De ſententia excōicationis CCCLXXI

CCCLXXIIII

a facere cōpellat̉ vel in priſtinaꝫreducat̉ ſnīam vſqꝫ ad ſatiſfactionē condignam inuiolabiliter obſeruandā. ¶ Si ꝟo iudexſuū recognoſcēs errorē paratuſſit talē reuocare ſnīam ⁊ ꝓ qͦ lata fuerat ne abſqꝫ ſatiſfactōe reuocet illā appellet appellatōi nōb deferat ī hac parte niſi talis ſiterror de quo merito debeat duebitari ⁊ tunc ſufficienti cautiōerecepta ꝙ coram eo ad quē appellatum extiterit vel delegatoab ipſo iuri parebit: excōicatūd abſoluat. ſicqꝫ pene p̄ſcripte minime ſubiacebit. Cauēs oīo nevoluntate ꝑuerſa in alterius p̄e iudicium mentiat̉ errorem ſi diſtrictionis canonice vult effugere vltionem.EOno. iij. ep̄o bonon̄.¶ Excōcat hereticos ⁊ qͦſcūqꝫviolatores eccl̓iaſtice libertatiſOuerit. f. t. ⁊ infra. ¶ ExLcōcamus oēs hereticosvtriuſqꝫ ſexus quocūqͣꝫ noīe cēſeant̉ ⁊ fautores ⁊ receptores ⁊defenſores eoꝝ nec nō ⁊ qͥ decetero ſeruari fecerint ſtatuta edita ⁊ conſuetudines introductes cōtra eccl̓ie libertatē niſi ea decapitularibus ſuis infra duosmēſes poſt hmōi publicationē

ſnīe fecerint amoueri. ¶ Itē exkcō camus ſtatuarios ⁊ ſcripto/res ſtatutoꝝ ipſoꝝ: necnō poteſtates cōſules rectores ⁊ cōſiliarios locorū vbi decetero hmōiſtatuta ⁊ cōſuetudines edite fuerint vel ſeruate. ¶ Necnō ⁊ ilin los qui ẜm ea p̄ſumpſerint iudicare vel in publicā formam ſcribere iudicata.Dem magiſtro et fratribushoſpitalis hicroſol.¶ Fratres hoſpitalis hieroſolimitani excōicati ꝑ iniectionemmanuum in clericum ſeu cōfratrem abſolui poſſunt per eoruꝫpriorem niſi exceſſus fuerit difficilis ⁊ enormis.Anonica in ſtitutione caiCuetur ꝙ monachi ⁊ canonici regulares quocunqꝫ mō ſeꝑcuſſerint nō ſunt ad apl̓icā ſedē mittēdi: ſꝫ ẜm diſcretionem ⁊ꝓuidentiam ſui abbatis diſcipline ſubdantur ꝙſi abbatis diſcretio ad eorum correctionemnon ſufficiat ꝓuidētia eſt dioc.epiſcopi adhibenda niſi exceſꝯſus difficilis fuerit et enormispropter quem merito ad eccle.roma. ſit recurſus habendus.Nos ergo ad vos ſtatutumphmōi duximus extendendum

