SecundusLiber

ſue xp̄o magno pontifici ¶ Idē ſuꝑ ioſue omel̓. xx. Benedic inquit aīa mea dn̄o ⁊ oīa q̄ intra me ſunt nominiſancto eiꝰ. Cōſtat ex hoc nō ſolū circa nos ſed etiaꝫ intra nos multas diuinas eſſe virtutes: quibꝰ vel animarum vel corpoꝝ noſtroruꝫ cura cōmiſſa eſt. que vtiqꝫ ſiſancte ſunt cū ſcripture nobis leguntur delectantur etvalidiores erga noſtrā diligentia fiunt ¶ Actor. Nonideo dicūtur angeli eſſe intra nos: qꝛ mentibꝰ illabāturqd̓ ſoliꝰ eſt dei. ſed qꝛ in aīas noſtras agūt bona ſuggerendo inſtruēdo ⁊ hmōi ¶ Hylariꝰ ſuꝑ beati immaculati ⁊cꝭ. Plena ſunt oīa diuinis teſtimoniis: ⁊ om̄e hocvacuū quod putatur: repletū eſt angelis. Hoꝝ cognitionem adeptꝰ quis ꝑ doctrinā ſcit ſe ſub teſtibꝰ viuere.Cū aūt ad viciā ꝓcliuiuſ ſit natura infirmitatis humane: refugit tn̄ vel ſub teſte peccare. Quid ergo xp̄ianuꝫhoīem facere ꝯuenit: ſcientē ſe vndiqꝫ totū ſpūaliū virtutum teſtimoniis. nō modo dico opeꝝ ſuoꝝ. ſed ipſiuſetiā voluntatis obſeſſum. Ideo dicūtur beati qui ſcrutantur teſtimonia eiꝰ. ¶ Bernardꝰ ſuꝑ cantica omeliaxiii. Ueꝝ o dn̄e quid eſt homo ꝙ magnificas eum: autquid apponis erga eū cor tuū. Mittis vnigenitū tuū.immittis ſpūmſanctū: ꝓmittis vultū: ⁊ ne quid in celeſtibus ab oꝑe ſolicitudinis noſtre deſit: bonos ſpiritꝰmittis in miniſteriū cuſtodie noſtre deputatos: noſtrosiubes fieri pedagogos. Naꝫ angelis inquit ſuis deusmandauit de te vt cuſtodiāt te in oībus viis tuiſ. Quātam tibi homo debet inferre reuerentiā hoc verbū. afferre deuotionē ⁊ cōferre fiduciam. Caute ambula vbiaſſunt angeli: ſicut em̄ eis mandatū eſt: vt cuſtodiant tein oībꝰ viis tuis. In quouis diuerſorio. In quouis angulo habe reuerentiā angelo tuo. Tu ne audeas illo p̄ſente qd̓ nō auderes me vidēte.¶ Qualiter pſallenti aſſiſtunt ¶ Idē ī mediLXXV.tationibus ſuisQuā felix eſſes ſi ſpūalibus oculis intueri poſNes: qūo conueniūt principes ꝯiuncti pſallentibus in medio iuuenculaꝝ tympaniſtriaꝝ: videres ꝓculdubio qua cura quoue tripudio interſunt cantantibus: aſſiſtūt orantibꝰ: inſunt meditantibꝰ: ſuꝑſuntquieſcentibꝰ: ꝓuidentibꝰ ⁊ ꝓcurantibꝰ p̄ſunt. Diligūtem̄ conciues ſuos: eiſqꝫ ꝯgaudēt: confortāt: inſtruunt:ꝓtegunt: ꝓuidentqꝫ in oībus. Ip̄i em̄ deſiderāt aduentum noſtꝝ: qꝛ de nobis expectant ciuitatis ſue ruinasreſtaurari: diligēter querūt ⁊ libenter audiūt bona denobis. Soliciti diſcurrūt medii inter nos ⁊ deum: noſtros gemitꝰ ad deū fideliſſime deportātes. Non dedignantur eſſe