QuintuLiber
Qui Aus
a neceſſe fuerit poſſit ꝓbari monitio ꝓmulgare p̄fumat qui ſi cōbtra p̄ſumpſerit etiā ſi iuſta fue̓itexcōicatiōis ſnīa ingreſſum ecccleſie ꝑ mēſem vnum ſibi nouerit interdictū: alia nihilominuspena mulctandus ſi viſum fueērit expedire. Caueat etiā diligēter ne ad excōicationē cuiuſqͣt abſqꝫ manifeſta ⁊ rōnabili cā ꝓscedat ad quā ſi taliter forte proceſſerit ⁊ requiſitꝰ humiliter ꝓhceſſuꝫ hmōi nō curauerit abſqꝫgrauamine reuocare: granatuſapud ſuꝑiorē deponat de iniui ſta excōicatiōe querelam qui ſikabſqꝫ ꝑiculo more pōt ad excōicatorē illū cum ſuo mandato remittat infra cōpetentē terminūabſoluendū. alioquin ipſe ꝑ ſevel ꝑ aliū ꝓut viderit expedire
ſufficienti cautione recepta munus ei abſolutionis impendat.Cūqꝫ aduerſus excōicatorē deiniuſta excōicatiōe cōſtiterit exincōicator ꝯdemnet̉ ad intereſſecōicato al̓s nihilominꝰ ſi culpeqͣlitas poſtulauerit ſuꝑioris arbitrio puniēdus cū nō leuis ſitn̄ culpa tātā inflige̓ penā inſontio niſi forſitā errauerit ex cā ꝓbapbili: maxīe ſi laudabilis opinionis exiſtat. ¶ Uerū ſi cōtra excōicationis ſnīam nihil rōnabile fuerit a ꝯquerēte ꝓbatū: idēſuꝑ iuſta excōicatiōis moleſtiaꝑ penaꝫ ad intereſſe vel al̓s ẜmſuꝑioris arbitriū ꝯdemnet̉ niſia forſan ⁊ ipſum probabilis errorexcuſet ⁊ ſuper eo pro quo fuerit iuſta excōmunicatione ligatus ꝑ cautionē receptam ſatiſ-
cōcor. ibi poſitis. xxiiij. q. iij. de illicita q̄ dicat̉ ꝯpētens admonitio: dic vt hr̄ in. c. ꝯſtitutionē. ⁊. c. ſtatuimus. e. ti. li. vj.a ¶ Probari poſſit. al̓s em̄ ſoli nō crederet̉ in p̄iudiciū alterius. sͣ. de ꝓba. qm̄ ꝯͣ falſaꝫ. Et ſic eſt ar. ꝙ ordo iuris obſeruādus eſt in ſnīa excōicatōis. ij. q. j. nemo. ⁊. xxiiij. q. iij. de illicita⁊ sͣ. de exceſſ. p̄la. c. j.ſicut ī alijs cauſis: tn̄ſi nō ẜuet̉ tenet ſnīaſꝫ ille punit̉ qͥ eā tulitꝓut ſequit̉ qꝛ ſnīa paſtoris ſiue iuſta ſiueiniuſta tenet. xj. q. iij.c. j. ⁊. ij. niſi in duobꝰcaſibus. sͣ. eo. ꝑ tuas.Itē in tercio caſu nōtenet ſnīa ſi admonitio nō p̄cedat vt ī cōcilio lugdo. e. ti. c. ſtatuimꝰ. B. b ¶ Iuſta fuerit. ex cā .ſ. no.ꝙ ſnīa excōicatōis tribuſ modis dr̄ iniuſtaex cā. ex aīo: ⁊ ex ordine. hͨ em̄ ē ſnīa īiuſtaex ordīe: ⁊ iuſta ex cāqꝛ cā ſb̓eſt qͣre fuit excōicatꝰ nihilominuspunit̉: qꝛ ordinē nonẜuauit: ⁊ tn̄ tenet ſententia: de iſtis tribusmodis hēs plene. xj.q. iij. §. ſi gͦ. ⁊. §. cū gͦſic etiā ſtipulatio diiniuſta ex cā. ff. de do.excep. l. ij. §. ſiqͥs ſine. Itē nouatio. ff. de noua. l. j. Sꝫ qͥd ſi iudex ita dicat: excōico te: qꝛ pardus currit: qꝛ elemoſynā feciſtideū coluiſti vel aliud bonū feciſti. Hug. dicit ꝙ talis ſnīa excunqꝫ cā tenet ſi vr̄ ꝯtinere intollerabilē errorē: dū dicit excōco te qꝛ deū colis: cū em̄ ſnīa iniuſta eſt ex cā apud deū nō eſtligatꝰ niſi ꝯtēnat̉. xj. q. iij. §. cū gͦ. Et ſic videt̉ ꝯſentire Hug.vt dixi. sͣ. e. ꝑ tuas. Gādul. dixit ꝯͣ ⁊ Io. vt. sͣ. e. ꝑ tuas. qd̓ magis placet. Sꝫ illud videt̉ mirū ꝙ iniuſta excōicatio ex ordinepͥuat aliquē ingreſſu eccl̓ie qꝛ poſt latā ſnīam iniuſte excōicāsſtatim pͥuatꝰ ē ingreſſu eccl̓ie: nec alit̓ excōicatꝰ ē niſi poſt lataſnīam. qͣliter gͦ pͥuatus p̄t aliū pͥuare ingreſſu eccl̓ie ⁊ inſil̓ incipiūt eſſe pͥuati excōicas ⁊ excōicatus: ⁊ ſic eadē ſnīa pͥuat excōicantē ⁊ excōicatū: ⁊ ita qͥs p̄t ſeip̄m pͥuare ingreſſu eccleſieqd̓ abſurdū vr̄ Io. Tu ꝟo dicas ꝙ lꝫ Io. nihil dixerit ꝑ eādēſnīam nō prinat̉ excōicās ⁊ excōicatus ingreſſu eccl̓ie: ſubditus tn̄ priuat̉ ꝑ ſnīam ſui p̄lati ipſe p̄latꝰ pͥuat̉ ingreſſu eccl̓ieaucͣte hꝰ canōis eo ꝙ faciat ꝯͣ iſtū canonē: ⁊ ita vnꝰ punit̉ a iure ⁊alt̓ a iudice. ⁊ ſic n̄ ē veꝝ ꝙ eadē ſnīa pariat ꝯͣrios effectꝰc Per menſem. hͨ pena ipſo iure inflicta eſt ⁊ mēſe elapſoreſtitutꝰ eſt. lxxxj. di. ſi qͥ ſunt. carebit inſuꝑ hoīm cōione inqͣꝫtū viſum fuerit ſuo ſuꝑiori. xxiiij. q. iij. de illicita. Multipliceꝫem̄ penā patit̉ qͥ iniuſte excōicat aliū. Primo qͥdē qꝛ pͥuatuseſt vno mēſe ingreſſu eccl̓ie qꝛ punit̉ in cōione alioꝝ ſuꝑiorisarbitrio. Itē tenet̉ excōicato ad intereſſe vt h̓. jͣ. dr̄. tenet̉ etiāactōe iniuriarū. xj. q. iij. illico. ⁊. c. temerariā. Iteꝫ tenet̉ penaſacrilegij. xxiiij. q. iij. nō imꝑpetuū. Io. hodie ꝟo qͥ excōicat inſcriptis excōicationē ꝓferat ⁊ cām excōicationis exp̄ſſe ꝯſcribat ⁊ qͥ ꝯͣfecerit ꝑ mēſem vnū ab ingreſſu eccl̓ie ⁊ diuinis officijs ſe nouerit ſuſpēſum: ⁊ ſi ſuſpēſus diuina p̄ſumpſerit officia celebrare ſicut pͥus irregularis efficit̉ ſuꝑ qͦ ꝑ papā tm̄ poterit diſpēſari: vt hͨ oīa ꝓbant̉ ꝑ deere. Inno. iiij. e. ti. cū medicinalis. li. vj. ⁊ ita peua augmētata ē. B. d ¶ Int̓dictū. Sꝫpone ꝙ iniuſte excōicatꝰ ſtatim ab ip̄o excōicatore ſuſpēſo abingreſſu eccl̓ie petat abſolui. vr̄ ꝙ ip̄m nō poſſit abſoluere qꝛcū ip̄e careat ingreſſu eccl̓ie gͦ aliū nō p̄t recōciliare eccl̓ie. Sꝫvr̄ ꝙ ſic: qꝛ dicit inferiꝰ ad excōicatore ip̄m remittat. Quidaꝫdixerūt ꝙ a ſuꝑiore tꝑe ſuſpēſionis excōicatꝰ nō dꝫ abſolui: qcū ip̄e ſit ſuſpēſus aliū recōciliare nō pōt. ar. de con. di. iiij. ſan
ctum eſt. ⁊ ſequēs lr̄a caueat ⁊cͣ. intelligit̉ qn̄ admonitio p̄cētſit ⁊ excōicatio iniuſta fuit pͥncipiū ca. qn̄. admonitio nō p̄ceſſit. Vel dic ꝙ lꝫ ꝑ mēſem ſit pͥuatꝰ ingreſſu eccl̓ie nihilominꝰiuriſditionē ſuā retinet: qꝛ nō eſt ꝓpterea pͥuatus iuriſdictiōenec eſt excōicatus: vn̄ ip̄m abſoluere p̄t. sͣ. de reſcrip. ab excōicato. ⁊ de cler. ex. mi.