LiberSextus

qn̄ ꝑrarum eſt vt leuior ſit aliqua: certior aūt eſt ſubtilitas inter pares: ꝙ illa melior ſit: que celeriuſ refrigeratur ⁊ calefit. Theſpi eoꝝ fons mulieribus repreſentatconceptꝰ. Iteꝫ in archadia flumen elatū: cuſtodit ꝑtumlinus in eadē archadia fons non patitur fieri abortus.Tungri gallie ciuitas fontem habet inſignē plurimisbullis ſtillantē: qui ferruginei ſaporis eſſe dinoſcit̉: ⁊ hͦip̄m nō niſi in fine potꝰ intelligitur. purgat hic corporatercianaſ febres diſcutit: calculorūqꝫ vicia. Eadē aquaigne admota turbida fit: ad poſtremū rubeſcit. Leucogei fontes inter puteolos ⁊ neapolim vulneribꝰ medentur ⁊ oculis.XXVIII.De diuerſis generibus fontiū ¶ Ex librode naturis rerum.Ontes aūt ſaporē virtutem colorem ex occultiſterre viſceribꝰ. de quibꝰ originē trahūt. fluēteſducunt. Itaqꝫ cū ꝑadiſi fons vniuerſe terre ſuꝑficiem in quattuor fluminibꝰ irrigare dicat̉. Ex variiſterre qualitatibꝰ fontes quidā frigidas habent aquasAlii vero calidas ⁊ ex terra ſulphurea feruidas ¶ Uitrubius vbi ſupra. Sunt aūt nōnulli fontes calidi ex qͦbus optimo ſapore ꝓfluit aquā. Sunt ⁊ in reatino fontes: qui ſulphurati dicuntur. ⁊ cum ſint frigidi: feruerevidentur. Quia cū in ardentē locū inciderint humore ⁊igni inter ſe ꝯgruentibꝰ orfenſi: vehementi fragore validos in ſe ſpiritꝰ recipiunt: ita vt inflaturi venti coactialias tracti bullientes ſcreatu per fontes egrediantur.Om̄is aūt aqua calida ideo medicamentoſa eſt: qꝛ ī prauis rebꝰ ꝑcocta aliā virtutē ad vſum recipit. Nam ſulphurioſi fontes neruoꝝ labores reficiūt ꝑcalefaciendo⁊ exurendo ē corꝑe vicioſo humores. Aluminoſi verocū diſſoluta membra ꝑaliſi aut aliqua vi morbi reꝑiūt.fouendo ꝑ patentes venas refrigeratōe ꝯtraria caloreſui reficiunt. Bituminoſi vero interioris corꝑis viciapotionibꝰ purgando mederi ſolent. Eſt aūt aque frigide genꝰ nitroſuꝫ qd̓ potionibꝰ depurgat ꝑ alumēqꝫ trāſeundo: etiā ſtrumaꝝ minuit tumores. vbi vero auꝝ. argentum. es. plumbū ⁊ ſimilia fodiunt̉: fontes inueniūtur copioſi: ſꝫ hi maxime vicioſi. flumen hymeras a fōte ꝓgreſſum in duas ꝑtes diuiditur. quaꝝ vna ꝑ dulcēterre ſuccū decurrens infinitā habet dulcedinē. Alteravero ꝑ terrā fluens vnde ſal foditur: ſalſum habet ſaporem. Sunt ⁊ alijs locis fontes: flumina: lacꝰ: qui ꝑ ſalifodinas currūt. ⁊ neceſſario ſalſi fiūt. alij ꝑ pingueſterre venas currentes: vncti oleo fontes erumpunt. vnde⁊ lauantes ⁊ natantes vngunt̉. Sunt etiā vene fontiūacide in ytalia: pluribuſqꝫ alijs locis: que calculos ī veſicis naſcentes potionibꝰ diſcutiūt. Sunt ⁊ fontes qͣſivino mixti: vt eſt vnꝰ paflagonie ex quo potantes fiunttemulenti. In archadia ciuitas eſt clitori in cuius agriſeſt ſpelunca ꝓfluens aqua de qua qui bibunt fiunt ab¶ XXIX.ſtemii.de mutabilitate quorundam fontium¶ Iſidorꝰ vbi ſupraOn̄s iob in ydumea quater in anno colorē mutare dicitur. in puluerulentū. ſanguineū. viridē⁊ limpidū ternis menſibꝰ in annū tenens ex hiſcolorem vnū. Fons ſyloa ad radicē montis ſyon nō iugibus aquis: ſed in certis horis ac diebꝰ ebullit. In iudea quidā riuꝰ ſabbatis oībus ficcabatur. ¶ Auguſtinus de ci. dei li. xxi. Apud garamantas ꝑhibent fontēeſſe: tam frigidū diebꝰ: vt nō bibatur: tam calidū noctibus: vt non tangatur ¶ Seneca vbi ſupra. Ergo ſicutſanguis e vena ꝑcuſſa tādiu manat: donec totꝰ effluxerit: aut vene ſciſſura ſubſederit: aut aliqua alia cauſa ſāguinem retrodederit. Sic in terra ſolutis ac patefactiſvenis: riuꝰ aut flumē effunditur. Et modo conſumptaaqua ex vena deficit. modo aliquo impedimento ſiccat̉