ſocii noſtri: qꝛ iā facti ſunt miniſtri. Exultare eos facimꝰ: qn̄ ad penitentiā cōuerſi ſumꝰ: feſtinemus ergo ꝙͣtum in nobis eſt eoꝝ adimplere leticiā. vetibi qui reuerti deſideras ad vomitū: redire ad lutum:putaſne placatos habebis in iudicio: quos tanto a ſperato priuare vis gaudio ¶ Idē ſuꝑ cantica omelia. viiꝘ aūt pſallentibꝰ admiſceri dignater ſoleāt angeli ſācti. Quid manifeſtiꝰ qd̓ ait pſalmiſta: p̄uenerunt principes ꝯiuncti pſallentibꝰ. Un̄ ⁊ dicebat in conſpectu angeloꝝ pſallam tibi. Doleo ꝓinde aliquos veſtꝝ graui īſacris vigiliis deprimi ſomno. nec celi ciueſ reuereri: ſꝫin p̄ſentia principū tanꝙͣ mortuos apparere. Cū ip̄i noſtra alacritate p̄moti: noſtris intereſſe ſolēniis delectentur. Uereor ne noſtrā deſidiā qn̄qꝫ abominantes cumindignatōe recedāt ⁊ incipiat vnuſquiſqꝫ noſtꝝ dicerelonge feciſti notos meos ⁊cꝭ. ꝓfecto aūt ſi ſe boni ſpūsa nobis clongauerint malignoꝝ impetꝰ quis ſuſtinebitip̄i deuotōeꝫ noſtrā in ſuꝑna ferūt. gratiam referuntUſurpemꝰ officiū quoꝝ ſortimur ꝯſortiū: nec ambigoquin gratanter in palacio colligāt: quos diligēter ī ſterquilinio viſitant. Deniqꝫ de cōuerſione letati ſunt: ⁊ inaſſumptōe nō agnoſcēt.¶ LXXVI.¶ Ꝙ tribus ex cauſis de nobis ſolicitudinē

gerunt. ¶ Idem in quodam ſermoneSt aūt funiculꝰ triplex quo de excelſo celorumhabitaculo ad conſolādos ad viſitandos ⁊ adiuuandos nos attrahit ſuꝑeminēs angelorumcharitas. ꝓpter deū: ꝓpter nos: ꝓpter ſeip̄os. Propterdeū vtiqꝫ cuiꝰ tanta erga nos miſericordie viſcera ipſquoqꝫ vt dignū eſt imitātur Propter nos aūt in quibꝰſimilitudinē ſuā miſerantur. Cōſtat em̄ rationis participes ⁊ beatitudinis capaces humanas aīas angeliceſi dicere audemꝰ. cognatas eſſe nature. Nec decet eosdedignari quā viſitare debēt ſpeciē ſuā: licet in multaꝫdeiecta vilitatē ſit. Propter ſeip̄os quoqꝫ quoꝝ ordines inſtaurandos ex nobis toto deſiderio preſtolanturQuaꝓpter cauendū eſt nobis ab eoꝝ offenſa: ne quando ꝓuocati peccatiſ ⁊ negligētiis noſtris: indignos noſiudicent ſua p̄ſentia. Et in his maxime exercendum eſtquibꝰ eos nouimꝰ oblectari: vt ſunt ſobrietas. caſtitas⁊ hmōi. Suꝑ hec aūt oīa vnitatē ⁊ pacem a nobis exigunt angeli pacis: que forma ciuitatis ſue in nobis rep̄ſentant vt mirent̉ hieruſalē nouā in terra: dico aūt vtqūo ciuitas illiꝰ ꝑticipatio eiꝰ in idip̄m: ſic ⁊ nos illudip̄m ſentiamꝰ. idip̄m dicamꝰ om̄es. Ecōtrario vero nichil eque offendit eos vt diſſenſiones ⁊ ſcandala Deniqꝫ nunquid ꝓpter xp̄m diligemur ab eis ſi ob mutue dilectionis inopiā cognouerint nequaꝙͣ nos eiꝰ eſſe diſcipulos. Nunqͥd diligemur ab eis ꝓpter noſmetip̄os .i.