De priuilegijs ⁊ exceſ. priuilegiatorū
CCCLVI
Uod nōnullis ē religios indultū in fauorē pōtificalis officij ad ep̄os extēdena tes ꝯcedimꝰ vt cū cōe t̓re int̓dictū fuerit excōicatis ⁊ int̓dictisb excluẜ poſſint qn̄qꝫ ianuis clauſis ſupp̄ſſa voce ⁊ nō pulſatꝭ cāpanis diuina celebrare officia.¶ Niſi ⁊ hͦ ip̄m eis exp̄ſſe fueritint̓dictū. ¶ Uerū hͦ illis cōcedicmꝰ qͥ cām aliquā n̄ p̄ſtiterint interdicto ne quicqꝫ doli vel fraudis ingeſſerint: tale ꝯpendiumd ad iniquū diſpēdiū ꝑtrahētes.HOnorius tercius archiep̄is⁊ ep̄is in quorū dioce. monaſteria et prioratus cluniacen̄. monaſterio ſubiecta conſiſtunt.¶ Priuilegia non ſunt violanda etiam indirecte.Uanto amplius: ⁊ infraMSane dilecti ſilij abbas⁊ ꝯuētus cluniacen̄. grauē nob̓querimoniā obtulerūt: ꝙ q̄daꝫvr̄m ⁊ veſtrorū officiales cū ineos ⁊ ſui ordinis monachos nōpoſſunt excōicationis ⁊ interdicti ꝓferre ſentētias eos ꝙ ſuperhoc apoſtolice ſedis priuilegijſunt muniti: in eos qui moluntin molēdinis vel coquūt in furnis eorum: quicquid vendēdoſeu emendo aut al̓s eis cōicant
ſnīas ꝓferunt memoratas: ⁊ ſicapl̓icorum priuilegiorū nō vimē ⁊ ptātem: ſed ſola verba ſeruātes dicti ordinis monachos qd̓fammodo excōicāt dum eis alios cōicare nō ſinunt. ex quo illud etiā euenit incōueniens: vtipſi monachi qͣꝫtū ad hͦ iudicēt̉s iudicio iudeorū ⁊ qͥ eis cōicantbin p̄dictis maiorē excōicationēincurrunt quā etiaꝫ excōicatiscōicādo fuerīt incurſuri. ¶ Nolētes igit̉ hͨ crebris ad nos clamoribus iam ꝓlata vlteriꝰ ſubdiſſimulatōe trāſire: vobis vniuerſis ⁊ ſingulis mādamus qͣteinus hmōi ſnīas in fraudē priuilegiorū noſtrorū decetero nō feratis: qꝛ ſi ſuꝑ hͦ ad nos denuoclamor aſcēderit nō poterimusꝯniuētibus oculis ꝑtrāſire. qͥnꝓmulgatores taliū ſnīarū ſeueritate debita caſtigemus:IDem. U. quondam anglorum regine illuſtri.¶ Qui in habitu ⁊ conſura ⁊ ceteris vt laici conuerſantur dep̄henſi in maleficijs ſe ꝓ clericisTnon defendunt.X parte tua fuit ꝓpoſitūꝙnōnulli lr̄ati qͦs nec hītus nectōſura clericos ꝓfitēt̉ in t̓ra tueiuriſditiōi ſubiecta degētes: cū
Uod. ¶ Diuidit̉: qꝛ qꝛimo ponit priuilegiū. Scd̓o ponit exceptionē: ibi: niſi. terciū denūciationē: ibi verū.a ¶ Cōe terre: interp̄tationē huius verbi habes. jͣ. de ver. ſig.cū in ꝑtibus. b ¶ Qn̄qꝫ: ꝑ hͦ videt̉ ꝙ ſepius poſſint ꝙͣ ſemein anno: vt ſit priuilegiū ep̄oꝝ maius ꝙͣ pͥuilegiū p̄cedētis. c.