Druckschrift 
Decretales : Mit der Glosse des Bernardus Parmensis und mit Additiones des Hieronymus Clarius
Seite
VIIv
Einzelbild herunterladen
 

iber

FFreg. ix. archipreſbytero ſancte marie maioris de vrbe. Cōſtitutio futura reſpicit ⁊ n̄p̄rerita niſi de p̄teritis caueat̉.Uoniā ꝯſtō ap. ſe. omēsaſtringit ⁊ nihil dꝫ obſcuẜrū vl̓ ambiguū cōtinere. Ded̓ claramꝰ ꝯſtōem quā nuꝑ ſuperē p̄ferēdis in ꝑceptionē portiōis.maioribꝰ ⁊ ꝯſuetis ẜuitijs a maioribꝰ exhibēdis edidimꝰ nō ads p̄tęrita ſꝫ ad futura tm̄ extendi. Cū leges ⁊ ꝯſtōes futurꝭ certum ſit dare formā negocijs nōad p̄terita facta trahi niſi nominatim in eis de p̄teritis caueat̉. ℟ica De reſcriptis.ALex. iij. ſenon̄. archie.Priuilegio generali ẜm iusE

cōmune obtento obſtat reſcriptū ſpeciale etiam de eo mentionem non faciens.Icut romana: ⁊ īfra. Queſitū eſt a nob̓ex ꝑte tua ſi alicuiuscauſa delegatis iudicibus ſublato remedio appellationis cōmittit̉ ⁊ lr̄is. ap. alteraꝑs munita quibꝰ ei generaliterh eſt indultū: vt libe̓ ſibi liceat appellare in vocē ap. ꝓruperit aneius in eadē cā debeat appellatōni deferri. In qͥbꝰ. T. R. ꝙeius in hac ꝑte appellatio nō dꝫadmitti poſtqͣꝫ eſt cā iudicibusī ap. re. cōmiſſa. Quia ſpeciakle mandatū derogat generali. Dē cant. archiepiſcopo.

