PrimusDe renunci.
tes ſubdiaconū antedictū renūciaſſe iuri: qd̓ ſibi ex ipſis litterꝭcōpetebat: dicto igit̉ ſb̓diaco. hͦa negāte iā dicti canonici ad hocꝓbanduꝫ teſtes aliqͦs ꝓduxer̄tꝑ quos cū videret̉ ꝓbatuꝫ ip̄m?ſe gr̄e capituli cōmiſiſſe: duo iudices predictoꝝ ſnīaliter decreuerunt ipſum eundem nō poſſevti lr̄is ſupͣdictis ꝓ eo ꝙ eideꝫaduerſarij ſe gratie cōmiſiſſet ꝑd qd̓ viſus eſt renūciaſſe iuri ſibiex ipſis lr̄is cōpetenti: a qͣ ſnīaidē appellans in vigiliā epiphaenie terminū ſue appellatōni prefixit. ¶ Ad quaꝫ cū veniſſet. p.de colle medio: capellanuꝫ noſtrum ſuꝑ hoc ſibi conceſſimusauditorē. Sed cū eius aduerſarius nō acceſſerit ꝑ duos menſes et amplius expectatus. necvllus compareret pro eo ſufficiens reſponſalis tandem quidālr̄as habēs ad ꝯͣdicendū et im-
petrandū corā eodē cōparuit:t qui cū ad tractandū cām minꝰſufficiens crederet̉ idē auditorſnīam predictoꝝ iudicū ſententialiter iuſticia exigente caſſauit. ¶ Nos igit̉ ratam et firmāhabemus capellani ſnīam memorati.¶ Dem archiep̄o treueren̄.¶ Si p̄latus ab obediētia ſubditos abſoluit nō propter hocrelature renunciat.Ecte coraꝫ nobis. f. t. lr̄eAcōtinebant: ꝙ abbas ſctīpetri nullen̄. tibi humil̓r eſt confeſſus: ꝙ cuꝫ adeo graui egritugdine laboraret: ꝙ de vita deſperaret̉ ipſius: ad cuiuſdā emulih ſui ꝯſiliū: de qͦ ipſe cū nō crede̓teū emulū ꝯfidebat: monachosſuos ab obediētia in qͣ ſibi tenebant̉: abſoluit: vocato dioceſano ep̄o: vt abbatiā ī eiꝰ manibꝰreſignaret: qd̓ tn̄ vſus conſilio
a ¶ Negante: ⁊ ſic ꝑ negatiōeꝫ facta fuit res dubia. C. qui adli. ꝓcla. nō licet. l. iij. ⁊ ſic per narrationē ⁊ rn̄ſionē litis cōteſtatio facta fuit. jͣ. de li. ꝯte. c. vno. ⁊ sͣ. de elec. dudū. b ¶ Cōmiſiſſe: ⁊ ſic cōmiſit ſe gratie capituli tm̄: ſꝫ in veritate nō erat probatum: ꝙ ꝑ hoc lr̄as renūciaſſet. qͣre ipſoꝝ ſnīa retractat̉: quiaet ſi verū eſſet ꝙ ſe eorū gr̄e cōmiſiſſet nonvidet̉ renūciaſſe lr̄isniſi exp̄ſſe: ⁊ lr̄as ip̄aſreſtituiſſet. sͣ. eo. ſane:⁊. jͣ. de pac. cū pridē. ⁊ſi cōmiſit ſe illoꝝ gr̄e⁊ ipſi nullā gratiā faciebant: poterat vtiiure ſuo. Et eſt ſimilelicꝫ eamꝰ ad arbitrosin cauſa appellatōis:ꝓpterea nō renuncioappellationi: īmo poſtea poſſum proſequappellatione nec mihi currit tp̄s interimC. de tēpo. ap. aucͣ. ſitn̄. nec inde dꝫ dānuꝫſuſtinere. vn̄ meruitgr̄am reportare. sͣ. e.ſane. ⁊. jͣ. de fideiuſ. ꝑuenit. ⁊. jͣ. de pac. cumpridē. Sed ꝯͣ videt̉ ꝙtacite videtur renunciaſſe lr̄is ſuis. jͣ. d̓ of.dele. gratū. ⁊. jͣ. d̓ teſti.cum veniſſent. ⁊. jͣ. dehis q̄ fi. a ma. par. ca.ex or̄. ⁊. jͣ. de p̄ben. proilloꝝ. ⁊. C. de iure do.l. ij. ff. de lege commiſ.poſt diē. ⁊ nihil refert an alteꝝ ex equipollentibꝰ quis faciat. ff.de re iudi. in ſumma: ⁊. ff. de arbi. quid tn̄. §. j. ⁊. jͣ. de ver. ſig. inhis. dic ꝙ ꝑ hoc