Reſtitutio. j.non valebit: niſi de predictis faciat mentionem.Adde p̄dictis vnū ſemꝑ menti tenendū. ⁊ nō eſtalibi ita expreſſum qd̓ notat Panor. in. c. conſtitutus. extra eo. vbi ꝑ tex. illum cōcludit ꝙ ſurreptioviciat gratiam ipſo facto etiā ſi cōſiſtat in tacendofactum alienū. qd̓ impetrans ꝓbabiliter ignoratNā impetrans de quo ibi poterat ꝓbabilit̓ ignorare ſtatutū numeruꝫ eccleſie maxime ſi ſtatutumemanauit: dū ipſe fuiſſet abſens. Et ratio huiꝰ dicti poteſt eſſe. qꝛ in cōſideranda validitate gratie:nō aduertimus ad culpā impetrantis. ſed potiusad intentionē concedētis. vt in. c. poſtulaſti. extreeo. Si autē papa ſciuiſſet ſtatutū p̄ceſſiſſe etiam ꝑmomentū. nō dediſſet ſaltē ita defacili literas perquas infringeret̉ ſtatutuꝫ eccleſie. hec Panor. ibiPoteſt ergo fieri cōcluſio ꝙ omne tacitū: quo expreſſo papa nō conceſſiſſet vel non ita de facili: viciat gratiā vel priuilegiū. licet ſecus ſit in literis adlites ẜm eundē Panor. in. c. quia circa. de cōſangquia ex ſurreptione nō ſunt ipſo iure nulle. ſꝫ ꝑ exceptionē ānullande. vt in. c. ceteꝝ. ⁊ in. c. plerūqꝫ. ⁊in. c. ſi autē. extra eo. Adde p̄dictis qd̓ notat ge. inc. ſi motu ꝓprio. de p̄ben. li. vj. ꝙ licet motus ꝓpriexcludat oēm ſurreptionē. non tamen tollit vicia.nec ad beneficia perſonā illegitima habilitat. vnde nō tollit defectū nataliū vel etatis viciū ⁊ ſimilia. que licet ꝑ viā ſurreptionis nō poſſint opponitamē per viam iuris cōmunis bene poſſunt: cumꝓprius motus nō faciat diſpenſationē talium. Etdicit aliud notabile ꝙ certa ſcientia principis. perteſtes ꝓbari poteſt etiā ſi non exprimat̉ in literis.Secus dicit de motu ꝓprio. vt ꝓbari nō poſſit perteſtes. licet aduerſarius velit probare ꝙ ad inſtantiam alterius hoc fecerit papa. nō audietur. quiaillud eſſet arguere papā de mendacio.¶ Quid autē ſi papa motu proprio diſpenſat velaliam gratiā concedit nunqͥd falſitas ꝑ impetrantem expreſſa. habeat viciare gratiā. Rn̄. panor. ind. c. quia circa. refert aliquos dubitaſſe. Sed ipſeſimplicit̓ tenet ꝙ ſi eſt tale quid. quo tacito vel nōexiſtente: papa gratiā nō conceſſiſſet: tunc viciat̉:quia licet motus ꝓprius excludat ſurreptionem vtdictū eſt. non tamē confirmat gratiā cōtra intentionem cōcedentis. vt notabiliter ſentit Io. an. ind. c. ſi motu proprio. ⁊ vide glo. notabilem ad hoc.in cle. ſi romanus. de preben. que dicit ꝙ motusAddicioproprius nihil operatur vltra caſus in iure expreſſos.Reſide Rn QEſtitutio. j. cōmuniqꝫ bnficiū Mrura ꝑAd ⁊ſidelA .3.ter. Utrū ſit de neceſſitate ſalutis. Rn̄.d l. ⁊ lꝫXẜm Sco. in. iiij. diſt. xv. ꝙ ſic. quia ſicutauferre elienū eſt peccatū mortale. quia contra p̄(.. vj. Gl̓ꝫ qO3 4μδ 4ωꝫ bKioceptum diuinū negatiuū .ſ. Non furtum faciasqbꝰ 4º rōp. . x.Ita ⁊ tenere alienū. Et ita ſicut eſt neceſſariuꝫ ſerſtatio l̓ ꝟoilegiouare p̄cepta negatiua. ita neceſſariū eſt nō tenere49pboalienū domino inuito. Et per cōſequens vel actuſtatim reſtituere vel ſaltē velle reddere: cum fueritxy .4. Aopportunitas. ſic tn̄ ꝙ dilationē petat ab eo qͥ ponō Aſt. v. f Iteſt vſum rei concedere ẜm Tho.qoſti. O6pXꝯS.p9 N 8p0 ¶ O. lzR νοθισ ſυbκ . F. . ωqρ. IO3 baRήcM.v. ſꝑ. O. &lb FOtor. igibil̓ ſit. S. poT.§ 9 4b5:G0 ſ. pp. fōſſi. 