ſꝫ diuerſa ſint priuilegia ep̄oꝝ ⁊ illorū. hocem̄ intelligit̉ de eccleſijs ſibi ſubiectis. ſꝫ p̄cedētes in eccl̓ia vnatm̄ ſemel in anno celebrare pn̄t. ⁊ exponeqn̄qꝫ .i. qn̄cūqꝫ: vel dicꝙ cū illud priuilegiūgenerale ſit in parrochia alterius ep̄i poterit ep̄s celebrare ſicut in ſua: ſi aliꝰ ep̄shoc ꝑmiſerit. Sꝫ nūquid canonici pn̄t intereſſe cū ep̄o: nō itaꝙ celebrēt principal̓rcū ip̄o more ſolito: lꝫinterſint vt audiāt ſicut alij extranei qͥ nōſunt interdicti cū ip̄icanonici nō habēt pͥuilegiū: ne ꝑ hoc vileſcat rigor. sͣ. c. ꝓxi. velpōt exponi qn̄qꝫ .i. nōſemꝑ. qꝛ ſi ex tali celebratiōe oriet̉ ſcādalūnō deberēt ſemꝑ celebrare ſꝫ aliqn̄: ita ꝙ n̄eſſet ſcandalum.c ¶ Cauſam. Hic dicunt quidā ꝙ illi nōdelinq̄rūt nec aliquācām dederūt vt poneret̉ interdictū: lꝫ forte ī loco int̓dicto inieſſe nō debeāt diuinicū illis qͥ pͥuilegiū habēt: tn̄ extra terrā illēbn̄ poſſunt audire diuina ⁊ ꝑcipere ſacr̄a.Credo ꝙ nō debeātadmitti ad aliqͣ officia vel ſacr̄a: vt ipſi ꝑ hoc citius inducant̉ ad ſatiſfaciendū etvt ſnīa magis timeat̉: qꝛ qͥ ſuſpēſus vel interdictꝰ eſt in vnaeccleſia: in oībus eſt interdictus vel ſuſpēſus hͦ exp̄ſſe dr̄ ī tex.in glo. iiij. q. v. quiſqͥs. ⁊ ar. bo. ad hͦ. jͣ. de peni. ⁊ re. ꝙ in te. vbide hoc no. in fi. B. d ¶ Iniquū. No. occaſione iuris ad iniquū diſpendiū trahi nō debere. C. de vſuca. ꝓ emp. eū qui ſic.sͣ. de tranſla. inter corꝑalia. a ꝯͣrio ſenſu. ⁊. .xlv. di. licet.Uanto. ¶ Priuilegiati ꝙ excōicari nō poſſint ab ordiQnarijs nō debēt excōicari etiā indirecte. h. d. vel generalius: ⁊ ſic vt in rubro. in pͥma qō. in ſcd̓a ꝓuiſio: ibi. volentes.e ¶ Sola verba: ⁊ male certe: qꝛ ꝯſiderāda eſt mēs potiuſqͣꝫverba. nā verba deſeruiūt intētiōi ⁊ nō ecōuerſo. jͣ. de ver. ſig.intelligētia. ⁊ jͣ. q. j. marchio. ⁊. ff. de legi. ⁊ ſe. ꝯſul. ſcire leges.⁊ potior ē mēs ꝙͣ verbū docētis. ff. de ſuppel. le. l. labeo. in fi. etar. ff. de fun. inſtru. l. cū delanionis. §. aſinā. in fi. ⁊ in teſtamētis ꝯſiderat̉ mēs teſtātis potiuſꝙͣ ꝟba. ff. de leg. j. l. pe. ⁊ in cōtractibꝰ potiꝰ ſuſcipit̉ volūtas ꝙͣ verba. C. q̄ res pigno. obli.nō poſ. l. pe. ⁊ vlti. ⁊ nō tm̄ verba edicti ſeruāda ſūt imo ſnīapotius. ff. de legi. ⁊ ſe. ꝯſul. ꝯͣ legē hic nō ſeruabāt Uin. ⁊ ptātēverborū: vt videt̉. qꝛ indirecte videbant̉ excōicari: exquo ſubtrahebat̉ cōio alioꝝ: ſic iudei excōicant̉. sͣ. de vſuris poſt miſerabilē. ⁊. c. quāto. ⁊ sͣ. de iudeis. iudei. c. ad hͨ. ⁊. c. ſi iudeos. infi. ⁊ ſic indirecte faciebāt ꝯͣ pͥuilegia pape. vn̄ p̄cipit̉ ꝙ decetero hͦ nō faciāt: vbi aūt res dubia eēt potiꝰ ſeruāda ſūt ꝟba edicti. ff. de exerci. l. j. §. ſi is qͥ. Et eſt decre. iſta ꝯͣ ciuitates q̄ qn̄qꝫ
