dicta aliquoꝝ. Et ſi deponūt mortem: debet vxorexpectare ꝑ annū ⁊ poſtea contrahere. Aliter contrahens poteſt puniri de adulterio. Tamē Tan.phi. ⁊ Goſ. dicunt nō eſſe neceſſe: ſed ſatis eſt ẜmeos ꝙ de morte mariti cōſtet vere vel veriſimilit̓.puta qꝛ nauis in qua erat maritus paſſa eſt naufragiū ⁊ omnes dicunt̉ mortui. Ideꝫ ſentit Uin.dicens: ꝙ non ſolum ꝑ nunciū: ſed etiam per litteras ⁊ alias ꝓbationes pōt mulier certificari. Nota tamē ꝙ ꝑ quātācūqꝫ abſentiā maritorum nondiſſoluit̉ matrimoniū ꝯtractum per verba de preſenti: etiā ſi ignoret̉ de vita: vel morte eorū: ac etiācōcurrente iuuenili etate cōiugū. Secus in ſponſalibus de futuro. vt in. c. de illis. de ſpō. nec quisp̄ſumitur mortuus: licꝫ habita diligenti inquiſitione ignoretur vbi ſit. Nam quis p̄ſumitur vixiti.uere poſſe ꝑ. C. annos. vt in. l. fi. C. de ſa. ſan. ec.al. vt extra deſen. exc¶ Quid ſi primo reuerſo: mulier permittit ſe cognoſci a ſecūdo ſcienter. nūquid primꝰ compellit̉eſcutmit̉ vdl alitr ſbide viaip̄am recipere inuitus? Ug. dicit. ꝙ non: ſiue faint inuutiſuanirauinciat hoc ex iure ignorantia credens hoc ſibi licere:ſiue ſcienter.¶ Quid ſi cōtrahat cū aliquo credens virū ſuūluttriſta muler dicet eſtecera de molaris. in. c. quoniāviuere: qui reuera mortuus eſt. nūquid eſt matrimoniū? Rn̄. Ug. diſtinguit. ꝙ ſi illa credebat ſibi licere ⁊ contraxit cum alio: primo mortuo. matrimoniū eſt. Si nō credebat ſibi licere: nō eſt matrimoniū: qꝛ nō maritali affectu: ſed adulterino ſibi copulauit ſecūdū. Idē de illo qui contraxit cuꝫaliqua quā putabat cōſanguineā: et nō erat. Alitamē dicūt matrimoniū eſſe in hoc caſu: nō diſtinlltituliaguēdo vtrum cōtrahentes credant ſibi licere: velne. hanc vltimā opi. ſequit̉ Dir. li. j. Idem Io. ette ipſius. vt in.Archi. Et hoc quidā intelligunt verū: niſi cōſtetꝙ ꝯiunx credens impedimentū eſſe: nō intendebat contrahere. Nam ſi non ſit intentio: non eſtmatrimoniū. extra de ſpon. tua.Mpedimentuꝫ. xiij.De publice honeſtatis iuſticia.¶ Quid ſit? Rn̄. ẜm Tho. in. iiij. diſt.xij. eſt ꝓpinquitas ex ſponſalibꝰ ꝓueniens: roburtrahens ab eccleſie inſtitutione propter eius hoin. dicit. ꝙ aut ē deneſtatem.¶ Quādo aliqui inter ſe ſponſalia contraxeruntnullus de cōſanguinitate ſponſi pōt habere ſponſam illā in vxorē: nec aliquā de ꝯſanguinitate ſpōſe: pōt habere ſpōſum illū in virū. extra de deſpō.impu. ꝯtinebat̉. extra de ſpon. iuuenis. ⁊. c. ad audientiā. Et durat hec ꝓhibitio vſqꝫ ad quartumgradū ip̄oꝝ ꝯſanguineoꝝ. extra de ſpon. c. ſpōſaꝫvbi dicit Panor. ꝙ hoc ꝓcedit tā in ſponſalibꝰ defuturo qͣꝫ etiā de p̄ſenti. ⁊ fortius ẜm doct. Nammaior honeſtas eſt vt nō ducat̉ ſponſa de p̄ſenti:cū qͣ vinculū matrimoniale cōtractū eſt ꝙͣ ſponſade futuro. Superueniēte v̓o carnis copula intereog oritur aliud vinculū .