LiberPrimus

oportuit diuinā aliquā ꝑſonam ꝑſone cōdigne ⁊ eo ipſo diuino ꝯſortio nō carere. p̄cipuuꝫ vero veꝝ in veracharitate alterū velle diligi vt ſe. In mutuo ſiquidemamore. multūqꝫ feruente nichil cariꝰ: nichil p̄clarius ꝙͣvt ab eo queꝫ ſumme diligis: ⁊ a quo ſumme diligerisaliū eque diligi velis. Probatio itaqꝫ ꝯſummate charitatis: eſt votiua cōmunio exhibite ſibi dilectōis. Eſtqꝫ indiciū magne infirmitatis: nō poſſe pati conſortiūamoris. poſſe vero pati ſignū magne ꝑfectionis. Si vero magnū eſt pati poſſe: maius erit gratanter ſuſciperemaximū aūt ex deſiderio requirere. Demus ergo ſūmoqd̓ precipuū eſt: ſumme igit̉ dilectoꝝ. ſummeqꝫ diligendorum. vterqꝫ oportet: vt pari voto ꝯdilectū requirat.pariqꝫ concordia ꝓ voto poſſideat vides ꝙ conſummatio charitatis: ꝑſonaꝝ trinitatē requirit. vbi ergo totūqd̓ eſt: ꝑfectum eſt. ſicut nec integra charitas. ſic nec vera trinitas abeſſe poteſt ¶ Dyoniſiꝰ de diuinis noībuſFontalis ergo deitas pater eſt: filiꝰ aūt ⁊ ſpiritꝰ dei genitricis deitatis frutices de eo germinati. et quaſi flores ¶ Hilariꝰ de trinitate li. ii. Unus aūt eſt deꝰ paterex quo oīa. ⁊ vnꝰ vnigenitꝰ: ꝑ quē oīa. ⁊ vnꝰ ſpiritꝰ dn̄iin oībus. Nec deeſſe quicꝙͣ tante ꝯſummatōi reperit̉:intra quā ſit infinitas in eterno. ſpēs in imagine: vſusin numine. ¶ Auguſtinꝰ de verbis dn̄i. Eſt pater filioveritati origo verax: ⁊ filiꝰ de veritate patre orta veritas. et ſpūſſanctꝰ a patre bono effuſa bonitas. Omniūaūt nō eſt impar diuinitas nec ſeꝑabilis vnitas. ¶ Exſimbolo. In patre manet eternitaſ: in filio equalitas: inſpūſancto eternitatis equalitatiſqꝫ ꝯnexio. ¶ Augꝰ. detrinitate li. vii. Sic itaqꝫ cogitetur deꝰ: vt neqꝫ ꝑſonarum ꝯfuſio ſit: nec talis diſtinctō quā impar ſit aliquidqd̓ ſi intellectu nō capitur: fide teneat̉. donec illuceſcatille in cordibꝰ qui ꝓphetiā dixit: ſi nō credideritis nonintelligetis.U.VIII.¶ Ꝙ ab eadem ſumma trinitate creata ſuntoīa ¶ Auguſtinus de fide ad petrū.Ide tenendū eſt: omnē creaturā que trinitasdeus nō eſt ex nichilo creatā. ab ip̄a ſancta trinitate. que vnꝰ verꝰ ⁊ bonꝰ deus eſt. et qꝛ ſumme bonus eſt: dedit oībus naturis vt bone ſint: non tn̄ꝙͣtum ip̄e creator bonus. Eſt em̄ trinitas deꝰ ſunmū.eternū: ⁊ incōmutabile bonū: nullū habēs defectū: quianō eſt ex nichilo factū: nullū habens ꝓfectū: qꝛ non habet initiū. Nature vero ab eo facte ideo ꝓficere poſſūtqꝛ eſſe ceperunt. Ideo vero deficere: qꝛ ex nichilo facteſunt. ad defectum eas ꝯditio ducit originis. ad ꝓfectūvero ꝓuehit operatio creatoris. In eo igit̉ primū trinitatis que deꝰ eſt: eternitas naturalis agnoſcit̉. Quia q̄dam ita fecit: vt cū eſſe ceꝑint: nō eſſe tamē aliquandonō poſſunt. In eo vero eius omnipotentia intelligitur:ꝙ omnē creaturā inuiſibilē ⁊ viſibilem de nichilo fecitIn quibꝰ quāꝙͣ ip̄a reꝝ diuerſitas: multo magis tamēipſius bonitas ⁊ om̄ipotentia cōmendatur. Niſi enimomnipotens eſſet. nō vna eademqꝫ facilitate ſumma ⁊yma feciſſet: ⁊ niſi ſumme bonꝰ eēt: nō ſe gubernandisrebus. etiā infimis p̄ſtitiſſet. Simplicitas deniqꝫ multiplicis dei ſapientie cōmendatur: nō ſolū in creaturaꝝſublimiū magnitudine: ſed etiā infimaꝝ paruitate: duoīa bona creata: nō ſolū inferiora: diſſimiliaqꝫ ſuo creatori ſunt: vtpote nō ꝓlata de ipſo: ſed facta de nichilo:veꝝ etiā inter ſe nō equalia ſunt: ſed ꝑmanent ſingula:ſicut a deo. vt eſſent. ceperunt. Deniqꝫ niſi naturaliterimmutabilis eſſet: nunꝙͣ in rebꝰ mutabilibꝰ ordo ꝯſiliiac diſpoſitōis eiꝰ incōmutabilis ꝑmaneret. ¶ Ideꝫ deciuitate dei li. xi. Itaqꝫ mundus ip̄e ordinatiſſima ſuamutabilitate atqꝫ mobilitate: ⁊ viſibiliuꝫ oīm pulcerrimā ſpecie: quodāmodo tacitꝰ ꝓclamat: ⁊ factū ſe eſſe: ⁊nō niſi a deo ineffabiliter atqꝫ inuiſibiliter pulcro fieriſe potuiſſe. ¶ Idē in li. v. Ip̄e eſt itaqꝫ deus om̄ipotēs