ſi celebrat. ⁊. jͣ. e. duobus.e ¶ Caueat. etiā dixit ꝙ nullus excōicetſine admonitōe p̄miſſa. Et forte videret̉ ꝙadmonitionē p̄miſſapoſſet excōicare etiāſine iuſta cā: ſꝫ hͦ noneſt verū ⁊ ideo dicit:caueat ⁊cͣ. ⁊ ita ordo⁊ cā in hac ſnīa ſeruāda ſunt.f ¶ Rōnabili cauſacoram ipſo probata.ij. q. j. nemo.g ¶ Taliter ꝓceſſerit .i. ſine manifeſta ⁊rōnab ili cāh ¶ Abſqꝫ grauamine. qꝛ nullas expēſasdebet propter hoc facere nec iurare ſi conſtat ꝙ eſt iniuſta necaliud ſibi perciperecū ſnīa fuerit iniuſtasͣ. d̓ of. or. ad repͥmēdā. ar. ꝯͣ. jͣ. e. venerabili. i ¶ Querelā. d̓ hͦdictū eſt. sͣ. e. ꝑ tuas. k ¶ Periculo more. mora em̄ qn̄qꝫ adſe trahit ꝑiculū. v. di. baptiſari. ⁊ ꝓpter ꝑiculū more qͥs ſubijcitur iudici nō ſuo. sͣ. ti. ꝓx. c. vl. vbi de hoc. l ¶ Conſtiterit excōicatore p̄ſente: qꝛ cauſarum merita partium affertione pandunt̉. C. ſi ꝑ vim vel alio modo. l. vlti. ⁊ sͣ. de reſti. in integ. tūex lr̄is. ad fi. aut etiā eo abſente ꝑ ꝯtumaciā ⁊ lite nō cūteſta.sͣ. de appel. interpoſita. §. vlti. ſi tn̄ pure ageret̉ ad reuocādāſnīam nō vt iudex puniret̉ tunc nō eſſet neceſſe ip̄m reuocarivt. ij. q. vj. hoc etiā placuit Io.m ¶ Ad intereſſe .i. ad damnationem que ſuſtinuit ſiue circaſumptus ſiue in alijs ⁊ illa declarabit ſuo iuramēto. ij. q. j. inprimis. C. vn̄ vi. ſi qn̄ taxatiōe̓ iudicis p̄miſſa. sͣ. de his que vime. cā fiunt. c. vl. ⁊ sͣ. de ꝓcura. ꝯſtitutis. ſꝫ nunqͥd eſtimabit̉illud intereſſe ꝙ eo electo caſſara fuit electio ꝓpter illā excōicationē ⁊ ꝙ bn̄ficia adeptus eſſet. Dicit Io. ꝙ ſic. qꝛ illud intereſſe eſt circa rem. xij. q. ij. ſi quis de clericis. ⁊. ij. q. v. ſuꝑ caufas. ⁊. ff. de actio. emp. ⁊ ven. iulianus. in prin. ſecus ſi intereſſeeſt extra rem. ff. eo. ſi ſterilis. §. cum ꝑ venditorem. Sed noncredo ꝙ tale intereſſe debeat eſtimari nec venire in cōdemnationem qꝛ eccleſia ꝓpter hoc puniri nō debet. ſi ꝓprium haberet forte puniret̉. n ¶ Tantam infligere penam. qꝛ nulla eſtmaior in eccleſia. xxiiij. q. iij. corripiant̉. ⁊. q. j. nō auferamus.in fi. quia illa ſeparat a corpore xp̄i quod eſt in eccleſia. jͣ. e. c.pe. ⁊. iij. q. iiij. engeltrudam.o ¶ Ex cauſa ꝓbabili. qꝛ forſan credidit citationem ꝑueniſſead ip̄m credens eum contumacem cum nō eſſet: vel credebatcauſam excōicationis ſuffciēter ꝓbatam errans in ꝓbationibus dubijs. ar. sͣ. de re iudi. cum bertoldus.p ¶ Si laudabilis. quaſi diceret: non ſufficit probabilis cauſa niſi iudex ſit laudabilis opinionis vt p̄ſumatur ꝙ hoc nonfeciſſet niſi errauerit: alias contra diligentem quandoqꝫ preſumitur ꝙ non errauerit. ff. de proba. cum de indebito. C. qui⁊ aduer. quos. l. j. ſed illud maxime tenetur comparatiue: vn̄de idem eſſet: ⁊ ſi non eſſet ita laudabilis opinionis dum tamen erraſſet: ſed tunc magis preſumitur pro errore. B.q ¶ Probabilis error. Sed qͣliter ꝓbabilis error pōt excuſare appellantē: qꝛ forte credidit nō ſufficiēter ꝓbatū illud ꝓ qͦ