Theor ematollitur ille modūs vſqꝫ ad incinerationē vel ad ꝑfectā cor-rūptionē ad quā tn̄ ꝑuentū eſt. licet maneat materia non tn̄meretur nomen carnis qꝛ nō vlteriꝰ ei cōpetit ille modusexiſtendi ꝓpter quod dicit̉ caro. Et qd̓ dictū eſt de carne intelligendū eſt de ſanguine Uidet̉ gͦ ꝙ ponendo vnā formaꝫin cōpoſito eſt facile ſuſtinere ꝓpoſitum. tn̄ quia de veritatehuiꝰ mihi nō cōſtat huic poſitioni nō aſſentio Sufficit mihiſcire ꝙ panis cōuertit̉ in verā carnem chr̄i et in veꝝ corpeius in illud qd̓ fuit formatū ex ſanguinibus ꝟginis. qd̓ fuitīmolatū in cruce. et vinū cōuertitur in veꝝ ſanguine qui ꝓredemptione generis humani fuit effuſus Cuiꝰ hoc nō ſuffi-cit cū freno fidei querat vlteriꝰ. mihi auteꝫ hoc ſufficit. Nāvt dixi et iterū iterare non piget malo in ſimplicitate meamanere qͣꝫ de arduis temere iudicare. Tātū tn̄ poteſt eſſe ꝑhabita manifeſtū ꝙ ꝑ theoremata precedentia ꝑ que eſt ali-qualiter declaratū ꝙ corpus chr̄i eſt ſub ſpecie panis iuuamur ad intelligendū quō ſanguis eius eſt ſub ſpecie vini qd̓declarare volebamus.Theorema xIviij.ccidentia panis et vini ſub quibus eſt to-tus chr̄s nō fandantur in ſubſtantia aliqͣpoſſunt tn̄ ad generationē ſubſtantie materiamimmutare.Uide̓tur aliquibꝰ forte irrationabile eſſe ſi accidentia pa-nis et vini ſub quibꝰ exiſtit corpus et ſanguis chr̄i poſſuntimmutare materiā ad generationē ſubſtantie. Nō enim vi-detur preter rationem eſſe ſi dicta accidentia immutāt ma-teriā ad generationē accidentalis forme qꝛ accidentia nonagūt vltra ſuam ſpeciem ſi formā accicentalem inducūt. ſedſi inducūt ſb̓alem formā viderētur tranſcendere modū pro-prie virtutis et proprie ſpeciei. nihil āt agit vltra ſuā ſpeciēin ꝟtute propria niſi agat in ꝟture alteriꝰ ideo accidentibꝰ

iuiſ tenII ioimituninib̓in ſpibinipiliiIſa ilituititū itiiirniuūū id gent:luiſta tli