Druckschrift 
Decretales : Mit der Glosse des Bernardus Parmensis und mit Additiones des Hieronymus Clarius
Seite
LXXIIIr
Einzelbild herunterladen
 

PrimusDe officio delegati

LXXIII

delegare. Nō ob. quod dicit̉ ꝙiudex debet cognoſcere per ſea ipſum in pͥncipio in medio et infine: cum anteqͣꝫ ferat ſententiāvniuerſa que acta ſunt in iudibcio inueſtigare debeat diligenter. Uerum cū totā cauſamcōmittit alicui vl̓ principiū autc finem ipſius ab eo tanqͣꝫ a iudice poteſt licite prouocari. Cumautem alicui mediuꝫ tm̄ cōmittit ab ipſo tanqͣꝫ ab auditore ꝓuocari non poteſt niſi mandatid fines excedat vel merito ſit ſuſpectus vnde ne valeat recuſaeri ꝓuide ſtatuimꝰ vt de partiūedet̉ vl̓ recipiat̉ aſſenſu. Porro cum delegatus a nobis iuriſhditionem ſuam in alium tranſfert totam ſi fuerit appellandū

i non ad eum ſed ad nos appellari debebit. Cum autem ſibi aliquid de iuriſditione reſeruat: ſik cauſa ſit ei ap. re. commiſſa nonad nos ſed ad eum de iure potelrit appellari. Unde ſi forſan appellet̉ ab eo cui media cauſe cōmitrit̉: ſiue cognitor aut execuintor dicat̉: vel qd̓ meliꝰ eſt auditor ꝓ eo ꝙ vel mādati fines exn cedat vel merito fit ſuſpectꝰ: nihilominꝰ tamē delegatus a noobis iuxta cōſultationem premiſſam cauſam poterit diffinire: vtparcat̉ laboribus partium ⁊ exppenſis. Quē ꝟo delegatusa nobis deputauerit auditoreꝫneutra partiū poterit recuſare:qͥ niſi coram eo iuſtā recuſatōniscauſam oſtēdat. Si ꝟo duo