qui hominē fecit: ⁊ eum peccantē nec impunitum eē ꝑmiſit: nec ſine miſericordia dereliquit. Qui bonis ⁊ nōbonis: eſſentiā cū lapidibꝰ: vitam ſeminalē cuꝫ arboribus: vitam ſenſualē cū pecoribus: vitam iutellectualeꝫcum angelis dedit: qui nō ſolū celum ⁊ terrā: nec ſoluꝫangelum ⁊ hominē. ſed nec exigui ⁊ ꝯtemptibilis aīantis viſcera: nec auis pennulā: nec herbe floſculū: nec arboris folium: ſine ſuaꝝ ꝑtium ꝯueniētia: ⁊ quadā veluti pace dereliquit¶ A.IX.Qualiter ipſa creatrix trinitas in principiogeneſeos eſt inſinuata ¶ Idē ad oroſium.T aūt qd̓ de ſancta trinitate omniū creatricedictū eſt: ſcripturaꝝ teſtimoniis approbetur:in ip̄o principio geneſeos hec ip̄a trinitas euidenter oſtenditur. Cū enī dicitur: in principio fecit deꝰcelum ⁊ terrā: quid aliud intelligendū putas principiūniſi dei filium. Omnia quippe ꝑ ip̄m facta ſunt a pr̄e.Unde ⁊ ip̄e de ſe quid eſſet: interrogātibus reſponditiudeis: principiū qui ⁊ loquor vobis. Itaqꝫ ꝓculdubiopater intelligendꝰ eſt in noīe dei: filius aūt in nomineprincipii. Poſtea ſubſequitur ſcriptura: ꝙ ſpūſſanctuſdei ferebatur ſuꝑ aquas: qui tercia eſt in trinitate ꝑſona. ¶ Idem ſuꝑ geneſim ad litterā li. i. Sicut aūt in exordio creature trinitas creatrix inſinuatur: ſic etiaꝫ inconuerſione ac ꝑfectōe eiuſdē: vt reꝝ ſpecies degerantur. Nā ⁊ verbū ⁊ verbi genitor exprimuntur: cuꝫ perſingula creature genera: deus vt fierent dixiſſe perhibetur. Illa quippe dictio eſt in verbo eterno: patri coeterno: ꝙuis in eterno verbo dicente deo: hoc temꝑalisfacta ſit creatura. vnde qꝛ formā verbi ſemꝑ ⁊ incōmutabiliter patri coherentē nō imitatur imꝑfectio creature: cū ab ea diſſimilis ad nichilū tendat quadā informitate: ideo cū inſinuatur informitas materie prime: nonfit cōmemoratio filii inqͣtum verbū eſt. ſed inqͣtū principium eſt. poſtea vero in conuerſione ſiue formationecreature fit eiuſdē cōmemoratio inqͣtum verbū: vt ſcꝫꝑ id quod principiū eſt: inſinuetur exordium creatureexiſtentis ab illo adhuc imꝑfecte. ꝑ hoc aūt ꝙ verbumeſt: inſinuetur ꝑfectio creature ad eum reuocate: vt formaretur creatori inherēdo: ⁊ ꝓ ſuo genere formā illiuſimitando. Ineſt autē deo benignitas ſumma: nec ex indigentia: ſed ex benificentia veniēs amor in opera ſuaIdcirco in exordio creature dicitur: ꝙ ſpūs dei ferebatur ſuꝑ aquās: qꝛ bone voluntati creatoris ſubiacebatquidquid formandū ac ꝑficiendū inchoauerat. vnde ⁊de creatura ꝑfecta dicitur: vidit deꝰ ꝙ eēt bonū. vbi eadem ſancta dei bonitas exprimitur: in qua deo placuitquidquid pro nature ſue modulo ꝑfectum placet. Duoquippe ſunt: ꝓpter que deus creaturā ſuā amat: videlicet vt ſit: ⁊ vt maneat. vt igitur eēt: ſpūs dei ferebaturſuꝑ aquas. vt aūt maneret: vidit deꝰ qꝛ bona erat ¶ X.Qualiter eius inuiſibilia cognoſcūtur a mū.di creatura ¶ Petrus lombardus.T aūt dicit apl̓s. inuiſibilia eiꝰ ꝑ ea que factaſunt: intellecta conſpiciūtur: quaſi .ſ. ex perpetuitate creaturaꝝ: ip̄ius eternitas: ⁊ ex magnitudine omnipotentia ⁊ ex gubernatione virtus vel bonitas intelliguntur. Ceteꝝ licet potētia ſapientia ⁊ bonitas ſiue clementia de deo ẜm ſubſtantiā dicantur: ⁊ inip̄o penitꝰ vnū ⁊ idem eſſe probentur: frequēter tn̄ hecoīa diſtincte ſolent ad ꝑſonas referri .ſ. vt patri potentia: filio ſapientia: ſpirituiſancto bonitas attribuatur.¶ Hugo de tribus diebus. Hec ſunt ergo tria creatoris inuiſibilia: que cognoſcuntur ꝑ ea que ab ip̄o ſuntfacta. Potentiā quippe manifeſtat creaturaꝝ immēſitas. Sapientiā decor. Benignitatē vtilitas. Immenſitas creaturaꝝ conſtat in magnitudine ⁊ multitudine.Multitudo in ſimilibus in diſſimilibus: in diuerſis inꝑmixtis. Magnitudo eſt in mole ⁊ ſpacio. Moles eſt