¶ De renunciatione
XLVIII
tionis diligēter inqͥri quā ſi forgͦ te ꝓbabilē .i. nō vi nec metu necopp̄ſſiōe nec interuētu pecunieē nec ꝓmiſſiōe exortā iudex īuenerit. maxime ſi nō interueneritiuramētū qd̓ vix fieri de volūtaf te ꝓpria credit̉ qd̓ fere ſꝑ a maglo eſt niſi replicatio canōica fuh erit oppoſita admittere nō poſtponas. Porro lꝫ negātis factūkꝑ rerū naturā nulla ſit ꝓbatioeiꝰ. tn̄ qͥ ſpōtaneā renūciationēnegat cū īplicite ⁊ qd̓āmō repliin cādo inficiet̉. ſuꝑ aſſertōne ſuanhabito ad dignitatē ⁊ opinionēreſpectu ꝓbatōes credimꝰ admittendas.Idem.¶ Qui ſponte renunciauū electioni de ſe facte ſuꝑ ipſa vlteriNus audiri non debet.K. N pn̄tia nr̄a. ⁊ infra. Licꝫ
p igit̉ iudex nō ſemꝑ ad vnā ſpeciem ꝓbationis applicet mēteꝫſuā. ſꝫ ex cōfeſſionibus depoſitionibus allegatiōibus. ⁊ alijs q̄in eius pn̄tia ꝓponunt̉. formetanimi motū. ⁊ tanta ſit iudiciaq lis auctoritas vt ſꝑ ꝓ ip̄o p̄ſumidebeat donec ꝯͣ ip̄m aliqͥd legitime ꝯprobet̉ qͣre ſi tu corā dulmen̄. ep̄o ⁊ eiꝰ ꝯiudicibꝰ nihil pernitꝰ ꝓbauiſſes. ſtādū tn̄ ſnīe fuerat niſi aduerſariꝰ eā on̄deret inritandā ¶ Quia tn̄ p̄ter iſta cōſtitit de ipſiꝰ renunciatōe ſpōtanea ꝑ qͣſdā cp̄oꝝ lr̄as ⁊ ꝯfeſſiōꝫip̄iꝰ nos ei ſuꝑ eadē abbatia ſilētiū duximus imponendum.G Eleſti. iij.¶ Qui renunciauit litteris bn̄ficialibus nō ideo inſtitutioniiam facte renunciare videt̉.
exceptionē qd̓ met̓us cauſa. ff. qd̓ mē. cau. mētū. §. ſꝫ qd̓ p̄tor. ſꝫſpoliatus remanet dn̄s vel quaſi ⁊ ꝑdit ſolā poſſeſſioneꝫ: ⁊ inhoc caſu habet locū actio vn̄ vi ſiue interdictū poſſeſſoriū. ⁊ inhoc caſu loquit̉ illa decre. ſollicite. ⁊ ibi renūciauit ſpoliatos:⁊ ẜm hͨ nulla exceptio pōt opponi: q̄ tangat dn̄ium eius qͥ petit reſtitui: qꝛ queſtioſpoliatōis priuilegiata eſt. jͣ. de or. cog. ſuꝑſpoliatōe. nec pōt referri ſpoliato queſtioꝓprietatis ꝙ non habebat ius: vel ꝙ nonſit canonice inſtitutꝰjͣ. de reſti. ſpo. item cūquis. ⁊. c. in lr̄is. et. c.ex cōqueſtione. et iōin caſu. c. ſollicite. nōaudit̉ qͥ ei refert queſtionē qͥ ſpōte renūciauit ſiue abiurauit:qꝛ illa duo ſiml̓ ſtarenō pn̄t. ꝙ vnus petatreſtitui et aduerſariꝰagat de ꝓprietate. hͦeſſet ꝯtra ordinē iurꝭC. de rei ven. ordinarij. ſꝫ h̓ petebat eccleſiam agēdo reali actione ſimpl̓r vn̄ adueſarius p̄t obijcere exceptionē ꝑemptoriā⁊ docere de iure ſuo:⁊ actor pōt replicare⁊ ſic vterqꝫ debet docere de ſua intentōe ẜm ꝙ hic fit: vt dicit in fi. ⁊ in fi. apparebitquis melius ꝓbauerit: ⁊ ita plana eſt. qui ꝯſueuit difficilis reputari. a ¶ Non vi. ſꝫ ſponte. b ¶ Metu ⁊ tn̄ metus cōtinet in ſe vim: ⁊ ideo ſuꝑfluc ꝙ dr̄. nō vi. ff. qd̓ me. cauſa. l. ij.c ¶ Oppreſſione. C. qd̓ me. ca. ꝑ imp̄ſſionē. d ¶ Pecunie:que ꝓ expenſis etiā in talibus nō debet dari. jͣ. de pac. cū p̄dē.