Ha. ⁊ qͣ. 2. li. vj. 3ºfi 9ªρ οgυ vιν τ̓μμνγoroīa2 A9 Lhb. AR6 Acifim l ſkōν A 6 pay l Npi. I ſi pōl admilh. A voct. ple. l.Sc4 c6..Ve fi dbat Louoy pſccō ororanſꝫ ſua Permutallodιω . υAσ λſrocꝫ ⁊tipi pr p̄ſbi. bpfizato ꝓpede autem ſit iſta ſpecialitas in periurio: dicit Ioh̓.an. poſt Goff. ꝙ in teſte requiritur pura ⁊ ſimplexveritas. iiij. q. iiij. c. j. ⁊ iuramentum eſt cōfirmatioveritatis de iureiur. ⁊ ſi chriſtus. Sed nihil magiscontrarium eſt veritati qͣꝫ falſitas. que eſt eius immutatio. Item dicit hoc maxime procedere in teſtificando quando quis commiſit periurium in teſtificando. nam exquo ſemel deliquit in illo officio ſuſpectus eſt ſemper. non ſic in alijs criminibus quoad teſtificandum. Et de hoc eſt caſus in. c. quicunqꝫ ſciens. vj. q. j. Dicitur autem infamia iuris illa ēirrogatur per ſententiam. vel ipſo facto in caſibusin quibus iure cauetur dumtaxat. de quibus videtext. ⁊ glo. bonam. iij. q. vij. §. porro. Et tene hancregulam ꝙ omnes infames ẜm leges: ſūt infamesẜm canones. hoc probat tex. notabilis in. c. omnesvj. q. j. Secunda infamia. ſcilicet canonica eſt illa q̄cauſatur ex quolibet peccato mortali: vt in. c. infames. vj q. j. ⁊ ibi per glo. ſumme. Et illa: ſi datur ꝑſeuerantia: repellit ab accuſatione ⁊ teſtimonio deiure canonico. Nam ſolum crimen continuatumſufficit: vt in dicto. c. teſtimonium. Sed an ſublato peccato remaneat effectus illius infamie? Communiter tenetur ꝙ non. Tercia eſt infamia facti.In criminali indubie repellit. Et idē in cauſis grauioribus ⁊ in quibus requiruntur teſtes omni exceptione maiores. In alijs v̓o puto ꝙ admittant̉ẜm plus vel minus: vel nihil credetur ẜm qualitatem ⁊ quantitatem infamie. Rumor v̓o in minusſe habet ꝙͣ infamia ſeu fama. Et Panor. concludēdo an periurus ſit infamis. dicit ꝙ ẜm canones ſicquia vt dictū eſt: canones omnes mortalibus criminibus irreptitos appellant infames. ſed ẜm leges dic prout notat Bart. in. l. lucius. ff. de his quino. infa. de mente glo. ꝙ aut quis iurat de preterito: ⁊ non eſt infamis ſi deierat: vt in dicta .l. lucius.Aut quis iurat de futuro. Et tūc: aut iurat alij cuꝫquo contraxit. ⁊ infamatur ſi deierat. Aut iurat ſibipſi vel deo tm̄. Et tunc non infamatur. Et heceſt ſingularis diſtinctio. vide tamen quod dictumeſt. Abſolutio primo. in excommunicatione de inſecutoribus cardinaliuꝫ. de qua in. c. Felicis. de penis libro. vj. vbi habes ſingularem theoricam. videlicet ꝙ qͣꝫtum ad infamiam irrogandam. ⁊ bonorum confiſcationem effectualem: et penam corporalem infligendam neceſſaria eſt ſaltem ſentētiageneralis. Et ideo licet notarius ſit periurus. nihilominus acta per eum valent: donec ſequatur talisſententia ſaltem declaratoria. vide etiā Ri. ad hocin tercio. diſt. xxxix. ꝙ ſi quis periurat ſolēniter inpreſentia iudicis. non ſolum peccat mortaliter. ſedetiam ſi pro tali periurio feratur diffinitiua ſententia contra ipſum in cauſa accuſationis: infamis eſtEt ſic intelliguntur iura que dicunt periurum eſſeinfamem.Ermutatio. Qualiterdebet fieri permutatio de beneficijs eccleſiaſticis? Rn̄det