶ Palladius libro primo.Rtus vero maxime ſterquilinio ſit ſubiectus.cuiꝰ em̄ ſuccꝰ ſponte fecundꝫ Ab area longe ſitus. nā puluerem paleaꝝ patitur inimicū. felixaūt orti poſitō. cui leuiter inclinata planicies. curſus aque fluentis per ſpacia diſcreta deriuat. Si fons deſitaut imprimendus eſt puteolus. aut piſcina cōſtruendaſuꝑius: aut aquas illi pluuia cōferente. ortus ꝑ eſtiuosardores rigetur Ꝙ ſi hac omni facilitate carueriſ: ſemper altiꝰ tribus vel. .iiii. pedibus. ad ſimilitudineꝫ paſtini fodias ortulū: qͥ ſic cultꝰ negligat ſiccitateſ. At hincꝙͣuis ſtercore adiuta quelibet cōuenit terra: hec tn̄ genera ſunt in electōne vitanda. videlicet creta. que dicit̉argilla ⁊ rubrica. Illos quoqꝫ cuſtodias in ortis: quosnatura nō adiuuit humores: vt ꝑtes diuidas: et hiemead meridiem: eſtate ad ſeptentrioneꝫ ſpacia colenda cōuertas. Multis aūt generibꝰ ortos muniūt. Nam alijluto parietes figurāt Alij cōgeſta in ordineꝫ ſaxa componūt. Nōnulli quoqꝫ foſſis ſpacia colēda cingūt. Ꝙvtiqꝫ cauendū eſt: qm̄ ortiſ ſubducit hūores: niſi locꝰ pa
iuſtris colatur. Alii vero ſpinaꝝ plantas ⁊ ſemina diſponūt in munitōeꝫ. ſed melius erit ſemīa rubi ⁊ ſpineque rubus caninꝰ vocatur: ad ſepē ꝓcreandā terre mādare. Orti vero ꝑtes ſic diuidende ſunt. vt he quibusautūnali temꝑe ſemīabat̉. verno tꝑe paſtinent̉. Quasvero ſemībus vere cōpleuimꝰ. autūni temꝑe effoderedebemus. Sic vtraqꝫ decoq̄tur paſtinatio. algoris velſolis beneficio. porro ſerendi temꝑa licet ꝑ mēſes aſſignantur certa: tamen ſecundū loci ac celi naturā ſunt obſeruāda. Nam frigidis locis: vt dictū eſt: autūnalis ſatio debet fieri celerior: verna vero tardior. Calidis aūtecōuerſo Aree porro faciende ſint anguſtiores. ſcilicetduodecī pedū lōgitudine: ac vi. latitudine. ſintqꝫ ꝓpterſpacia vtrūqꝫ purganda diuiſe. Margines earuꝫ duobꝰ pedibꝰ irrigantur locis humidis vel irruguis. Siccis aūt vno extuliſſe ſufficiet. Inter areas ſi hūor effluere conſueuit: altiora ſpacia ipſis areis debent eſſe. vtfacilius īgrediatur aream humor admiſſus de ſuꝑioriꝑte. vt vbi ſitientem ſaturauerit: ī alias excluſꝰ auertipoſſit ¶ Actor. De cultura terre ad pn̄s dicta hec ſufficiant in generali. Nam de ſingulis terrenaſcentibꝰ dicetur in ſpeciali inferius: vbi agetur de herbis et arboribus. Nūc aūt ad ea que pure de terra ſunt redeamꝰ.¶ LXVI.¶ De pulueribus et glebis terreUluis eſt terra ſoluta. leuiſ. arida. infructuoſatenuis. et mobilis ¶ Iſidorꝰ li. xmi. Puluis dicitur eo ꝙ vento pellatur: tollitur enī eiꝰ flatu:nec reſiſtit. Puluis puteolanis collibꝰ vtalie colligitur.⁊ ad ſuſtinenda maria fluctuſqꝫ frangendos opponit̉.Nā merſuſ aqͥs fit lapiſ ꝓtinꝰ: vndiſqꝫ qͦtidie fortōr effectꝰ: in ſaxū mutatur: ſicut argilla igne in lapidem vertitur. Gleba vero dicitur eo ꝙ ſit globꝰ. pulueris enimcollectōne compingitur: ⁊ in vno glomere adunat̉. Nāterra ligata gleba eſt. ſoluta puluis. Argilla ē ab argiſvocata: apud quos primū ex ea vaſa ꝯfecta ſūt. Cretaab inſula cretā ī qua melior eſt. Terra ſamia a ſamo inſula dicta. glutinoſa eſt. ⁊ candida. ⁊ lingue lenis: medicamentis: ⁊ vaſculis neceſſaria ¶ Dyaſcorides. Terraquidem om̄is deſiccatiuā habet virtutem ⁊ frigidaꝫ: ⁊periplaſticā. qn̄ pura adhibetur. Terra de alexandria⁊ egipto iuuat ydropicū ⁊ ſpleneticū. Emplaſtꝝ ex terra factū ſanat emorroydas. lemnia terra cū aliquarumſpecieꝝ humore ſoluta. vtiliſſimū fit ad vulneꝝ glutinationem. Et ad vlcera diuturna: que vix cicatrizant̉. necfacile ſanantur. Terra vero geſamia valet eis qui ſanguinem ſpuūt ⁊ vomunt: ⁊ fluxui ſanguinis mulierum:⁊ vlceribꝰ inteſtinoꝝ diſintericos mitigat. inflationemmaxime generatā in māmillis mulieꝝ: ⁊ in teſticulis viroꝝ. Oportet eā aūt ſolui cū aqua: ⁊ poſt oleū admiſceri: vt nō ſiccetur. Cimolia quoqꝫ terrā ⁊ mollis vtilis ēlauatur ſicut ceruſa: ⁊ comburitur in cacabo nouo ꝑtuſo. cooꝑto. in carbonibus viuis poſito. donec exeat puluis minutꝰ: ⁊ color albidꝰ. Eſt aūt virtꝰ lote ⁊ cōbuſte.frigida ⁊ ſtiptica: alta vulnera replet. Et fluxꝰ ſanguīsmulieꝝ obſtruit.LXVII.¶ De luto multiplici ¶ Iſidorꝰ vbi ſupra.Utum dicitur ꝑ antifraſim: eo ꝙ nō ſit mūdū.Nā om̄e lotū mundū eſt. ¶ Auicenna. LutumComne infrigidatiuū eſt. deficcatiuū. abſterſiuūEt lutum quidē calidū terre ſolaris: eſt deſiccatiuū corpoꝝ laxoꝝ abſqꝫ mordicatōe: ꝓpter ſuā glutinoſitateꝫCōſtringit ergo carnem laxā ⁊ in ceroto ponitur ſuperſcrofulas ⁊ duricieſ. Ex luto terre ſolaris ydropici ſpleneticiqꝫ liniūtur: ⁊ manifeſte iuuātur. Lutū ſigillatumaffertur de termino rubeo: qui lacuna appellatur: q̄ eſtterra plana ꝓfunda: in qua nō eſt herba: neqꝫ omninolapis. Apud dyaſcoridē vero eſt lutū ſpelunce illiꝰ lociꝯfectū cū ſanguīe hircoꝝ. Illud aūt meliꝰ eſt: qd̓ odorē