xxcōicabat̉ qd̓ tn̄ erat de quo aliqͥs bn̄ poterat dubitare in ordine iuris qͥ ſeruādus eſt in hac ſnīa nō poſſet ita errare reusſed tm̄ in cā excōicationis. Et eſt hic ar. bonū ꝙ ſi aliqͥs habꝫꝓbabilē cām litigādi nō punit̉ in ſumptibus litis. ff. de leg. ij.qͥ ſolidū. §. etiā. de hoc tradit̉. sͣ. de dolo. c. fi. a ¶ Satiſfacere ꝯpellat̉. ſic pꝫ ꝙ ſiexcōicatus petat abſolutionē a ſuo excōicatore: ⁊ iurauit ſtaremādatꝭ ſuis eo abſoluto qd̓ pͥmo inqͥreredꝫ an excōicatō iuſtafuerit an̄qͣ aliqd̓ ei pͥcipiat. sͣ. de reſti. ſpo.lr̄as. in fi. sͣ. de off. or.ad reprimēdā. ſi fuerit excōicatio iniuſtanihil p̄cipiat ei ꝑ iuramentū: qꝛ in nullotenet̉ ſatiſfacere cumnō deliq̄rit: ſꝫ ſi fueritiuſta tūc pͥmo recipiet mādatū vt h̓. Contra hͦ videt̉ qd̓ legit̉.sͣ. de reſcrip. ab excōcato. qꝛ vt ibi dr̄ excōcator de ſuo facto certus eſſe dꝫ ſꝫ hͦ intellge cum dubitat an iuſte vl̓ iniuſte excōicauerit p̄miſſa admonitiōe ibi qn̄ nō p̄miſitadmonitionē: ⁊ ſic ꝯͣformā ꝯcilij tulit ſententiā ⁊ ſic nō ꝯͣdicitcū de facto ſuo certꝰeſſe debeat: idē ē faciendū cū aliqͥs coramſuꝑiore deponit de in Liuſta excōicatōe q̄relā ẜm qd̓ hic fit. sͣ. deof. or. ad reprimēdā.ſꝫ hͦ dꝫ inqͥri an excōicatio fuerit iuſta veliniuſta corā arbitrisad excōicatore et excōicato electis vl̓ apd̓ſynodū potius. xj. q.j. ſi clericus. vel corā ſuꝑiore ꝑ querelā: vt ibi dr̄. ⁊ sͣ. de off. or.ad reprimendā. Sed none eo ipſo ꝙ excōicatus petit abſolui⁊ iurat intelligit̉ acqͥeſcere ſnīe vt eā poſtea impugnare nonpoſſit. Uidet̉ ꝙ poſtea nihil dicere poſſit ꝯͣ ipſam. sͣ. de offi. deleg. gratū. ⁊ sͣ. de his q̄ fi. a ma. par. c. ex ore. ⁊ sͣ. de appel. ſolicitudinē. ff. de inoffi. teſta. l. vl. Item ſi nō appellat a ſnīa excōicationis vſqꝫ ad. x. dies intelligit̉ acquieuiſſe ſnīe qd̓ videt̉. sͣde re iudi. qd̓ ad cōſultationē. ⁊. C. e. ti. ad ſolutionē. Dicas.nō: nō em̄ ex eo qd̓ petit abſolui acquieuit ſnīe ꝙ ſit iuſta: ſil̓rnec ex eo ꝙ non appellat infra. x. dies acquieſcit ſnīe. Et rō ſatis euidens eſt quare in ſnīa excōicatōis nō ſit neceſſaria appellatio: qꝛ appellatio ſuſpēdit ꝓnunciatum. ff. ad turpil. l. j.in fi. ſed effectus excōicationis nō pōt ſuſpendi ꝑ appelationēsͣ. de appel. paſtoralis. vnde nec ꝓdeſt nec eſt neceſſaria appellatio: qꝛ ꝑ curſum. x. dierū nō tranſit in rem iudicatā. nam abſolui p̄t etiā poſt. x. dies vnde ꝑ lapſum tꝑis nō ſumit aliquāfirmitatē ⁊ iō de iniuſta excōicatione qn̄cunqꝫ pōt qͥs conqueri cum voluerit. b ¶ Non deferat in hac ꝑte. qꝛ ceſſante cāceſſat effectus. ſic. sͣ. de appel. cū ceſſante. ⁊ ita iudex pōt ſuaꝫinterlocutoriaꝫ reuocare vt ibi dr̄ ⁊. ff. de re iudi. qd̓ iuſſit. velerrorē ſuū corrigere. sͣ. de accu. qualiter ⁊ qn̄ .j. ⁊ paliare ꝑ peram actum. sͣ. de vſu pal. c. niſi. c ¶ Dubitari. ergo admittitur hodie appellatio nō ſolū ſi cā ſit ꝓbabilis. ſed etiam ſi eſtdubia: de hoc dicit̉. sͣ. de appel. vt debitus. in dubijs em̄ potius deferendum eſt appellationi: quia illud certius eſt ideoqꝫ

