Druckschrift 
Decretales : Mit der Glosse des Bernardus Parmensis und mit Additiones des Hieronymus Clarius
Seite
LXXIr
Einzelbild herunterladen
 

Primus De offico delegati

LXXI

Nno. iij. regimo. archidi. etepiſcopo cephaluden. Si cauſa ſimpliciter delegatur tribus. duo ſine ſubdelegatōne tercij ꝓcedere nō poſſuntQuod ſi facerēt ab eis poteritappellari. Idē ſi ſunt dati cumclauſula ꝙ ſi nō omnes nō em̄valet ꝓceſſus duorū tercio inconſulto. h. d. comp̄hendendovtrumqꝫ intellectum.Um cauſa que vertit̉ int̓montis regalis ⁊ roſſan̄.archiep̄os ſuper quibuſdā decimis panormitano et capuanoarchiep̄is et tibi fratri rhegin.commiſſa fuiſſꝫ a nobis fine debito termināda: p̄dictus archiepiſcopus mōtis regal̓ ſicut accepimus: ad primā panormitani ⁊ capuani archiep̄oꝝ citationem acceſſit: in quoꝝ pn̄tia excipiendo ꝓpoſuit: ꝙ ꝓ duabuscauſis eorū nō deberet ſtare iudicio: tum qꝛ ipſa cā tribus fuea rat delegata ⁊ idē ab illis duobus tm̄ te frater rhegien̄. inconſulto nec vices tuas ſuꝑ hoc cōmittente ad iudiciū fuerat euocatus: tum qꝛ ante ipſorū citationem ⁊ noticiaꝫ lr̄arum ꝓ eadēbcauſa nunciū ſuū ad ap. ſedemtrāſmiſerat in quo decret̉̓. alex.pape pre .n. ſibi affirmabat aꝑtius ſuffragari. Ad idē archie-

piſcopi exceptōes ipſius nolentes admittere ꝯͣ eum vt rn̄deretc interlocutoriā ſententiā ꝓtulerunt ꝓpter quod ad ſe. ap. appellauit: ⁊ infra. Fraternitati. u. mandamus: quatenꝰ ſi vodbis cōſtiterit p̄dictos archiepiſcopos exceptiōes p̄dictas nulē latenus admiſiſſe: non obſtante eo qd̓ per ipſos factū eſt decimas ipſas quibus p̄dictus mōtis regalis archiep̄us ſe poſtqͣꝫnuncius ſuus ꝓter hoc ad ſedēapoſtolicam acceſſerat. aſſeritf ſpoliatū p̄cipue cuꝫ eaſdē tamſibi qͣꝫ eccleſie a ſe. apoſt. aſſeritcōfirmatas: ſiue ꝑ laicalem potentiā ſiue per eoſdē iudices fagctū ſit: cū fructibꝰ inde ꝑceptisreſtitui faciatis. audiētes poſtmodū quantū de iure poteritisquicquid fucrit queſtiouis. Dem cōuentui de conchis. Si duo ſūt delegati cū clauſula quod ſi ambo vno recuſto alter ſolus procedere poteſtnec tenet ꝓceſſus ſi cum recuſato procedat.hUm ſuꝑ abbatia monaSſterij vr̄i int̓ vos ⁊ s. quōdam abbatem veſtrū fuiſſet qōagitata demū ſuꝑ ea ad leſion̄.ep̄m ⁊ abbateꝫ de becco noſtrefuerant littere deſtinate ⁊ infra Quāuis ſolus abbas anteqͣꝫ

