SecundusLiber

vniuerſaliter ꝑfectum eſt cui nichil deeſt. prima ꝑfectōeſt nature condite. ſecūda eſt nature glorificate. terciaincreate. Angeli in prima ꝑfectōe creati ſunt. ⁊ ad ſecundā ſub tercia.U..XXXIII.De cōuerſione bonorum ad lucem increatā.trus lombardusUTaqꝫ cū a creatore quidā eoꝝ auerſi ſunt: ceteri ad eundem cōuerſi ſunt. Conuerti: fuit eicharitate adherere. Auerti odio habere vl̓ inuidere. Inuidie nanqꝫ mater eſt ſuꝑbia: qꝛ voluerūt ſedeo parificare. In conuerſis quaſi in ſpeculo reluceredei ſapiētia cepit: qua illuminati ſunt gratia appoſita.Auerſi vero excecati ſunt: nō immiſſione malicie: ſꝫ deſertōe gratie ¶ Gregoriꝰ in moralibꝰ li. xvii. Quoniāigitur angeli ſancti milites dei nō ꝓpriis viribꝰ: ſed ſupernaͣ gratia roborant̉: recte poſtꝙͣ in libro iob dictumeſt de illis: nunquid eſt numerꝰ militū eius: de ip̄is quoqꝫ ſubiungit̉ Et ſuꝑ quē nō ſurgit lumen illius. lumengratia eſt dei p̄ueniens que niſi gratis in mente ſurgeret in tenebris remaneret. ¶ Ide in libro. xxviii. Hinceſt ⁊ alibi aſtra dicūtur angeli celeſti gratia illumīati.Dn̄s ſiquidē loquens ad iob: lapidē angularē dimiſiſſe aſſerit. Quia filiꝰ humanā naturā ſuſcipiēs ad ymade ſublimibꝰ deſcendit: ⁊ duos in ſe populos coniunxiCuiꝰ incarnatōis miſteriū: qꝛ mirati ſunt etiā angeli.Recte ſubiūxit ibi Cū me laudarent ſimul aſtra matutina: ⁊ iubilarent om̄s filii dei. Quia nimiꝝ in tꝑe creati ſunt angeli: nō immerito aſtra matutina ſunt vocati. Qui ſimul etiā cū aſtris veſꝑtinis potentiam redemptoris laudāt .i. cū hoībus in fine mundi redemptis: ſuperne glorie largitatē glorificant ſimul laudant. Quiadū nos conſpiciūt redimi: ſuū gaudent numeꝝ repleri.Qui etiā ideo fortaſſis aſtra matutina vocant̉: qꝛ ſepead exhortandos homines miſſi dū mane venturi nunciant: ab humanis mentibꝰ vite preſentis tenebras fugant. ¶ Anſhelmus in libro de caſu dyaboli. Illi itaqꝫangeli qui magis voluerūt qd̓ habebāt: ꝙͣ aliquid pluſquod nō habebāt: bonū quod quaſi ꝓpter iuſticiā: ꝙͣtūad voluntatē ꝑtinnit. meruerūt: iuſticia tribuente acceperunt: ⁊ de illo quod habebāt in vera ſecuritate ꝑmanſerunt: quaꝓpter a deo ꝓuecti ſunt: vt adepti ſint quicquid velle potuerunt: nec iā videant quid plus poſſit ⁊ideo peccare nequeūt. Illi vero angeli qui malueruntillud plus: quod nō deus illis dare volebat: ꝙͣ ſtare ī iuſticia in qua facti erāt: eadē iuſticia iudicāte: ⁊ illud propter quod illā ꝯtempſerūt: nequaꝙͣ obtinuerūt: ⁊ quodtenebant bonū amiſerūt. Sic ergo diſtincti ſunt angeli. vt adherentes iuſticie nullū bonū velle poſſint: quonon gaudeāt. ⁊ deſerentes illā. nullū velle queant. quonon careant.¶ q.XXXIIII.De illuminatione eorū ab eadem luce.¶ Hugo ſuper iherarchiam.Mne inquit datū optimū: ⁊ omne donū perfectum deſurſuꝫ eſt deſcendēs a patre luminū: dona optima: dona nature ſunt: dona ꝑfecta donagratie: pater luminū auctor ⁊ largitor donoꝝ Quibusquaſi deſcendere fuit a fonte ſūme plenitudinis ad ꝑticipationem inferioꝝ venire. Omne em̄ bonū: quod dono creatoris creature infundit̉ merito deſcendit: qꝛ ſubdite nature ⁊ inferiori dignitate ſe infundit. Deſcēditetiā: qꝛ ꝑfecta ⁊ cōſūmata plenitudine in eā que ex ꝑteeſt participatōeꝫ ſe diuidit: ita tn̄ vt nec deſcendēs ſeruiat: nec diuiſuꝫ decreſcat. Sed manens in ſe quod eſt⁊ in eo a quo venit: ꝙͣtum eſt eis ad quos venit ſe prebet: ⁊ hoc quod eſſe accipiūt: ⁊ ꝙͣtum eſſe in eo qd̓ ſuntmeruerūt. Ita ab vno bono oīa bona: ⁊ ī vno bono oīabona ſunt. hoc em̄ bonū: nichil a ſe conditū alienum relinquit a ſe. nec tn̄ illuminat niſi illa tm̄ que creauit adſe ⁊ formauit ẜm ſe. Illa em̄ ſola lumen capiūt. poſſūt