tenendū. sͣ. de ſpon. iuuenis. cum ſuis ꝯcordantijs. ſic ſeruanda eſt ſnīa excōicationis de qua dubitat̉ merito. sͣ. de cler. excō. mini. illud. d ¶ Abſoluat. appellatio em̄ nō tenet ꝙͣtumad hoc quin poſſit abſolui excōicatus ꝓpter ꝑiculum more: ſꝫqͣꝫtum ad hoc ꝙ tranſfert̉ iudiciū ab ipſo cautione recepta ꝙiuri parebit corā ilload quē appellauit vthic dr̄. ⁊ sͣ. appella. qͣfronte. Io.e ¶ Mentiat̉ iudices em̄ ſepe falſa ſcribunt. ij. q. vj. §. biduum. in fi. ⁊. C. de arbi.l. ne in arbitris. ff. decuſto. ⁊ exhi. re. diuꝰ.ij. sͣ. de ꝓba. qm̄ contra. que tn̄ ipſorū malicias refrenat.Ouerit ¶ Dupͥncipales. Scd̓a ibi:as habet̉ ꝑtesnecnō. Ab. Si.f ¶ Excōicamꝰ. oēsheretici ⁊ fautores receptores ⁊ defenſoreſhe reticorum ipſo iure excōicati ſunt vt h̓patet. ⁊ sͣ. de here. excōicamus. j. in prin.⁊. .§. credētes. ⁊. c. penultimo.g ¶ Eccleſie libertatem. ſic. jͣ. eo. gr auemqui em̄ cōtra eccleſielibertatem venire nitunt̉ ſūt ipſo iure excōicati vt hic dicit̉: ſꝫqͥ iura eccleſie auferre conant̉ vel oneraei imponere niſi admoniti deſtiterint. ipſo iure ſunt excōicatiti. sͣ. de immu. eccleſ.nō minus. ⁊. c. aduerſus. arg. ꝯtra. jͣ. e. grauē. vbi dicit tales excōicandos niſi ſtatuta deleri fecerint ibi ſoluit̉.h ¶ Capitularibus .i. libris in qͣbus ſtatuta ſua conſcribuntſile verbū habes. xj. q. j. §. hoc ſi qͥs antiqua.Infra duos menſes. ſic. sͣ. ne cle. vel mona. nō magno. etc. ſuꝑ ſpecula. a tꝑe em̄ publicationis currunt iſti duo mēſes:poſtea ꝟo cōſtitutio oēs ligat in autentica: vt facte no. cōſtit.circa prin. col. v. k ¶ Scriptores. ſic. sͣ. ne cle. vel mo. ſnīamvbi ꝓhibet̉ clericis ſnīam ſanguinis ꝓferre ⁊ ſcribere eo mōoēs em̄ qui ꝯſilium vel auxiliū in his p̄ſtiterint ſunt excōicativt hic patet: ⁊ iſti ſtatuarij priuandi ſunt feudo qd̓ habent abeccleſia. jͣ. eo. grauem.l ¶ Uel ſeruate. reſume vt. jͣ. duos menſes ⁊cͣ.m ¶ Qui ẜm ea. ar. ꝙ illa ſcripta ſunt reprobata quoꝝ damnant̉ auctores. sͣ. de heret. fraternitatis. vbi de hoc. ⁊. c. excōicamus. §. credentes.nonica. ¶ Statutū de regularibus excōicatis ꝓ inilectione manuum abſoluendis ꝑ ſuos p̄latos ad hoſpitalarios extendit̉ vt ipſoruꝫ prior eos abſoluat. h. d. vel ſicvt in rubro. Diuidit̉ nam pͥmo ponit canonē antiquū. Scd̓oillū prorogat ibi: nos. Ab. Si.n ¶ Inſtitutione. quā habes. jͣ. e. c. ij. ⁊. c. cū illorū.o ¶ Enormis. sͣ. e. cum illorū. B. p ¶ Duximus extēdēdūqd̓ em̄ cōceſſum fuit monachis ⁊ canonicis regularibus extēdit̉ ab hoſpitalarios fauore religionis ſic qd̓ dictū erat de monachis extēdit̉ ad regulares. sͣ. de poſtu. ex ꝑte. ſic qd̓ ꝯceſſum