Panor. in. c. queſitūextra eo. ẜm Hoſtiē. ꝙ ipſi beneficiati inter ſe nonvapo x. xj.q. qj. q. vij. 4yexi.2. .poſſunt tractare de tali permutatōne fienda. Secipſa permutatio debꝫ procedere auctoritate epiſcopi: qͣꝫuis tractatus non includat deliberatum conſenſum: vt in. c. tua. de his q̄ fi. a prela. Et Panor.in. c. cum vniuerſorum. extra eo. dicit ꝙ clerici dicuntur ꝑmutare quando inter ſe deliberant de pmutando. licet poſtea vadant ad ſuperiorem. EtHoſti. dat remedium habenti cauſam permutandi: vt conferat ſe ad epiſcopum ⁊ narret cauſam ꝑmutationis. ſupplicando vt dignetur ſibi pronidere in alio loco. Poſſet etiam ẜm eum dicere. Beneficium meum competeret vtilius tali perſone. ⁊ ſuum mihi. non autē debet de hoc tractare cum aliobeneficiato. Panormitanus autē dicit. ꝙ hec opinio eſt multum periculoſa: quia pauci ſunt qui adinuicem non habeant tractatum. Et contrariumſentit Io. an. in dicto. c. cum vniuerſorum. IdemGoff. Idem Glo. in clemen. vnica. eo. ti. ⁊ hec opinio videtur verior: vt poſſint habere inuicem tractatum non autem concludere permutationem:ſꝫ ſubmittere ſe diſpoſitioni ſuperioris. Permutatio v̓o poſſeſſionum per ſe nō eſt inhibita. quia datur ibi temporale pro temporali. extra eo. ad queſtiones. ita tamen ꝙ ſi altera pars preponderet: poterit pecunia refundi: vt ſic ad equalitatem permutationis perueniatur. Nota tamen ꝙ hec permutatio eſt alienatio quedam. extra de re. ecc. non ali.nulli. Et ideo ſeruandus eſt modus qui habetursͣ. Alienatio. Adde etiaꝫ quod notat Panor. in dicto. c. ad queſtiones. ꝙ eccleſia pinguior nō poteſtpermutari cum alia minus pingui: interuenienteſimpliciter pecunia ex alia parte. quia videretur pecunia data pro redditibus ſpūalibus: vel ꝓ re ſpūali obtinenda. ſed iſto caſu ſerua cautelam quā tradit tex. in. d. c. ad qōnes. vt pecunia ſuppleat̉. nonꝓpter redditus ſpūales. ſꝫ ꝓpter redditus ampliores tꝑales alterius eccleſie.¶ Nunquid aūt dicat̉ ꝑmutatio: aut emptio qn̄ex vna ꝑte interuenit ſpēs cum certa quātitate pecunie? Panor. vbi sͣ. cōcludēdo dicit. ꝙ primo debemus inſpicere animum contrahentiū. Si enimprincipaliter intendunt ꝑmutare: erit ꝑmutatio. licet pecunia acceſſorie accedat vt ꝑueniat̉ ad equa-litatem. Et ita debꝫ intelligi. d. c. ad qōnes. Si aūtitnō apparet de aīo cōtrahentiū: recurrendū eſt adcōiecturas. Si em̄ p̄ciū eſt maius qͣꝫ ſit ſpecies data: p̄ſumēdū eſt ꝙ ſit emptio. Si aūt ſpēs eſt maioris p̄cij ꝙͣ ſit pecunia. erit ꝑmutatio. ar. in. c. qd̓ indubijs. de conſe. ec. Et hoc facit ad. q. Papa cōceſſit cuidam abbati vt poſſit vendere de poſſeſſionibus monaſterij vſqꝫ ad certā quantitatē pecunie.Abbas vendidit recepta pecunia cum certa petiaterre. Dicebat̉ ꝙ nihil egerat. qꝛ iſta eſt ꝑmutatio.exqͦ recepit petiā terre cum certa quātitate pecunieEt ipſe nō habebat facultatē niſi vendēdi. nō aūtꝑmutādi. Sed cōtrariū eſt dicendū ꝑ ſupradicta.qꝛ interuētio ſpeciei q̄ acceſſorie venit: non alteratnaturā emptōis. ſicut interuētio pecunie acceſſorienō alterat naturā ꝑmutatōnis. Et hoc facit ad ſtatuta: que exigunt gabellam ꝓ contractu emptōis