a In pͥncipio: iſtd̓ obtinet ẜm leges vt iudex corā eo ī pͥncipio faciat litē ꝯteſtari ⁊ ꝑ ſe ferat ſententiā. media ꝟo cōmittatꝯſiliarijs ſuis: ſed ſemel etiā audiat negociū in medio. in autē.vt defun. ſeu fune. defun. §. illud. ⁊. §. ſe. col̓. v. in auten. de exhi.reis. §. ſi ꝟo. col. v. ⁊. C. de iudi. autē. ad hec. ẜm canones alitervt hic dicit̉. itē ẜm leges tm̄ ſuis ꝯſiliarijscōmittit iudex examinatōeꝫ: vt ī dicta aucͣ.ad hec. ⁊ in autē. de iudi. §. ſiqͥs aūt. col. vjͣ.ẜm canones cōmittitcuicūqꝫ vult. jͣ. eo. paſtoralis. b Inueſtigare: hoc nō habetlocū qn̄ cōmittit finē.Ierum. Cōtinuat̉ iſte. §. ad p̄cedētia. nā. sͣ. dixit papa ꝙꝑ ſuā cōſtitutionē nointendebat derogareꝯſtitutioni Alexādri:qꝛ pͥncipalis intentioſua fuit ꝓut habet̉ inver. intentiōis. Sꝫ qꝛpoſſet dubitari an etqn̄ poſſet appellari aſubdelegato ſubijcitiſtū. §. e. h. d. in ſum.ma vſqꝫ ad. §. porro.a ſubdelegato cuꝫ iuriſditōe appellari pōtſecꝰ ſi ſine iuriſditiōeniſi modū excedat: tūc em̄ pōt recuſari niſi datus ſit de partiūcōſenſu. Ab. Si. c. Ab eo: cui pͥncipiū vel finē cōmittit ẜmqd̓ determinat̉. jͣ. §. ꝓxi. qn̄qꝫ ad papa qn̄qꝫ ad ip̄m delegatuꝫpōt appellari. d Uel merito: ſupplere vel recuſari niſi merito ⁊cͣ. e Statuimus: nō ſtatuit ſꝫ cōſulendo dixit dūmō departiū deputet̉ aſſenſu ne poſſit recuſari. Bern̄. f Aſſenſuꝫ⁊ ideo poſtea recuſari nō pōt: ſemel em̄ iudex electus recuſarinō poteſt. sͣ. e. inſinuāte. ⁊. iij. q. iij. offerat̉. ⁊ .xxij. q. v. horrēdꝰ.appellare tn̄ poſſum ab eo: nō tn̄ eū recuſare. ff. de appel. excōſenſu. ff. qui ſatiſda. co. arbitro. licꝫ ſit ꝯtrariū. arg. jͣ. de re iudi.cām que. nō eſt ꝯtrariū: qꝛ ibi fuit appellatū: ⁊ qd̓ dicit ibi ī cōfirmatiōe ſentētie ꝙ de cōi ꝯſenſu fuit cā cōmiſſa. illa nō fuit cāquare ſentētia fuit ꝯfirmata: ſed qꝛ appellās nō ꝓbauit ꝙ ſententia fuiſſet iniqua. itē ꝯͣ. ij. q. vj. a iudicibꝰ: ſed illud loquit̉ dearbitris cōpromiſſarijs a qͥbus nō appellat̉. C. de arbi. l. j. iteꝫar. ꝙ aſſeſſor qͥ participat examinatiōi cauſe ⁊ ſil̓ibꝰ. ff. de offi.aſſeſ. l. j. de ꝯſenſu. partiū eſt eligēdus. ar. hic. ⁊. ij. q. vj. placuit.⁊. xj. q. j. c. iij. ſed ſi ꝑtes nō cōueniant eligat iudex nō ſuſpectū.ar. jͣ. de appel. cum ſpāli: ⁊. jͣ. c. ꝓxi. in fi. ⁊ illū recipiēt ꝑtes etiaꝫinuite: quia iudiciū in inuitū reddit̉. ff. de ver. obli. inter ſtipulantem. §. j. ver. nō forſan. ⁊ p̄cedentibus verbis. §. ſi ꝟo. et. §.quando ꝟo. T.Porro. Cōtinuat̉ ad p̄cedētia. sͣ. viſuꝫ eſt an ⁊ qn̄ a ſb̓delegato poſſit appellari: nūc ſubijcit ad quē ſit appellandū: ⁊h. d. in ſumma a ſubdelegato nō ī totū appellat̉ ad ſubdelegātē: non aūt ad primū delegantē: ſecus ſi in totū. h. d. vſqꝫ ad. §quē ꝟo. g Porro. §. iſte reſpicit. §. nos. ⁊ ꝓxi. ⁊. §. verum.h Tranſfert totā: nō tamē iudicis dādi licentiaꝫ cōmitterepōt: licꝫ illud ſit de iuriſditione. ff. de iuriſdi. om. iudi. l. iij. in fi.nec pōt cōmittere remota appellatiōe. ⁊ hoc ideo: qꝛ illā nō habet ex commiſſione ſed a lege. C. de iudi. a iudice. ⁊. jͣ. eo. paſtoralis. j. rn̄. ⁊. c. qm̄. vnde in aliū eam tranſferre neqͥt. ⁊ ſic h̓ ſaltem nō tranſfert in aliū: qꝛ ſi hoc poſſet ſubdelegatꝰ poſſet aliūdelegare qd̓ eſſe nō pōt. jͣ. de ap. cū cām. p̄terea qͣliter pōt abdicare a ſe iuriſditionē ſaltē ſine licētia eius a qua hꝫ ca: vt. ff. deoffi. ꝓcōſu. l. ſolēt. j. rn̄. cū teneat̉ exeqͥ mādatū ip̄ius: etiā ſi ſitꝑ quādurū. xix. diſ. in memoriā. ⁊. c. diſt. ꝯͣ morē. Licꝫ em̄ iudexcōmittat totam cām alicui nihilominꝰ retinet iuriſditionē: licꝫalius habeat exercitiū illiꝰ cauſe. ff. de offi. eiꝰ cui mā. eſt iuriſ. l.j. §. vl. ff. de iuriſ. om. judi. more. ⁊. l. ⁊. qꝛ: ⁊ reuocare p̄t qn̄ vult