⁊. jͣ. de re. ꝑmu. ad queſtiones. ex eo ꝙ dicit: nō interuētū pecunie videt̉ a cōtrario ſenſu: qꝛ ſi interuētu pecunie renūciaſſetꝙ talis renūciatio nō tenuiſſet: ⁊ ſic reſtituet̉ ei eccleſia. ſed hͦfalſum eſt. qꝛ licet renūciatio nō teneat tn̄ priuari debet iſte. qꝛſymoniā cōmiſit pecuniā recipiēdo ꝓ re ſpūali. ⁊ ideo pōt ſuppleri maxime ſi reſtitueret̉ in caſu iſto de gr̄a ſola hoc fieret.c ¶ Promiſſione. in caſu iſto bn̄ reſtitueret̉ ꝓpter dolum aduerſarij. ſil̓e. jͣ. eo. ſane. f ¶ Malo .ſ. nō credētis. xxij. q. j. ita gͦ⁊ .jͣ. de iureiuran. ⁊ ſi xp̄ns. g ¶ Canonica .ſ. vt actor neget ſeſpōte renunciaſſe. h ¶ Oppoſita: ⁊ ꝓbata: ſupple vt ſequit̉in. §. porro. i ¶ Admittere. cū effectu maxime ſi ꝓbabit eiꝰiuſtam cām recuſatōnis obtinebit: niſi actor ꝑ replicationē repellat exceptionē. ⁊ hoc eſt qd̓ ſequit̉: niſi replicatio ⁊cͣ.k ¶ Negantis. de hac negatiua dictū eſt. sͣ. de elect. bone. dicvt ibi. l ¶ Negat. eſt em̄ quoddā factū p̄gnans qd̓ includitin ſe affirmatiua. qꝛ hec ꝓpoſitio nō ſponte renunciauit. includit in ſe hanc affirmatiua coactus renūciaui. ⁊ hoc ꝓbat actorin ſua replieatōne. ſil̓e. C. de codicil. nec codicillos. ⁊. jͣ. de ſuc.ab inte. cum dilectus. ⁊. iij. q. ix. indicas.m ¶ Inficiet̉. id eſt neget ſpontaneā renūciationē.n ¶ Ad dignitatē .ſ. teſtm̄. ⁊ ſic non ſemꝑ ſtat̉ numero teſtiūimmo cōſiderari debet dignitatis teſtiū. ⁊ alia de qͥbus habesiiij. q. iij. ſi teſtes. cum duobus. c. ſe. ⁊. jͣ. de teſti. in nr̄a. ſic ⁊ ī electionibus. sͣ. de elec. eccleſia vr̄a. vbi de hoc. ⁊ ſic obtinebit qͥmnelius ꝓbabit de ſua intentōe. Sed qualiter ꝓnunciabit hiciudex. nunqͥd debet ꝓnunciare ꝙ ſponte renūciauit. vel ꝙ nōſponte renunciauit. videt̉ ꝙ ſic: qꝛ ſuꝑ his inducunt̉ teſtes. ſꝫhoc nō videt̉. īmo videt̉ ꝙ iudex ꝓnunciare debeat ſuꝑ pͥncipali q̄ſtiōe q̄ eſt de renūciatōe eccleſie. De hac materia an debeat iudex ꝓnūciare ſuꝑ incidēti vel nō: dicet̉. jͣ. de or. cog. intelleximꝰ. Alij intelligūt hanc lr̄am habito reſpectu ad dignitatē .ſ. partiū. qꝛ ſi ille qui dicit ꝙ metu renūciauit. eſſet homopreclare dignitatis ⁊ opinionis. p̄ſumptio eſſet contra illū qui
dicit. ꝙ nō ſponte renūciauit. ff. qd̓ mē. cau. nō eſt. ⁊ ideo magis aꝑte ꝓbationes requirunt̉ ab ipſo. vt in. l. illa dr̄: ⁊ nihilominus habēdus eſt reſpectus ad dignitatē ⁊ opinionē teſtiū:vt dictū eſt. Si em̄ ille qui obijcit qd̓ ſponte renūciauit habeat meliores teſtes ei ſtabit̉ nō obſtante dignitate alterius: ar.illius decre. qꝛ veriſi.mile. jͣ. de p̄ſump. ⁊ h̓ver. nulla rō ⁊cͣ. ⁊ tn̄recipiunt̉ ꝓbatōnesꝙ ſpōte renunciauitIn caſu iſto poſſet dici iure nouo ꝙ exceptio hec abiuratiōisſpōte facte ꝑ iuramētum lite ꝯteſtata impediat ſuꝑ principali queſtione. cū negociū ꝑ iuramentū ſit finitu. jͣ. de lite ꝯteſt. c.vno. ⁊. jͣ. de cele. miſſ.cū marthe. vl̓ h̓ reusde plano cōfitebat̉ ꝙbn̄ficiū illud qd̓ petebat actor ad ip̄ꝫ actorem ꝑtinuit. ſꝫ ſpōteillud