6. §. lSi j7 rnū. a F5 ſu. AηῦυA. &σ E 5 Ol̓ al qS 99 x. t. v. ºꝰ qͦuoꝝ. ſꝫ ſS l.ppl̓9 5. Rꝰ4. L ÿbvib L002O. b6 I̓s.R6. znyθ SFI 4º ꝯ1x. vo. A Slij. &ij. q.AO ¶ D a6A 2λ κον. ExFL4M ¶I ſt hꝫ. aꝫ ẜorrothia pF2. Siſycſaco. P 9 ꝑ v5. §. l. . IR ſi ſu ρμnα νaρ. S. f G 8. l. l̓ ꝓ vx. F.648 &A Q ſc ac RXSS. ſ l̓. ꝓR. qꝑS3.oꝑa ſtꝭ μ6ſ.6 ℟ cō 2ν. μAx 99Fno odinj valo ca ⁊1ν. ͥτρτ S. N vy ab. .Laθον. §. R. K. A χηc. R¶ R Peoꝝ. SFTt. p ꝑtuſſtoAg2o. ¶ o. grolali a. qj. l Ahal . Iij 4 ui ꝑrię. ſcūta22A1. Alligi ljot ſi Fi2k āꝰa. Sꝯ. §. M 9 M ANl fab6 ASidoc. L. ⁊ b¶ Et pro p̄dictoꝝ declaratione diſtinguendumeſt ꝙ aut debitor eſt in articulo extreme neceſſitatis. aut nō. Primo caſu. non tenet̉ ad reſtitutionēquia in extrema neceſſitate omnia ſunt cōmunia.l. j. §. cum in eadē. ff. ad legem ro. de iac. Id̓o dicitSco. vbi ſupra ꝙ ſi detinens rem alienā eſt in extrema neceſſitate. ⁊ ille cuiꝰ res eſt nō. ſꝫ habet aliqua citra extremā neceſſitatem: ꝙ iſta res eſt detinentis iure poli: quo in etreme neceſſitatꝭ articulo. ad ꝓuidendū neceſſitati nature via omnibꝰ extrema neceſſitate detentis eſt cōceſſa. vt in. c. exijtde v̓. ſi. li. vj. Si autē ambo ſunt in extrema neceſſitate. Si prius deuenit dn̄s ad eam: debet reddidomino duplici iure: tū quia prius ſuū. tum quiaex iſta neceſſitate factū eſt ſuū. Si v̓o prius deuenit detinens: factū eſt ſuum. Et tūc domino poſtdeuenienti ad iſtā neceſſitatem nō debet reddi. qꝛceſſauit dominiū eius in re iſta ⁊ factū eſt alteriusiure poli. Si autē ambo ſimul deueniāt: dicimusꝙ debꝫ reddi domino. quia nunꝙͣ excidit a dominio. ꝓ hoc facit quia duobꝰ concurrentibꝰ. p̄ualetqd̓ potius eſt. vt. ff. de ſta. ho. l. querit̉. SubiungitSco. ꝙ ſi detentor deueniat ad pinguiorem fortunam tenet̉ reſtituere: quādo occupauit ceſſante extrema neceſſitate. ſed ſi nunꝙͣ ante extremā neceſſitatem occupaſſet: tunc iuſte ſimplicit̓ occupauitſcꝫ rem ſuā. nec ad aliquā tenetur reſtitutionē: hecille. Idem habes ſupra Furtū. licet quidaꝫ dicantcontra. Sed dictuꝫ Sco. videtur equius: p̄ſertimquando talis res eſt conſumpta. Secundo caſuquādo debitor nō eſt in articulo extreme neceſſitatis. Et tunc: aut reſtitutio eſt certa aut incerta. Siincerta. vt quia non inuenit̉ creditor vel eius heres: reſtitutio eſt fienda pauperibꝰ vt in. c. cum tude vſuris. Et tunc debitor impotens poterit libere ſe ponere in manu epiſcopi vel penitētiarij ẜmmultos: qui poterunt ſi eis ẜm deū videbit̉ expedire relaxare debitum in totum vel in partem. velp̄bere dilationem vt paulatim eroget pauperibꝰSi auteꝫ reſtitutio eſt certa. vt quia ſcitur vel ſciripoteſt perſona cui debet fieri. tunc ſi debitor eſt intanta neceſſitate ⁊ creditor in tanta facultate ꝙ teneretur debitori per elemoſrnā ſubuenire: debitornon tenet̉ ad reſtitutionē. Nam hoc caſu ipſe creditor teneret̉ retroreddere. Itē generalit̓ debitornon tenetur ad reſtitutioneꝫ: eo caſu quo creditordeberet ſibi nolle fieri reſtitutioneꝫ. vt dicit Sco.vbi ſupra vbi ſubiungēs exempla dicit. debet em̄velle quilibet ſibi reſtitutionē non fieri quādo eſſꝫin p̄iudicium cōmunitatis vel recipientis reſtitutionem. quia debet velle bonum ſuū ⁊ bonū commune. Debet em̄ velle non fieri reſtitutionē quando eſſet in diffamationeꝫ reſtituentis. quia debetvelle magis famā proximi: qͣꝫ illud modicū ſuumſtatim. Conſimiliter debet magis velle ꝙ viteturmagnū incomodū proximi reſtituentis ꝙͣ modicū incomodū ſuū vel nullū in illa modica dilatione reſtituentis. Ex his ſequit̉. ꝙ qn̄ eſſꝫ reſtitutiodānoſa reipublice vel ei cui fit vel diffamatiua reſtituētis vel nimis notabilit̓ dānoſa. nō tenet̉ advij. q. j. ꝑº. 26 ν. b bra. ⁊j&b3 S. ꝯf TI.in vitir.9. 5. K ¶ Vt⁊ qe poſſit ⁊ix. FG.tHlli ꝙ ꝑ halc cōſ3. 299 1FK. Mρ .n. R. F.ꝙ ꝓpiꝰ īimiciaiuō Aſiatr. p6 ꝓSꝙa ꝰ fco4. 7 H19 P 4 484mθο L ẜon̄Rytak I 9A8 25x