IUoniā cōſtitutio. Diuidit̉ qꝛ pͥmo ponit cām conAſtitutōis declarāde. ſcd̓o declaratōes. in tertia declarationis rōeꝫ ibi: cū leges. Abbas ſic. a Oēs aſtringit: cū ſit iudex ordinariꝰ oīm xp̄ianoꝝ. ⁊ mater oīm eccleſiaꝝ: vt. ix. q. iij.cūcta ꝑ mundū ⁊ ſi etiā aliquid graue p̄cipiat faciēdū ē. xix. di.in memoria: ⁊. c. diſt.cōtra morē. ⁊ dic oēsſcꝫ de ſua iuriſditioneqm̄ ptātes diſtīcte ſt̓.x. di. qm̄. et. jͣ. de ap. ſiduobꝰ. niſi forte rōnepctī. jͣ. de iudi. nouit.arg. ⁊ oēs dignitatescuiuſcūqꝫ ordinis eccleſia romana conſtituit. xxij. diſ. oēs idē ēin ſnīa pape: qͥa ſicutipſe iudicat: alij iudicare debēt. jͣ. de re. iu.ī cāis. b Ambiguūlex .n. ſiue cōſtō dꝫ eēhoneſta et iuſta ⁊ nullam obſcuritatē cōtinere dꝫ et talis vt traditur. iiij. di. erit āt neꝑ obſcurā cōſtōem inlaqueū incidamꝰ nemini em̄ debemus laqueū inijcere. xxvij. q.j. de viduis: nec debꝫnos inducere ꝑ legeꝫobſcurā vel dubiā adid a qͦ nos cohibere dꝫ: ar. jͣ. de na. ex liber. vētre. c. vno. ⁊ qͥ medefendere dꝫ nō dꝫ me impugnare. ff. ſi ſer. vē. altius. c Declaramus: bn̄ dicit declaramꝰ: qꝛ nullus alius poſſet eā declarare ſiue interp̄tari: qꝛ ad eū ꝑtinet interp̄tatio ad queꝫ ꝑtinetcōſtituere. jͣ. de ſen. excō. inter alia. et. xj. q. j. §. ex his omnibꝰ: etC. de le. l. j. et vlti. ⁊. ff. de p̄to. ſtip. in pretorijs. ⁊ ſi ſuꝑ priuilezia ap. ſe. queſtio oriat̉ nō vult papa de ipſis ꝑ alios iudicari.jͣ. de iudi. cū veniſſent. d Cōſtitutionē quā habes. jͣ. de ma.⁊ obe. ſtatuimus. e Preferendis: an plus debeāt maioresminoribꝰ ꝑcipere dicemꝰ ſuꝑ illa cōſtitutio ſtatuimꝰ. f Cōſuetis ſeruitijs: qͥd debeāt minores maioribꝰ tractat̉ tā in tex.quā in glo. xciiij. diſ. c. a ſb̓diaconū. ⁊ de hoc etiā dicemꝰ in illacōſtitutiōe ſtatuimꝰ. gͦ Futura. no. ergo cōſtitutionē reſpicere futura tantū ⁊ nō p̄terita: ſic. sͣ. e. cognoſcētes: et arg. xxxj.di. ante trienniū. ⁊. lxxxij. di. ꝓpoſuiſti niſi ſit cōſtitutio iuris naturalis q̄ etiā reſpicit p̄terita. jͣ. de vſu. cum tu. vel niſi dicat̉ inipſa cōſtitutione ꝙ ad p̄terita trahatur. x. q. j. ſic quidā. ⁊. jͣ. deelec. cū in cunctis. §. hec ſanc. ⁊. C. de leg. leges em̄ ⁊ h̓. in fi. vbidr̄ niſi de preteritis ⁊cͣ. et. jͣ. de reſcrip. ad audientiā nr̄am.℟ica De reſcriptis. Viſo de cōſtitutiōibus: quia parū eſt iuracondere niſi ſint miniſtri qͥ ea exequant̉: vt in. c. commiſſa. deelec. li. vj. ⁊ in. c. vbi ꝑiculū. §. p̄terea. e. t. ⁊ li. Ideo poſt ℟icampredicta auctor intendit tractare de miniſtris iuris. Et qꝛ plurimū dant̉ ꝑ reſcripta. Iū p̄mittit hāc rubricam. Ab. Sicu.Ient romana. Legit̉ varijs modis ſed ẜm intellectuꝫ magis cōmunē dicit vt in rubro. PrimoAponitur deciſum exordiū. Scd̓o conſultatio ibi:Queſitū. Tertio reſponſio ibi: in quibus. Quartoreſponſionis ratio. ibi: Quia. Abbas Siculus.b Ut libere: iſta indulgētia ſuꝑflua videt̉ ꝙ iure cōmuni liberū eſt appcllare qn̄cunqꝫ aliquis grauat̉ alias non licet ante ſnīam. .jͣ. de ap. vt debitus honor: olim indifferenter ⁊ liberelicebat appellare niſi appellatio manifeſte fuiſſet fruſtratoriaij. q. vj. ad romanā. ⁊. jͣ. de appel. ꝑuenit: ſed ꝙ de iure cōmunicompetit ſuperfluū eſt p̄cibus impetrare. C. de theſau. l. j. li. x. ⁊ff. ad muni. l. j. ergo fuit ſuperflua quidā dicunt ad hoc: vt indulgentia iſta valeat: ꝙ licitū eſt huic appellare vbiqꝫ vbi iusinhibet appellare puta ꝓpter contumaciā: quia contumax nōauditur appellans. xxiiij. q. iij. de illicita: ⁊ aliquos tales caſusinuenies. ij. q. vj. §. diffinitiua ſub illo. §. ſunt etiam quorū ſedi ta ſolutio ſtare nō poteſt: quia dicit̉ hic in fi. ſpeciale derogat.