Sſil̓ia faciūt ꝯͣ eccl̓iaſticas ꝑſonas. ⁊ ſic nō violāt eccl̓iaſticā libertatē. ⁊ tales ſuie nō valebāt nec timēde erāt: ſꝫ qͦ ad factumtm̄ refert̉: qꝛ ꝯͣ pͥuilegia pape. sͣ. de exceſ. p̄la. cū ad quorundāf ¶ Quodā modo: qͣſi diceret nō vere excōicabāt illos: ſꝫ ſubtrahebāt alios ab eoꝝ cōione. ⁊ ideo excōicati videbāt̉. quiaexcōicatio eſt a fraterna ſocietate ſeꝑatio.iij. q. iiij. engeltrudā.⁊ ſic qd̓āmodo excōicabant eos. B.g ¶ Iudeoꝝ: in hͦ videt̉ iudicari iudeorūiudicio: qꝛ cū eccleſiaexcōicare iudeos nōpoſſit: qꝛ nihil ad noſde his qͥ foris ſunt. ij.q. j. multi. qn̄qꝫ excōicant̉ xp̄iani cōicāteseis vt. sͣ. dictū eſt: itaiſti cū n̄ poſſent iſtosexcōicare. ꝓpter priuilegiū excōicabant cōicantes eis.h ¶ Maiorē excōicationē. Qui em̄ ꝑticipat excōicatis: excōicatus ē minori excōicatōne. xj. q. iij. cūexcōicato. ⁊ sͣ. de excep. a nob̓. ſꝫ iſti qͥ ꝑticipāt iſtis mōachis īp̄dictis: erāt excōicati excōicatōe maiori:⁊ ita maiorē excōicationē incurrebāt quāal̓s ꝑticipando excōicatis. i ¶ In fraudē. Et ſic ptꝫ: ꝙ ſi nōpāt illos excōicare:nihil facere debent ꝑqd̓ ad ideꝫ redeāt. qꝛſi denegatur eis vnavia denegata intelligit̉ ⁊ alia. sͣ. de ꝓcur.tue. Sic gͦ iſti in fraudē pͥuilegiorū nō ſūtexcōicandi: ſicut necin fraudem canonisaliqͥd faciendū eſt. sͣ. de ꝯceſ. p̄ben. cōſtitutus. nec in fraudemlegꝭ. ff. ad macedo. l. iiij. §. is aūt. ad fi. Un̄ no. ꝙ qͣtuor modisfit fraus legi ſiue canoni. Primo de ꝑſona ad ꝑſonā: vt ſi vxor velit donare viro: vel ecōuerſo: cū nō poſſit. sͣ. de dona. int̓virū ⁊ vxo. c. vlt. ſuꝑponit aliā ꝑſonā cui donat nō valet donatio. ff. de dona. inter virū ⁊ vxo. hac rōne. §. nō tm̄. xlvj. diſ.ſicut nō ſuo. De re ad rem ꝓhibituꝫ eſt: ne filiofamilias pecunia mutuet̉. ſi tn̄ aliquid in fraudem factum fuerit: puta dediſti frumentū vel aliud ꝯſil̓e qd̓ venderet: vt pecuniā haberetfraus fit legi. ff. ad ſe. con. mace. ſꝫ iulianus. §. mutui. al̓s itemincipit ſi filius. ⁊. l. iiij. §. j. ⁊ in vſura. xiiij. q. iij. pleriqꝫ. ⁊. jͣ. q. jſunt nōnulli. De ꝯtractu ad cōtractū: vtputa vxor nō pōt donare viro: vt dictū eſt vult ei vendere: vt ſic hͨ modo poſſit donare nō valet. ff. de dona. inter vi. ⁊ vxo. ſi ſponſus. §. circa. ſicxvj. q. iij. ſi ſacerdotes. Item de ꝯͣctu ad ꝯtractū alio tn̄ mō ꝙͣsͣ. vt cum mulier ꝓ alio fideiubere nō poſſit. principalē ſe facit debitricē: hic nō valet: qꝛ facit in fraudē legis. ff. ad ſenatuſcon. vell̓. ꝙͣuis. §. ſi cum eſſem. Et ſit pꝫ ꝙ qui facit in fraudēlegis cōtra ip̄am legē videt̉ facere. ff. de legi. ꝯtra legē. ⁊. l. ſe.vnde tales ſnīe in veritate non tenebant: ⁊ hic patet: qꝛ papanō mādauit eos abſolui.X parte. ¶ Communiter ſummat̉ vt in rubro: ſed qꝛ¶ Ahabet varios intellectus: pōt etiā alijs modis ſummari. ⁊ ſic ſola aſſūptio vel reaſſūptio tōſure poſt delictū ꝯmiſſūericanō facit delinquētē hr̄i ꝓ clerico. vel tercio ⁊ ſic. S