ſ. affinitatis. vn̄ omnesꝯſanguinei mariti ſunt affines vxoris ⁊ ecōuerſoextra de conſan. ꝙ ſuꝑ his. Et durant hec vincula etiā poſt mortē alteriꝰ. vt in. c. j. eo. ti. li. vj. Sigergo cautꝰ maxime ī impetrāda diſpēſatiōe. NāImpedimentū. xiij. Fo. CXXXIIII.qn̄qꝫ orit̉ pb̓lica honeſtas ſine affinitate. An̄qꝫ affinitas ſimul cū honeſtate publica: vt pꝫ ex dictisQn̄qꝫ affinitas ſine publica honeſtate: vt ſi citraſponſalia ſeu matrimoniū quis cognoſcat mulierē. Nā inter eū ⁊ ꝯſanguineos mulieris affinitasoritur ⁊ ecōuerſo. vt in. c. diſcretionē. de eo qui co.ꝯſan. vx. Nec orit̉ hoc caſu publica honeſtas.¶ An autem in diſpenſatiōe ſit facienda mentioſpecifica de affinitate et publica honeſtate vbi ſil̓coincidūt. An v̓o ſufficiat facere mentionē de affinitate? Rn̄. Panor. in. c. nō debet. de ꝯſan. concordando opiniones dicit. ꝙ ſi publica honeſtasneceſſario ꝯprehenditur ſub affinitate: ſatis eſt deaffinitate feciſſe mentionē. Et ſic procedit glo. indicto. c. nō debet. Exemplū. Si impetro diſpenſationē: vt liceat mihi ducere vxorē ꝯſanguinei meidefuncti: non obſtante affinitate in tercio gradu.nā exquo feci mentionē ꝙ fuerat vxor conſanguinei mei: cōſequēter feci mentionē de publica honeſtate. Et ſic ꝑ ꝯſequentiā videt̉ ſublata virtutediſpenſotiōis. Si v̓o nō cōprehēdit̉ ex narratiōeverboꝝ. vtputa. Impetraui diſpenſationē: vt liceat mihi ducere. T. vxorē. nō obſtante ꝙ ſit mihi affinis in tercio gradu: nō valet diſpenſatio ſivltra affinitatē erat publica honeſtas: exquo d̓ eanō fuit facta mētio exp̄ſſe vel tacite. Nā affinitaspōt ꝯtrahi ſine matrimonio: vt dictū ē. Nota tn̄ꝙ antiquitus fuerūt due ſpēs huiꝰ iuſticie publice honeſtatis. vna que cōtrahebat̉ ex ſecūdis nuptijs. v̓bi gr̄a. Petrꝰ habebat vxorē quo mortuoeius relicta cum alio ꝯtraxit: ꝓles nata de ſecūdoviro. olim nulli ꝯſanguineo primi viri poterat cōiungi. Et hec ſpēs eſt hodie ſublata de medio dicto. c. nō debet. Alia eſt que ꝯtrahit̉ ex ſponſalibꝰde futuro. de qͣ dictū eſt sͣ. Et hec remanet.Quid ſi ſpōſalia de iure nō tenuerūt? Rn̄. Siſpōſalia fuerūt pura ⁊ certa. etiā ſi fuer̄t nll̓a rōneꝯſanguītatis. affinitatꝭ. religiōis. frigiditatis. autalia quis rōne. orit̉ publice honeſtatis iuſticia addirimēdū ſequētia ſpōſalia vl̓ mr̄imonia niſi fuiſſent nulla rōne ꝯſenſus. vtputa qꝛ ambo vl̓ vnꝰ ēinfans vel furioſus. exͣ de ſpon. c. vnico. li. vj. Exquibꝰ habes ꝙ monachus p̄t impedire ꝯſanguineos ſuos ne ꝯtrahāt cū aliqua ꝯſanguineaꝝ cuꝫqua ip̄e monathus ꝯtraxit ſpōſalia de facto. Nota etiā Pe. de pal̓. limitantē id qd̓ dictū eſt d̓ defectu ꝯſenſus qꝛ hoc verū quādo defectus ꝯſenſuseſt apparens: vt in pueris ⁊ amētibꝰ. Secus eſſetqn̄ eſſet latēs ſic̄ in illo qͥ ꝯtrahit nō aīo ꝯtrahēdi.ſꝫ decipiēdi: qꝛ tūc orit̉ publice honeſtatis iuſticiaqꝛ eccleſia inſtituit iſtud impedimentū ꝓpter apparentiam honeſtatis. Et ideo impediet quia deintentiōe non poteſt ſciri. Nota etiā glo. ſingularem in dicto. c. vnico. ꝙ licꝫ ſuꝑueniens affinitasdiſſoluat ſponſalia de futuro. Suꝑueniens tamēiuſticia publice honeſtatis. ipſa ſponſalia nō diſſoluit ⁊ merito. ſecunda em̄ ſponſalia tollūtur perpublice honeſtatis iuſticiam ex primis inductamNon ergo ex ſecundis poteſt eſſe honeſtas: quetollat pͥma ſpōſalia.¶ Quid autem ſi ſunt nulla ratione conſeſus in