Um cauſa. Diuidit̉ hec decre. in duas ꝑtes. nā priA mo recitat factū ſuꝑ qͦ ⁊ ꝓ qͦ fuerat appellatū. ſcd̓o committit appellatōis cām. ibi. fraternitatē. Ab. Si. a Ab illis duobus tm̄: vt nō tenebat̉ corā eis rn̄dere nec etiā veniretenebat̉ ſi certuꝫ erat ꝙ a duobus tm̄ fuerat vocatus. de hocdictū eſt. sͣ. eo. c. ꝓxi.niſi velit quis venireſuū priuilegiū alle gaturus: ne de facto ſaltem vexet̉ ẜm ꝙ hicꝯtingit: qꝛ nō obſtante tali exceptione iſtiduo ꝓceſſerūt de facto ſolummodo qꝛ d̓iure nō potuerūt. ſedꝯͣ videt̉. jͣ. de appel. ſiduobꝰ. vbi tenet ſententia excōmunicationis ab eo lata qͥ iudex nō erat ꝓpter cōtumaciā illiꝰ qui appellauerat ad papaꝫquia citatus corā metropolitano nō ꝯparuit. ſꝫ hoc ideo eſt qꝛille qui excōicauit credebat ſe iudicē ꝓpterappellatione ad ip̄mfactā ignorans ꝙ alt̓ad ſedeꝫ apl̓icam appellaſſet vnde tenuitſnīa quia ille debuitei ſignificare ꝙ appellauerat ad papam etꝑ illam ꝓbo ꝙ iſte citatus tm̄ a duobꝰ irenon tenet̉ cum illi ſciant ſe ſine tercio ꝓcedere non poſſe: ⁊ ſi ꝓcedant nihil valet. ſicin decre. ſi duobꝰ ſi ille ſciuiſſet ꝙ ad papāappellaſſet ⁊ eo n̄ obſtante ip̄m excōicaſſꝫnon valuiſſet. vt ibicolligitur euidenter.Sed ponamꝰ ꝙ tresſunt iudices ſub illaforma ꝙ ſi nō oēs ⁊cͣtercius malicioſe nōvenit nec ſe excuſat vel nō cōmittit: ⁊ ſic alij nō pn̄t ꝓcedere:quid fiet de cauſa illa. argu. ꝙ poſſunt duo ꝓcedere. lxv. diſ. ſiforte ad inſtar electionis: vt. sͣ. de elec. ꝙ ſicut. in cōtratriū videt̉ ꝙ non pn̄t qꝛ primo ꝯſtare debet eis de impotētia vel voluntate tercij. sͣ. e. c. ꝓxi. ⁊ sͣ. de reſcrip. ſciſcitatus. vel pōt eſſeꝙ habet iuſtā cām abſentie. Quid em̄ ſi poſtea ꝓbaret ſe nonpotuiſſe venire iuſta de cā: caſſabit̉ ꝙ factum eſt inſtar rei ableatis. jͣ. de iudi. cum bertoldus. item qͣliter pn̄t duo citare terdium cū ſit par illis ⁊ par in parē nō habet imperiū. sͣ. de elec.anotuit. ⁊. ff. ad trebel. ille a qͦ. §. tempeſtiuū. ſi em̄ teneret̉ adeorū citationē venire: gͦ ſi non veniret poſſent eum excōicare.qd̓ nō eſt verū. ad hoc dicas ꝙ citare nō pn̄t eū vt veniat ſꝫ admonere pn̄t vt veniat ⁊ rogare: ⁊ ſi nō venerit vſqꝫ ad terciaꝫmonitionem vel rogationem nec aliud reſcripſerit vel ſi dixerit ſe velle intereſſe ⁊ nō venerit tūc pn̄t alij ꝓcedere qꝛ p̄ſumitur nolle venire vel nō poſſe intereſſe: ⁊ talis p̄ſumptio habebit̉ ꝓ rn̄ſione illius .ſ. ꝙ nō velit vel nō poffit venire. ar. iij. q.lx. decernimus. ⁊. ff. de re iudi. ꝯtumacia. ⁊ op. arg. lxv. di. ſi forte. ⁊ ſic ſtatim remanet iuriſditio apud alios. sͣ. e. c. ꝓxi. ⁊. jͣ. c.ꝓx. nec obſtat ſi dicat ſe tunc nō potuiſſe venire qꝛ potuit alijꝯmittere vices ſuas vel ſe excuſare. jͣ. e. paſtoralis. §. vl. nec eſtincōueniēs ꝙ vnꝰ delegatꝰ ſuppleat negligētiā alterius delegati: vt. sͣ. c. ꝓxi. §. ſexta. ſic etiā ordinarius ſupplet deſidiā dele-