ſpūalis nature ſimilitudinē: ſi inueniamur nō diligerehumane nature conſortes. īmo non ſi ex eis. que internos ſunt. contentionibꝰ carnales nos magis ꝙͣ ſpūaleſeſſe conſtiterit. Deniqꝫ nunquid diligēt nos ꝓpter ſeipſos ⁊ futurā de nobis ciuitatis ſue reſtauratōeꝫ: ſi vnicum illud quo ſolo vniri ⁊ coedificari eis poſſumꝰ defuerit glutinū charitatis: ſi viderint nos non lapides viuos eſſe qui poſſunt inuicē coherere: ſed magis puluerem quē ꝓiicit ventꝰ a facie terre. quē vniꝰ verbi flatuſin turbinē excitat: et leuiſſima cuiuſlibet inſpiratōis aura diſꝑgit ¶ Idē in epiſtola ad ſuggeriū abbatē ſanctidyoniſū. O ſi quis haberet oculos quos orando ꝓpheta puero reuelauit. videret ꝓculdubio quemadmoduꝫp̄ueniunt principes coniūcti pſallētibus in medio iuuēculaꝝ tympaniſtriaꝝ: qͣ cura: quoue tripudio interſuntcantatibꝰ: aſſūt orantibꝰ: ſuꝑſunt qͥeſcētibꝰ. LXXVIIQualiter obſtinatos relinquāt.¶ Orige. ſuꝑ hie remiam omelia. ij.Urauimꝰ inquiūt babilonē ⁊ nō eſt ſanata ⁊cꝭ.Uox eſt angeloruꝫ dei qui ſub magno medico¶ Feterūt. Medici volentes imbecillitates nr̄ascurare: ⁊ aīas a vīciis liberare: nos autē eos repulimꝰ.dū cōſiliis eoꝝ nō acquieuimꝰ: videntes ergo operamꝑdere ne moriamur in manibꝰ eoꝝ qui ad nos curādosa domino deſtinati ſunt: colloquūtur ad iuuiceꝫ de anima noſtra deſꝑantes: ⁊ dicūt: Relinquamꝰ eā. ¶ Bernardus ſuꝑ cantica omel̓. vii. Angeli vt p̄dictum eſt qͥnoſtra alacritate ꝑ̄moti: noſtriſ intereſſe ſolenniis delectantur. Uereor ne noſtrā qn̄qꝫ deſidiā abominantescū indignatōe recedāt: ⁊ incipiat vnuſquiſqꝫ noſtꝝ cūgemitu dicere: Longe feciſti notos meos. ꝓ certo ſi ſeboni ſpūs a nobis elongauerint. malignoꝝ impetꝰ qͥsſuſtinebit ¶ Actor. Nunꝙͣ tn̄ angeli deſerūt ex totoeos quos habēt in cuſtodia vſqꝫ ad finem vite: niſi obſtinati ſint: ſicut iudei quos d̓ſeruit michael: ⁊ ad eccleſiam tranſiuit: vt ſupra dictū eſt. Nā ⁊ deꝰ a talibuſ recedit ⁊ eos libero arbitrio relinquit: ceſſans ab immittenda gratia: ⁊ etiā a correctōe paterna: ſicut ſcriptumeſt: dimiſi eos ẜm deſideria cordis eoꝝ Et alibi: auferetur zelus meꝰ ⁊cꝭ. Uerūtn̄ obſtinati hoc modo a deo etab angelis deſerti ſi quādo reſipiſcāt vel conētur a peccato ſurgere ſemꝑ inueniūt paratū diuine gratie adiutorium ⁊ angelicū p̄ſidium. ſalua tn̄ dei iuſticia: cuius