renūciauerat: ⁊ſic nō fuit alia ꝯteſtatio neceſſaria. hͨ Be.iPientia nr̄a.I¶ Primo poniꝫ generalē cām cōfirmatiōis ſnīe. ſcd̓oſpeciale: ibi. quia tamen. Io. an.o ¶ In pn̄tia: caſus. duo electi fuerūt ad quādā abbatiā. r. ⁊quidā alius cā cōmiſſa fuit iudicibus vel ꝑ ordinariū tractabat̉ cauſa. fuit lata ſnīa contra ip̄m. r. ⁊ alteri fuit adiudicataabbatia: ⁊ ipſe. r. appellauit. cā appellationis ꝯmiſſa fuit ep̄odulmenſi ⁊ eius cōiudici corā quibus dicebat. r. ſnīam nō valere: qꝛ in ſnīa nō exprimebat̉ quare ꝯtra ip̄m lata fuiſſet. Etꝓpterea ꝑs aduerſa ꝓbare debebat ſententiā iuſtam fuiſſe Inꝯtrarium rn̄debat̉: ꝙ iſta nō ſunt neceſſaria p̄ſumēduꝫ erat ꝓſnīa iudicis demum cā iſta delata eſt ad dn̄m papaꝫ. papa ꝟoauditis hincinde ꝓpoſitis dicit ꝙ iudex nō ſemꝑ debet animūſuum applicare ad vnam ſpeciē ꝓbationis ſed oīa debet cōſiderare q̄ fiunt in eius pn̄tia: ⁊ ex his informare debet motumanimi ſui ⁊ formare ſnīam ⁊ ꝓ ſnīa ſemꝑ p̄ſumit̉ donec in cōtrariū aliqͥd oſtēdat̉ ꝓpter iudicis autoritatē: ſꝫ ſi nihil ꝓbatūfuiſſet cora ep̄o dulmenſi ⁊ ſuo ꝯiudice ſtandū eſt ſnīe niſi iſter. eam oſtēderet irritandā. tn̄ qꝛ cōſtitit dn̄o pape ꝑ lr̄as quorundā ep̄oꝝ ꝑ ꝯfeſſionē ipſius. r. de ipſius renūciatōe ſpontanea imponit ei ſilentiū ſuꝑ dicta abbatia: ⁊ intellige ꝙ renūciatio facta fuit an̄ electione aduerſarij ip̄ius. r. ad hͦ vt renūciatio aliqͥd oꝑet̉. ſi. sͣ. de elec. cū int̓. r. jͣ. de his q̄ fi. a ma. par. cap̄.ex ore. ar. jͣ. de ar. ex ꝑte. ⁊ hͦ ẜm vnū caſum: ſecus ẜm aliū putaip̄e ſe oppoſuit nulla alia electiōe facta. p ¶ Ad vnā ſpeciēſic. ff. d̓ teſta. ob carmē. §. vl. ⁊. iiij. q. iij. ſi teſtes. §. ī crimīali. ⁊. jͣ.de re iudi. cām. q ¶ Preſumi: ſic. jͣ. de re iudi. ſic̄. ⁊. c. cū intervos. ⁊. ff. de re. iu. res iudicata. r ¶ Stādū: h̓ ē ar. ꝯͣ Io. qͥ dicehat ꝙ ī cā appellatōis victor neceſſe hēbat ꝓbare ſnīaꝫ rectelatā fuiſſe. ⁊ hͦ ꝑ aut̓. C. de his qͥ īgrediūt̉ ad appellādū. §. illd̓vbi dr̄ ꝙ victores nō alit̓ potient̉ ſentētijs: ꝙͣ ſi eas recte lataſmōſtrauerit: ſꝫ dicendū ē ꝙ ſꝑ ſtat̉ ſuīe niſi ꝓbet̉ ꝙ iniuſta ſitC. d̓ ap. qͥ ad ciuilia. ⁊. C. vt ca pub̓tatꝭ adſit tutor. l. vna. arg.detegere eī dꝫ iniqͥtatē ſnīe. ff. ſi pēdē. ap. l. j. §. j. ⁊ doce̓ dꝫ ſe iuſte appellaſſe. jͣ. de ap. cū ī eccl̓ia. Quid gͦ rn̄debis auc̄. dicas ꝙhͦ ip̄o ꝙ n̄ reprobat̉: ꝓhat eā iuſtā. C. qͥ mili. nō poſ. ſuꝑ ẜuisli. xij. Si ꝟo qͥs dice̓t ſnīaꝫ iniuſtā rōne ꝓceſſus. qꝛ dice̓t litē n̄fuiſſe ꝯteſtatā vl̓ ordo indiciariꝰ nō fuit ẜuatꝰ ī alijs. tūc nccͣehꝫ docere ſnīam iuſtā ꝑ ip̄m ꝓceſſū. jͣ. de ꝓba. qm̄ ꝯͣ. dic vt ibino. ī fi. vlt. no. s ¶ Lr̄as: qͥbꝰ ſtādū ē qn̄qꝫ. jͣ. d̓ ꝓba. poſt ceſſionē. ⁊. xij. q. iij. cure. t ¶ Cōfeſſiōꝫ: ⁊ hͦ ſolū ſufficit: qꝛ ꝯfeſſosī iure ꝓ ꝯuictꝭ hr̄i placet. C. de ꝯfeſ. l. j. ⁊. jͣ. d̓ ꝯfeſ. cū ſuꝑ. ⁊. c. vl.