gati. jͣ. de offi. ordi. ſignificauit. item talis iudex qui negligit iuſticiā facere facit litem ſuā. xxiij. q. j. dn̄s. ⁊ ꝓpter negligētiā iudex remouet̉. C. d̓ offi. p̄fec. ori. ſiqͦs. ſic ⁊ p̄latꝰ. j. q. j. §. ecce cūhonoris. merito gͦ cū ꝯſtet de negligētia tercij duo ꝓcede̓ pn̄t.b Nunciū. jͣ. de ap. meminimus. ⁊. c. ad hoc ſicut. arg. ꝯͣ. ij.q. vj. §. eiꝰ ꝟo. hodiehec allegatio locumnō habet. jͣ. de appel.vt debitus. in fi.¶c Protulerunt: ⁊male ex certa ſciētiaquia appellauit. vndenon valuit quod poſtea fecerūt.d Conſtiterit: ⁊ inabſentia ꝑtis aduerſe contumacis poteſtconſtare: li. nō cōteſt:jͣ. de appel. interpoſita. §. vlti. ⁊ hic eſt caſus in quo poteſt ꝓcedi lite non conteſt.vt patet ꝑ decre. p̄dictam.e Amiſiſſe: et itavidet̉ ꝙ in cā appellationis ſufficit oſtendere ſe appellaſſe excauſa probabili: neceſt neceſſe ꝙ probetcauſam appellatiōisverā fuiſſe. ſi. jͣ. de appella. dilecto. vnde ſignatur contrariuꝫ. jͣ.de appella. interpoſita. vbi appellans debet ꝓbare cauſam appellationis fuiſſe veram. ⁊. jͣ. de teſti. ex p̄te ade. de hoc dicet̉.jͣ. de appellatione interpoſita. Quādo debeat ꝓbari verā fuiſiſſe vel ſufficiat oſtendere ſe appellaſſe excauſa ꝓbabili: dic vtin. c. ex parte ade.f Spoliatum: abillis duobꝰ iudicibusqui mandauerant eūſpoliari. g Cum fructibꝰ: vel qui ꝑcipi potuerunt. jͣ. de reſti. ſpol. grauis. ⁊. xij. q. nō liceat.Um ſuper abbatia. Prima ꝑs deciſe narrat factū.Icd̓a diffinit ibi. ꝙͣuis. Abbas Si.h Abbatia: caſus ita colligit̉ ex integra. Cauſa vertebaturinter ꝯuentum de conchis. ⁊. S. quondam abbatē ipſorū ſuꝑipſa abbatia qua dicebat ſe fuiſſe ſpoliatum iniuſte. poſt multas ⁊ varias ꝯmiſſiones obtinuit iſte. S. cām ꝯmitti ep̄o leſſonen̄. ⁊ abbati de becco ſiue vallis richerie ſub hac forma vt alt̓ſolus altero nolente intereſſe aut etiā nō valente mandatumapl̓icum adimplere ꝑtibus in pn̄tia iudicuꝫ ꝯſtitutis ꝑs. R.qui dicebat̉ intruſus in p̄iudiciū iſtius. S. p̄dictum ep̄m recuſauit tribus de cauſis: tum qꝛ idem ep̄s cām habebat cum monaſterio ſuo ſuꝑ quadam eccleſia ſua: tum etiaꝫ qꝛ ip̄m. R. redeuntem a romana curia nō admiſit ad oſculum pacis: ⁊ qͥadicto. R. dixerat ꝙ ſi poſſet noceret ei in cauſa illa ⁊ hoc ꝓbare volebat corā dicto abbate ꝯiudice vel corā arbitris electisa partibus dicto ep̄o admittere hoc nolente ante ingreſſumcauſe fuerit ab ipſo ep̄o poſtmodū appellatum ſꝫ ipſi duo nihilominus inter loquētes appellationē nō tenuiſſe dictū. S.decreuerūt reſtituendū p̄dicto. R. ſuꝑ abbatia ꝑpetuū ſilētiūimponētes pͥus appellatōe interpoſita ab ipſo abbate ne cuꝫeo ꝓcederet. vn̄ cauſa demū ꝑuenit ad papā. dicit̉ hic ꝙ talis