qꝫ lucere ex lumine. que lumē veniens non ſibi diſſimilia inuenit. Et infuſum ad maiorē ſui ſimilitudinem etimagineꝫ ꝑfectiorē extollit. Ergo data optima ⁊ bonaꝑfecta vocales tm̄ creature celſitudinē ꝯtingunt q̄ ſolaſublimis facta eſt primo dū conderet̉ ad imagineꝫ. Etpoſtea dū glorificaret̉ ꝑfecta eſt qd̓ammodo conſimiliſ⁊ coequalis ad ſumma. Nā ip̄a optiuia data ⁊ dona ꝑfecta lumina ſunt: que a patre luminū deſcendūt: ⁊ ipſelumen eſt a quo deſcendūt. Et in quos deſcendunt ipſilumina fiūt. Nam nec pater luminis aliud gignere potuit ꝙͣ quod ip̄e eſt. Nec ſuſceptor luminis aliud ꝙͣ luXXXV.men fieri poteſt.U.¶ Ꝙ ipſa lux ad ſe cōuertit et colligit illūiatos ſpiritus.ꝓceſſio in nos optime ⁊ large ꝓueniens: iterūEd ⁊ oīs patre moto manifeſtatōis luminuꝫvt viuifica virtꝰ reſtituens: nos replet ⁊ ꝯuertit: ad ꝯgregantis patris vnitatē ⁊ deificā ſimplicitatēMotus patris eſt affectus paterne benignitatis. Sola em̄ benignitate mouet̉ vt lumina ſua effundat ſupernos. Mouet̉ nō ſe concutiēs: ſed nos colligens: non ſeeuacuans: ſed nos replens. Et ip̄o moto lumina eius ꝓcedunt in nos. Et ꝓcedentia in nos manifeſtant̉: ꝑ nosprimū: poſt hec alijs ex nobis: ⁊ om̄is iſta luminū manifeſtationis ꝓceſſio .i. ꝑ quā lumina manifeſtant̉. Nōem̄ manifeſtarentur: niſi ꝓcederent: exiens a patre moto in nos ꝓueniens. Hoc oꝑatur .ſ. ꝙ replet nos. Nonvtiqꝫ alio ꝙͣ ſe ip̄o: eo ꝙ replet: iteꝝ reſtituēs reꝑando:ſicut prius cōſtituit creādo: Reſtituit vtpote viuificavirtus. que diſperſa colligit. diuiſa componit. ⁊ ex multis vnū facit. Et ita reſtituens et reformās nos ꝯuertitqui prius diſſimilitudine fuimꝰ auerſi. multitudine diuerſi. prauitate ꝑuerſi. Conuertit dico ad congregātispatris vnitatē: ⁊ deificam ſimplicitatē. Lux em̄ patrisinuiſibilis in ſe ꝓcedens in nos ⁊ exiens in manifeſtationem: vacuos inuenit ⁊ inanes a vero bono: ⁊ infundens ſe nobis. replet nos. ſecundū vniuſcuiuſqꝫ noſtꝝvirtutē ⁊ capacitatē: ⁊ cū repleuerit nos ꝯuertit vt nondiſſideamus a patre: ſed in eadē ſimilitudine ⁊ imagīereſpiciamꝰ ad ip̄m. Replet quidē illuminādo: cōuertitlumina faciendo. Etenī ex ip̄o oīa ⁊ in ip̄m. Ex ip̄o procedentia: ⁊ in ip̄m ꝯuerſa. Ex ip̄o principio: ⁊ in ipſuꝫfinem: diuinū enī lumē primū in angelica naturā deſcēdit: ⁊ ab ip̄a reuelatōibus ⁊ illuſtrationibꝰ diuinis: etmiſtica ſacri eloquii narratione ad noſtꝝ vſqꝫ ſe intelligentiā tranſfundit. Mens vero humana eiſdē rurſumgradibus ad ſuꝑna conſcendens. Sacra diuini eloquiiinſpectione celeſtia ſecreta: ⁊ eā que eſt in angelis diuine claritatis illuminationē ꝑpendit: ex qua paulatiꝫ inuiſibilium cognitōe ſuccreſcens: ⁊ ad ip̄m tandē ſūmiluminis ſplendorē cōualeſcit. Et fit quod in principiodictū eſt: qꝛ vnū lumē ad multa illumināda ſe diuidit:⁊ illuminata oīa ad vnius claritatis aſpectū ſimilitudinemqꝫ reformet.¶ A.XXXVI.¶ De cōfirmatione ſanctorū angelorū et beatitudine eorum.Petrus lombardusNtantū aūt angeli boni ꝑ gratiaꝫ illuminatiſunt ⁊ confirmati: ꝙ peccare nequiunt. Sicutalij ꝑ maliciā ita ſunt obſtinati vt bene vellenō poſſint: habent tn̄ et libeꝝ arbitriū: qꝛ nō aliqua cogente neceſſitate: ſed ꝓpria ac ſpontanea voluntate ꝑgratiā quidē adiuti bonū eligūt: malū reſpuunt. ¶ Auguſtinus in encherideon. Non ergo ideo ſancti angelicarent libero arbitrio: qꝛ malū velle nō poſſunt. Ml̓toquippe liberius arbitriū eſt: quod peccato ſeruire nonpoteſt. ¶ Idem de fide ad petꝝ: Itaqꝫ ꝙ ſancti angeliab illo ſtatu beatitudinis in quo ſunt mutari nullatenꝰin deteriꝰ poſſunt nō ē eis naturaliter inſitū: ſed poſtꝙͣcreati ſūt diuine gratie largitate collatū. ¶ Anſbelmꝰ