nō renūciauit ꝑ prima iura. et qꝛ caſſata fuit illa ſnīa. ſimile videt̉. sͣ. eo. ſane. Sed ibi plus petit tradendo litteras aduerſarijs. qͣre iuri ſuo renūciauit. hic nō tradidit lr̄aslicet cōmiſerit ſe gr̄e aduerſarij. vn̄ ibi auditus fuit potius iudicis officio ꝙͣ iure actionis. hic vero ipſo iure: vel ibi auditusfuit de iure: vt dicit̉ ibi in fi. vltime notule. c ¶ Duo iudices.Et ꝓpter hoc ſolū etiā debuit caſſari ſnīa: cū nō appareat ꝙ tertius ſe excuſaſſet vel cōmiſiſſet eis vices ſuas. jͣ. de offi. dele. cauſam matrimonij. ⁊. ff. de re iudi. duo ex tribus. ſꝫ ſi ſe excuſauitbene potuerūt ꝓcedere. jͣ. de offi. dele. prudentia: ꝙ intellige ſiclauſula illa ꝙ ſi nō oēs ⁊cͣ. erat in lr̄is. ſꝫ ex alia cā fuit caſſataſnīa. ⁊ mandat̉ iudicibꝰ iſtis: vt p̄bendā illā faciāt conferri: vtdicit̉ in integra. in fi. d ¶ Renunciaſſet iuri. ar. ꝙ ꝑ lr̄as executorias acquirat̉ ius alicui impetranti al̓s nō poſſet renūciari iuri ex ipſis lr̄is cōpetenti ſi nō acquireret̉ ius: qꝛ ei qd̓ nō ēctiā renūciare non pōt. dicas ꝙ ꝑ lr̄as monitorias p̄ceptoriasſiue executorias nullū ius acquirit̉: ꝑ qd̓ eccleſia ſiue clerici ꝯͣquos impetrant̉ lr̄e obligati ſint impetranti: nec aliqd̓ ius bꝫin eccleſia ante receptōeꝫ: ſꝫ officiū executoꝝ implorare pōt: vtmandatū apoſtolicū exequant̉: ⁊ ipſi mandatu tenent̉ adimplere. ⁊ huic officio bene poſſet renunciare reſtituēdo lr̄as ⁊ renunciando lr̄is impetratis ⁊ etiā impetrādis: qͦ facto executores vlterius nō ꝓcederent: ⁊ ſic nec officiū iudicis nec aliud ꝑlr̄as illas implorare poterat huic officiū nō fuit renunciatumsͣ. e. ſane. cū iā executor fuerit ꝓſecutus officium ſuū: ſed lr̄astm̄ reſtituit. qͣꝝ aucͣte fue̓at reſtitutꝰ: ⁊ inde n̄ obfuit renūciatōlr̄aꝝ: ⁊ iō de iure fuit auditꝰ vt no. in fi. vltime notule. Bern̄.e ¶ Prefixit: qd̓ qͥdē bn̄ potuit ⁊ iudex idē face̓ pōt ⁊ dꝫ. jͣ. deap. oblate. ⁊. c. ſepe ꝯtingit. ⁊ terminū p̄fixit: vt tūc eēt in curiavt ſequit̉ ꝙ qn̄qꝫ ſtatuit̉ ad iter arripiēdū. ⁊ tūc ſufficit arriꝑeiter in termino. jͣ. de appel. ꝑuenit. ⁊ in iſtis caſibus lr̄e ante terminos impetrate nō valent: vt dicit illa decre. oblate. ⁊. c. ſepeterminus vero datus a lege eſt annus vel ex iuſta cauſa biennium. j. de ap. cum ſit romana: ⁊ talis terminus bene pōt pre-
LIC.ueniri. vt in. c. oblate. f ¶ Minus ſufficiens: ſed non videt̉ꝙ iſte fuerit cōtumax exquo miſit nunciū ad impetrandum etcontradicendum: cum ipſe non appellauerit ſꝫ ille. Io. contraquē lata ſententia fuit. ⁊ ideo nō debuit ſententia cōtra ipſumferri: licet forſitan poſſet in expenſis condemnari: vnde cōtrajͣ. de appella. nicolao:vbi condēnat̉ appellans in expenſis: quinō fuerit ꝓſecutus niſi quo ad impetrandum ⁊ ibi nō fuit proceſſum ſuper principali. poteſt dici ꝙ ī illa nicolao hͦ non fuitpetitum Ille nicolaꝰtm̄ petijt alterā partēin expenſis condēnari. qꝛ non miſerat ſufficientē ꝓcuratorem:hic vero petijt vt ꝓcederetur ad ſententiāinfirmandā: vel melius hic fuit lis conteſtata ⁊ ſententia diffinitiua lata: et ideo cūſtatutus eſſet terminus ad proſequendāappel. et altera parsno fuerit ſufficienterꝓſecuta ad ſententiādefendēdā: cōtumaxdebꝫ reputari. ſiue ſitꝑs appellata ſiue appellans: quia iudexappellationis alteraparte abſente debꝫ ꝓcedere ad caſſandamvel confirmandā ſententiā. C. de temp. ap. l. vlti. §. illud. ij. q.vj. §. appellator̄. ⁊. jͣ. de ap. per tuas: vbi hoc eſt expreſſum: qꝛnon miſit nunciū ſufficientē ſibi imputet: nec poteſt dici ꝙ citata nō fuerit: quia terminus cōſtitutus ad appellationē ꝓſequendam ab appellante vel iudice vicē obtinet ꝑemptorij: vteo elapſo perinde ꝓcedat̉: ac ſi ꝑemptorie ſit citatus. jͣ. de ap.ſepe cōtingit. Et no. ꝙ hic appellatus tenet̉ mittere nuncīumſufficientē ad appellationē ꝓſequēdā. ſi terminꝰ ſit p̄fixus a iudice vel ab appellante ⁊ appellans eodē modo: al̓s finiet̉ cauſa altero proſequēte legitime. ⁊ hoc eſt cum lis eſt cōteſtata: etappellat̉ a diffinitiua ſententia ſiue poſt lit. cōteſtatio. vt h̓ habes: al̓s in expēſis punitur: vt dicit illa decre. nicolao: quia ibinō fuit lis conteſtata: ⁊ appellatuꝫ fuit a grauamine: vnde nōpoterat procedi ad ſententiam altera parte abſente: vnde punitur tantū in expenſis: quia non venit ſufficienter inſtructusSi vero appellatio ante litem conteſtatā a iudice recepta nōfuit: nec ab aduerſario approbato tunc ſufficit appellanti mittere procuratorem ad impetrandum ⁊ contradicendum. jͣ. deappellationibus interpoſita. §. j. ſaluo eo quod dicit̉. .jͣ. de appellatōnibus cordi: ſed cum appellatur a ſententia diffinitiuanon refert vtrum appellatio approbetur ab aduerſario vel iudice ſaluo eo quod dicitur extra de appellationibus cordi: ſedconſideratur vtrum terminus ſit prefixus a iudice: vel ab appellante: ⁊ tunc vtraqꝫ pars tenetur mittere ſufficientem procuratorem ad totam cauſam: vt hic patet. al̓s procedetur contra abſentem tanꝙͣ contumacem: vt hic patet. ⁊. jͣ. de appellationi. interpoſita: vbi de hoc.Ecte coram. ¶ Cōmunis diuiſio. Scd̓a ibi: nos autē.A Io. an. g ¶ Deſperaret̉: ſic. jͣ. de regula. ⁊ tranſeunti.ſicut tenor. h ¶ Cōſiliū: de quo tenebat̉ ille emulus actionede dolo: ſi fraus interceſſit. ff. de regu. iu. cōſilij: ⁊ cōtra illū pōtagi de dolo quanti eius interfuit id factum non eſſe. ff. de dolo.arbitrio. §. dolo. ⁊ hoc verū eſt fuiſſet ſoluēdo ſꝫ hoc non eſſet:ſi vero renunciatio fuiſſet. vnde in eo caſu debet reſtitui ad priſtinū ius. ff. de dolo ⁊ elegant̓. §. pe. ⁊. ff. de eo ꝑ quē factū erit.l.vlti. hic iſta ceſſant: quia nō fuit hic renūciatio cume
g 3