modo terra coit velut in cicatricem: comprimitqꝫ quafecerat viā. Cur autē quidā fontes ſenis horis pleni ſeniſqꝫ ficci ſunt. Et flumina quedā ſimiliter certis meſibꝰ magna: certis vero anguſta. de om̄ibꝰ eadem ratāreddi poteſt. Quemadmodū enī ad horā quartaua venit: ⁊ ad tempꝰ pōdagra reſpondet. Quemadmodū purgatio ſi nichil obſtat. ſtatutū diem ſeruat. ⁊ ptus ad piem ſuū p̄ſto eſt. Sic ⁊ aque interualla ſua habent: qͥbuſe retrahāt: ⁊ redeant: haꝝ aūt quedā minora ſunt ⁊ iōnotabilia. Quedā vero ſūt maiora: hͨ minꝰ certa: Et qdhoc miꝝ eſt: cū videas ordineꝫ reꝝ ⁊ naturā ꝑ ꝯſtitutaꝓcedere: hiems nunꝙͣ aberrauit. Eſtas ſemꝑ ſuo tempeincaluit. Tam ſolſtitiū ꝙͣ equinoctiū dies ſuus retulitSicut aūt in nobis non tm̄ ſanguis eſt: ſed multa genera hūoris. alia neceſſarii. alia corrupti. ac paulo quideꝫalia ⁊ pinguioris: ſicut in oſſibꝰ medulle: ⁊ in capite cerebrum muncꝰ ſaliueqꝫ ⁊ lacrime: ⁊ qd̓dam additū articulis: ꝑ qd̓ citiꝰ flectantur ex lubrico. Sic ⁊ in terra qͣꝫplura ſunt humoꝝ genera. Quedā .ſ. que mature durētur. ⁊ hinc eſt om̄is metalloꝝ humꝰ: ex quibꝰ auꝝ ⁊ argentū auaricia petit. Et que in lapidem ex liquore vertuntur. in quadā aūt terra humorqꝫ putreſcunt: ſicut bitumen: ⁊ cetera huic ſimilia. Ceteꝝ ſicut in noſtris corporibus: ſic ⁊ in illa ſepe humores vicia concipiūt. Cūaut ictus: aut quaſſatio aliqua loci: aut ſeniū: aut friaut eſtꝰ corrumꝑe eiꝰ naturā dicitur.¶ XXX.De miraculis fontium. ¶ Uitrubius vbi sͣ.biberint: fiunt inſipientes. Sueẜ vrbe fonticuA inſula chyo fons eſt: ex quo qui prudenteslus eſt: ex quo qui biberint amittunt dentes.Sunt etiā in quibuſdā locis eiuſmodi fontes: vt qͥ eispotentur. egregias habeant ad cantandū voces. ¶dorus vbi ſupra. In ytalia fons ciceronis oculoꝝ ſciſras ⁊ vulnera ſanat. zema fons in affrica: canoras voces facit. In chyo inſula fons eſt: quo bibētes hebetesfiunt. In behecia duo fontes ſunt quoꝝ alter memoriāalter obliuionem affert. Cyrici fons amorē veneris tollit. In ethyopia fonte rubro qui biberit lymphaticꝰ fitLechnꝰ fons archadie abortꝰ fieri n̄ patitur. In ſiciliaduo fontes ſunt quoꝝ vnꝰ fecundat ſterilem. alter fecūdam ſterilem facit. Marſide fons in frigia ſaxa geritIn archadia ē ſaxis aqua ꝓfluit. Stix eſt appellata qilico potata interficit. Fons eſt in affrica circa templhāmonis qui humoris nexibus humū ſtringit: fauillasetiā in ceſpitem ſolidat. In ſardinia calidi fontes ocul̓medent̉: fures arguūt: nā eoꝝ facinꝰ cecitate detegitiAuguſtinꝰ vbi ſupra. Eſſe quoqꝫ ꝑhibent in epyrofontem aliū in quo faces ⁊ extinguunt̉ accenſe: ⁊ acceduntur extincte. ¶ Ex libro de naturis reꝝ. In partiborientis. vt dicit iacobꝰ. eſt fons quidā ex cuiꝰ aquis efficitur grecꝰ ignis. alijs quibuſdam mixtis: qui poſtqͣvehementer accenſus fuerit: vix aut nunꝙͣ extingui p̄terit: niſi aceto. aut hominis vrina: vel ſabulo In brinia minori aſſerunt eſſe fonteꝫ de quo aqua hauſta ſi ꝓticiatur ſuꝑ lapidem vicinū illi fonti. videt̉ oriri pluuirepente cum grandine ⁊ vento vehementi. In occeanmaximo: qui ſolis calore in modū cacabi feruere videt̉eſt fons quietꝰ ⁊ tranquillꝰ. cū ſilentiū ibi fuerit obẜustum. Sed ſi tibia inſonuerit eleuatur ⁊ imtumeſcit. Inſicilia dicuntur eſſe duo fontes. Quoꝝ alter facit duesalbi velleris nigras. Alter nigri velleris albaſ. Cōſtaetiā vulgo fontes eſſe: qui ligna iniecta in lapideaꝫ ſuſtantiam cōuertunt. ⁊ ex hmōi lapidibꝰ fiūt cōtes opime. ¶ Pliniꝰ li. ii. Gadibꝰ qui eſt delubro herculis ꝓximus fons incluſus ad putei modū: alias ſimul cū octeano augetur: minuiturqꝫ: alias vero vtrūqꝫ contraruistemporibus. Eodem in loco alter occeani motibꝰ ꝯſetit. Om̄s aūt fontes eſtate ꝙͣ hieme gelidiores eſſe quefallit. ¶ Solinus. In litore maris rubri varro affirmat