LXXIIIff. de iudi. iudiciū ſoluit̉. Dicas ꝙ leges ille oēs q̄ dicūt ꝙ nonpōt abdicare a ſe iuriſditionē ⁊ ꝓxime ad hoc inducte intelligunt̉ de iudicibꝰ ordinarijs niſi renūcient in totū ⁊ illi pn̄t qn̄cunqꝫ reuocare etiā ſi tota cām cōmittant: ſed in delegato ſecus eſt cū ꝓpriū nihil habeat ſed eius qͥ mādauit. ff. de of. eiuscui mā. eſt iuriſ. l. quicunqꝫ. §. qͥ mādatū. ⁊ideo nil reſeruat ſi totā iuriſditionē cōmittit. Sed nūquid delegatus pōt cōmitteretotaꝫ cām retēta ſibiexecutiōe ſnīe: ſatꝭ videt̉ ꝙ poſſit: qꝛ illud ēde iuriſditiōe ſua: ſedtūc ad eum appellarinon poſſet qꝛ nihil hꝫiuriſditōis ꝙͣtū ad cognitionē cauſe: ſꝫ ſolāexecutionē vn̄ vlteriꝰꝑtes iudicꝭ aſſumerenō pōt. C. de execu. reiiudi. ſi vt ꝓponis. T.dixit ꝙ nō pōt: qꝛ ſentētiando deſinit eē iudex. ſꝫ illa nō videt̉ rōqꝛ ille nō ſentētiat: etꝙͣtū ad executiōeꝫ durat iuriſditio. jͣ. eo. paſtoralis. ⁊ ẜm dictumT. delegatꝰ nō poſſetexequi ſentētiaꝫ ſuā:qd̓ falſum ē. sͣ. e. ſignificaſti. Bern̄. i Nō ad eū: lex indiſtincte dicit ꝙ ſi delegatꝰcōmittit alij cām ad eū eſt appellādū. C. qͥ ꝓ ſua iuriſ. l. vna. etilla intelligit̉ ẜm iſtā qn̄ nō cōmittit totū. vel alit̓. ẜm leges. itēaliud ꝯͣriū videt̉. ff. qͥs ⁊ a quo ap. l. j. in fi. vbi dr̄ ꝙ ſi iudex delegatꝰ delegat alij cām ſi ab illo vltimo appellet̉ nō appellabit̉ad ip̄m qͦ eū dedit: ſed ad iudicē illiꝰ qͥ dedit illū a quo appellat̉⁊ ita ꝯͣdicit huic qd̓ dicit: nō ad eū ſed ad nos. ⁊ intelligas illaꝫẜm iſtā: vt dictū ē de alia qꝛ ibi totū cōmiſit: ⁊ ita ꝯcordat huicqn̄ totū cōmiſit. C. qͥ ꝓ ſua iuriſ. l. vna. vel alit̓ ẜm leges ⁊ alit̓ẜm canones. k Si cauſa ſit ei ap. re. maxīe qꝛ idē eſt ſi nō ſitremota: qꝛ vtroqꝫ caſu appellat̉ ad eū ⁊ n̄ ad papā: ⁊ qꝛ ip̄o iure hodie remota eſt an̄ ſnīam. jͣ. de ap. vt debitꝰ. Alij ꝯͣdicūt ꝙ ſinō eſt remota appellatio in lr̄is appellat̉ ad papā omiſſo delegato ip̄iꝰ. ſic p̄t appellari ad papā ab alijs iudicibꝰ qͦlibꝫ medioomiſſo: qd̓ pͥus dixi veriꝰ credo. ar. sͣ. e. c. in pͥn. ver. ꝙ ſi ſuꝑ. ⁊. c.cū te ꝯſulēte ⁊cͣ. l Appellet̉: ad papā. m Auditor: talispotiꝰ dr̄ hr̄e notione ꝙͣ iuriſditionē. ff. de re iudi. p̄tor ait. in pͥn.⁊ dic notionē .i. cognitionē ⁊ iuriſditionē. ff. de ver. ſigni. notionem. n Merito: ſupple vt recuſet̉ pro eo ꝙ merito ⁊cͣ.o Conͣſultationē: p̄miſſam .ſ. alexādri q̄ ponit̉ in pͥn. ver. ꝙſi ſuper cauſa. ⁊ hic interpretat̉ in quo caſu illa intelligat̉. Cōtinuat̉ potiꝰ ad. §. veꝝ. ꝙͣ ad. §. p̄cedētēna ibi fuit dictū ꝙ ad hoc vt nō poſſit recuſari ſubdelegatꝰ ſeuauditor deputādꝰ ē cū ꝑtiū cōſenſu ſꝫ ſi crede̓t aliqͥs ꝙ neceſſitate eēt reqͥrēdus ꝑtiū ꝯſenſus ſubijcit papa iſtū. §. Et. h. d. inſumma. auditor datꝰ ſine ꝑtiū ꝯſenſu recuſari pōt vt ſuſpectꝰnō tn̄ ſine cā. Ab. p Quē ꝟo. ſupple vel recuſari niſi merito⁊cͣ. q Corā eo. .i. corā delegato a papa: et ideo in iſto caſu cāſuſpitiōis nō ꝓbat̉ corā arbitris cū al̓s generale ſit ꝙ cā ſuſpitionis ꝓbari debꝫ corā arbitris. jͣ. de ap. ſcd̓o reqͥris. ⁊. c. cū ſpeciali. idē credo ſi ordinarius delegat cauſam.Si vnꝰ ex duobꝰ delegatis pͥncipis cū clauſula appellatōe remota ſb̓delegat alteri acceptāti nō p̄t acceptāsſb̓delegare nec appellatōe remota ꝓcedere: qd̓ tn̄ an̄ acceptationē poterat: ⁊ ſi ab iſto fuerit appellandū appellabit̉ ad papā:etiā ſi fuerit ſubdelegatꝰ nō in totū. h. d. ẜm intellectū veriorē:Et ꝯtinuat̉ iſte. §. ad. §. porro. nā ibi ꝓſecutꝰ fuit autor qn̄ appellat̉ ab vno delegato h̓ qn̄ fuerūt duo delegati ⁊ vnꝰ cōmiſitalteri vices ſuas. Diuidit̉: qꝛ pͥmo ponit vnū dictū. ſecūdo ibi:qꝛ illiꝰ rōneꝫ aſſignat. tertio ibi: vn̄ ponit quandā illationb-