generali: quia ibi iſta indulgentia cōceſſa fuit cōtra ius cōmune: quia priuilegiū dicit̉ quaſi lex priuata. iij. diſ. priuilegia. ſedpriuilegiū non tollit̉ ꝑ ius cōmune niſi de ipſo priuilegio mentio fiat: ar. j. e. ti. cū ordinē ⁊ priuilegiū non tollit̉ per aliud priuilegiū niſi fiat mentio in ſcd̓o de primo. jͣ. de p̄ſcrip. veniēs. ſedille q̄ impetrauit cāmcōmitti ẜm ius cōmune impetrauit appellatōne remota. nec fecit mentionē de priuilegio partis aduerſe:⁊ tn̄ valēt ſcd̓e lr̄e: qͥaſpāle derogat generali et ita ſiue dicas ꝙ litere ſcd̓e fuiſſent priuilegiū ſiue reſcriptūẜm ius cōmune nonp̄t ſtare hec ſolutio gͦnec eſſe eſt dice̓ ꝙ iſtequi impetrauit generaliter poſſit appellare impetrauit ẜm iuscōmune vt verū ſit ꝙſpāle derogat generali pōt ergo dici ꝙ ꝑſona iſta impetrans tal̓erat: q̄ ꝓpter delictuꝫet culpa ſuā nō poterat appellare: qꝛ fuerat ei interdictum appellare vn̄ ius cōmune exindulgentia redditur ei: ⁊ eſt ſi. C. de inof. teſta. ſi qn̄. ⁊ ſic dꝫ intelligi: vt potiusres valeat quā pereat: vt. jͣ. de priui. in his: ⁊. jͣ. de ver. ſig. abbate. ff. de re. du. quotiens. ij. ſi ergo talis indulgētia emanaueritvt poſſit appellare nihil aliud videt̉ pͥncipeꝫ concedere niſi vthabeat cōſuetā ⁊ legitimā appellandi poteſtatem: vt dicit lexp̄dicta ſi qn̄: et ſic nullū cōtrariū. vel pōt dici ꝙ ſolū ius cōe indulget̉ huic ad cautelā: qꝛ ſolet plus timeri ⁊c. xxiij. diſ. ꝙͣꝙͣ: ⁊jͣ. de iureiu. ⁊ ſi xp̄s: ⁊. jͣ. de ꝓcur. qꝛ in cauſis. jͣ. de here. ſi aduerſus. ⁊ ſi hodie talis indulgētia cōcederet̉ dicerē ꝙ liceret ei appellare etiā ſi nō grauaret̉ niſi exprimeret̉ cā indulgentie ibi.i Quia ſpāle. jͣ. de of. leg. ſtuduiſti: ⁊. jͣ. e. paſtoral̓. k Mādatū. Circa reuocationē reſcriptoꝝ ſiue litteraꝝ dn̄i pape itadiſtingue ⁊ primo circa reſcripta q̄ impetrant̉ de iure cōi ad lites cōtentioſas. ſi pͥmū reſcriptū ſit generale ⁊ ſcd̓m ſpāle abaduerſario īpetratū ſcd̓m valet nō primū ita tn̄ ꝙ ſpecificatiogeneralitatis nondū ſit facta. vt h̓: ⁊. jͣ. e. paſtoral̓ ſiue fiat mentio in ſcd̓o de primo ſiue nō: qꝛ ſpāle mandatū ⁊cͣ. ⁊ ſi primū ſitſpāle ⁊ ſcd̓m general̓e idē iuris ē .ſ. ꝙ ſpāle valꝫ. jͣ. e. abbatē. ſi vero pͥmū eſt ſpāle ⁊ ſcd̓m ſpāle: ſi ſcd̓m exp̄ſſam facit mentionēde pͥmo tūc valet ſcd̓m ⁊ nō pͥmū. jͣ. e. ceterū: ⁊. jͣ. de re iudi. intermonaſteriū. jͣ. de of. dele. corā. ⁊. c. ꝓxi. alias ſi nō facit mētionēvaleret pͥmū ⁊ nō ſcd̓m ꝑ iura ꝓxi. dicta. ⁊ hͦ intellige in negocijs iā ceptis citatione iā facta ⁊ de hoc no. jͣ. de ap. vt debitusin fi. illius. no. ⁊ ſi. ⁊ in illa no. ſꝫ nūquid. Si vero nec pͥmumnec ſcd̓m eſt iudici pn̄tatū ⁊ bene potuit pn̄tari tūc valet illudqd̓ pͥmo iudici extitit pn̄tatū ſecuta citatione: et ita alter pōtꝑuenire pͥmūimpetrantē: licet in ſcd̓o nō fiat mētio de primojͣ. de ap. vt debitus. hec eſt opinio pape Inno. iij. ſi vero pͥmusimpetrās nō potuit ſuas lr̄as iudici pn̄tare valebunt vſqꝫ adannū ⁊ in hoc caſu poſſumus adhuc ſeruare illa iura. jͣ. eo. ſiautē: ⁊. c. plerūqꝫ dū tn̄ hͦ fuerit publice ꝓteſtatus cū ꝑ eū nōſteterit qͦminus ſuis lr̄is vteret̉. jͣ. de offi. or. paſtoralis. in fi. etoptime habes ꝙ ꝓteſtatio ſit p̄mittēda neceſſario vbi currittp̄s: niſi ꝓteſtatio p̄cedat. jͣ. de ap. c. vlti. in. c. gr̄. ⁊. xvj. q. iij. §.pōt. ver. is aūt: alias ſi hͦ nō fuerit ꝓteſtatus valent ſcd̓e. ſi iudici exhibeant̉: ⁊ ꝓcedat ſaltē ad citationē ſed ſi exhibuit primas iudici: ⁊ citauit nec potuit poſtea hr̄e copiā iudicis infraannū idē eſt dicēdū ꝙ expectari dꝫ ꝑ annū poſtea vero valentſcd̓e: nec ampliꝰ expectari debent iudices primi ne lites fiantpenitus īmortales: ⁊ qꝛ fit p̄iudiciū ei qui nō poſſidet in expectatione vel ſatis poſſet dici: ꝙ illa duo iura: ſi aūt ⁊ capitulū