ex mortuis iā nō morit̉ mors ⁊cͣCanticoꝝ. ij. En ip̄e ſtat poſt parietem noſtrum ⁊cͣ. Et non ſciēbat quia iheſus eſt) Gregorius.Dubietas eum abſconderat ⁊ visamoris ignotuꝫ quere̓ cōgebatBernhardꝰ. O delectabile pietatis ſpeculum qui queritur etdeſideratur occultat ſe ⁊ manifeſtat̉ ſpectaculuꝫ occultat ſe vtardecius reqͥratur ⁊ requiſitꝰ cuꝫgaudio inueniat̉ ⁊ īuentꝰ cū ſoſlicitudīe teneat̉ ⁊ tētuꝰ nō dimittatur ẜm illud Cant̓. iij. Inueniquē diligit ānīa mea tenebo necdimittā illum Gen̄. xxxij. Nō dimitta te n̓bndixeis michi (dicitei ih̓s) cōſolans ſimul ⁊ inſtruēs⁊ rep̄hendens ꝯſolat̉ qͥdē in hocꝙ eam tali allocucōe de cauſa triſticie alloqͥtur. hoc em̄ ex ꝯpaſſione ꝓcedere videt̉. ⁊ ido talis allocuco cōſolacio triſtibꝰ eſſe videt̉.Sap. viij. Erit allocucio remedij. inſtruxit autē in hoc ꝙ eaꝫ q̄rendo ad ſeipſā ⁊ ad ea q̄ vidit ⁊audiuit r̓ducit. vn̄ Mat̉. xxviij.Recordati ſūt verboꝝ eiꝰ ⁊ regreſſe ſunt ad monumēti. rep̄hēditautē in hoc ꝙ cauſā leticie ſue dubitādo ignoras triſticia affligit.ac ſi dicat illd̓ Ihere. xxxi. Quieſcat vox tua a fletu ⁊ oculi tui aſacris ceſſent. qꝛ eſt merces operituo. hoc ergo intēdit quod dicit(mulier qͥd ploras?) ⁊ adiūgitaliā q̄ſtionem dices (que queis)ac ſi dicat incōgrue inter mortuos queris eū q̄ marthedicit Egoſum reſurrectio ⁊ vita qui creditin me eciam ſi mortuꝰ fuerit viuIo. v. Sicut pater habet vitaꝫin ſemetipſo ſic dedit ⁊ filio habere vitam in ſemetipſo ⁊ iō vinculis mortis ⁊ nferm ligari nonpotuit Actu. iij. Quē deus ſuſcitauit ſolutis do. infer. iuxta qd̓ impoſ. ⁊cͣ. dicit ergo: que queris? ⁊videbis ꝙ cum mortuis non eſtquerendus (illa exiſtimans qͥaortulanus eſſꝫ) eo ꝙ mane priovidit eum in orto. ſicut enim dic̄ph̓s. in pͥmo de ſom. ⁊ vi. eos qͥa racōe ꝑuerſi ſunt per melancoliam vel aliam amenciam modicaiunctura lineaꝝ habet cōueniēcieſimilitudinem Sic̄ iſta triſti abſorpta dubitacōne nō cognouitdomini notā ſibi faciem ⁊ ex modico vt ortulanū exiſtimaret ſūpſit occaſionem ⁊ eſt cauſa litteralis Spiritualiter autem vere fuit ortulanus qui in ortis cordiuaromata coluit ⁊ plantauit Canticoꝝ qn̓to. Veni auſter perflaortu meū ⁊ fluant aromata illiusvn̄ ꝯgrue de magdalēa dr illudCan. viij. qͣ hitant ī ortis amiciauſcultāt te qꝛ ⁊ āgeli ⁊ xp̄us auſcultabant plāgentē (dicit ei) ſic̄ortulano (domine) propter habitum reuerencie ⁊ propter maturitatem quam in ipſo vidit aliquid altum in ipſo exiſtimauit