In ſecunda autem in facto criſtideſcribit humilitatem ibi: Suigit a cena̓. Adhuc in prepaciōeſunt quatuor. cene ſcꝫ tipice perfectio. iude ad tradendū dominūa dyabolo pfecta temptaco. omnium a deo patre xp̄i tradicio. filij ad patrem ꝑ opus redempcioms redicio. Dicit ergo: Et cenafacta: non quidē corporis ⁊ ſangumis domini ſꝫ veteris teſtamēti. cena que fuit in oblacōne ⁊ coineſtionē agni tipici. cauſa autēfuit ꝙ prius agnū cum diſcipulis cōmedit anteꝙͣ lauaret eos.qꝛ agnus ille cuꝫ nō eēt niſi figūralis non exigebat loconem Corpus autē dominicū non datur nͥprius lotis lotua̓ expīacōis Yſaie. lij. undamini qui fertis vaſa domini qm̄ non in tumultū exibitis ⁊cͣ. Yſa. pͥmo Lauamininiundi eſtōte auferte malum cōgitacōnum veſtraꝝ ab oculis me1s. Hac ergo cena agni tipici ꝑacta ⁊ facta. quia cena eſt vltimacomeſtio poſt quā non eſt aliaſtatim inchoauit nouam legemLeuit̓. xxv. Vſqꝫ ad noua comedetis vetera. nouis vero ſuꝑuenientibus proiciētis vetea̓ (cū dyabolus) Secundum eſt ī quo notatur perfectio tradicionis per cōpletam maliciam eſſe apud proditorem. Et hoc eſt quod dicit:Cum dÿabolus: autor omnis ꝑuerſitatis (iam) in cena quia etam beneficium exhibiconis cene⁊ concenaconis cum criſto nonreuocauit eum a malicia ſicut dicit Criſoſtomꝰ. pſal̓. Homo pacis mee qui odebat panes meosmagnificauit ſuꝑ me ſupplātacionem: Cum ergo dyabolus ſicſua temptacōne (miſiſſet in cornon ita ꝙ aliquid a ſeipſo creatum iniecerit. ſꝫ ſic quia de ſuo ꝑſuggeſtionē īmmiſit ſic vt intederꝫ cogitaconem que intus eratfecit quod dicit̉ in pſalmo. Immiſſiones per angelos malos ⁊ido dicit in cor ⁊ non corde. quianon in corde erat creans ſed citracor niſidiando circumuolans etſu adendo blandiens vt dic̄ Gregoriꝰ vt ſuam perficeret voluntateꝫ ath̓. xiij. Immicus homohoc fecit ſcilicꝫ ꝙ ſuꝑſeminauitzizama bono ſemini quod xp̄usſepe in corde iude ſeminauit Iniinicus autem homo dicitur dyabolus. quia ſepe temptando adhumana ſe conformat vt decipiat Actu. qn̓to. Cur temptauit ſathanas cor tuum? hoc eſt temꝑtando decepit (vt traderet eum)xp̄m iudeis. ij. Mach̓. v. Qui leguꝫ ⁊ patrie erat ꝓditor (iudasſymonis) filius. pater enim eiꝰſymon dicebatur (ſcariothishoc eſt talis ciuitatis ciuis quememoriā mortis vt in antehabitis diximꝰ interpretatur Lu. vielegit iudā ſcaioth qͥ fuit ꝓditor