Druckschrift 
Decretales : Mit der Glosse des Bernardus Parmensis und mit Additiones des Hieronymus Clarius
Seite
CCCLVv
Einzelbild herunterladen
 

LiberItu.

Seruata cuilibꝫ ꝓpria dignitate ita ꝙ poſtqͣꝫ ātiſtites eaꝝ ropō. receꝑint palliū qd̓ ē plenitudinis officij pōtificalis inſignea p̄ſtito ſibi fidelitatꝭ ⁊ obediētieiuramēto licēter ⁊ ip̄i ſuis ſuffraganeis palliū largiāt̉ recipiēteb ꝓ ſe ꝓfeſſionē canonicā: ⁊ aliūꝓ ro. ec. ſpōſionē obediētie abeiſdē dn̄ice ꝟo crucis vexillū an̄cſe faciāt vbiqꝫ deferri: niſi in vrbe romana: et vbicunqꝫ ſūmuspōtifex pn̄s extiterit aut eius legatus vtēs inſignijs apl̓ice dignitatis. In oībus aūt ꝓuincijs eorūdē iuriſditōi ſubiectisad eos cū neceſſe fuerit ꝓuocet̉ Saluis appellationibꝰ ad ſe.d̓ apo. interpoſitis: qͥbus ē ab oībus humiliter deferendum. Dem in eodem. Priuilegiū religiōis ꝯceſſumvt poſſit ſepelire ꝯfrēs ſuos tꝑint̓dicti. intelligit̉ d̓ illis ꝯfrībꝰlꝫ maneāt in ſeculo obtulerūtſe tn̄ ordini mutato habitu ſecilari. vl̓ d̓ illis qͥ bona ſua eis dederūt vſufructu retēto. h. pͥmop̄uilegiū religioſis ꝯceſſū qͥ eisveniētibꝰ ad locū interdictū ſein anno aꝑiāt̉ eccīe vt celebrēt̉in eis diuiua. intelligit̉ ꝙ vnatm̄ ſola eccleſia aperiat̉ in loco T pͥuilegia q̄ qͥbuſdā reigioſis ro. ꝯceſſit ec. permaneāt incōcuſſa: q̄dā in eiſdēduximꝰ declaranda. ne minꝰ ſaē ne intellecta ꝑtrahāt̉ ad abuſūꝓpter quē poſſint merito reuocari: qꝛ pͥuilegiū meret̉ amitte̓qͥ ꝯmiſſa ſibi abutit̉ ptāte. Sane qͥbuſdā regularibꝰ apo. ſe. īdulſit vt his qͥ frat̓nitatē eorūaſſūpſerīt ſi forſā eccl̓ie ad qͣs ꝑtinēt a diuinis officijs fuerīt int̓dicte. ip̄oſqꝫ mori ꝯtingerit ſepultura eccl̓aſtica nō neget̉: niſi excōicati vl̓ noīatim fuerīt int̓dicti ſuos qͦꝫ ꝯfrēs qͦs eccīaꝝ p̄lati apud eccl̓ias ſuas nō ꝑmi-

ſerint ſepeliri niſi excōicati velinterdicti fuerīt noīatim: ip̄i adeccīas ſuas deferāt tumulādoſHoc aūt de ill̓ ꝯfrībꝰ ītelligimvl̓ qͥ adhuc manētes ī ſeculo eogrū ordini ſūt oblati mutato hitu ſecl̓ari vel eis qͥ bona ſua dederāt inter viuos retēto ſibi qͣꝫdiu in hͦ ſecl̓o vixerīt vſufructuqͥ tn̄ ſepeliant̉ apd̓ ip̄oꝝ regulariū vl̓ alioꝝ int̓dictas eccīas inqͥbꝰ elegerīt ſepulturā: ne ſi deqͥbuſlibꝫ ip̄oꝝ frat̓nitatē aſſum̄htibꝰ fuerit ītellectū ꝓ duobꝰ auttribꝰ denarijs ānuatī ſibi collatis diſſoluat̉ ꝑit̓ ⁊ vileſcat eccīaſtica diſciplina: certā tn̄ ⁊ ipſi remiſſiōꝫ obtineāt ab ap. ſibi ſedeꝯceſſā Illd̓ etiā qd̓ hmōi regularibꝰ ē īdultū vt ſi qͥ fratꝝ ſuorū qͥ ab eiſ miſſi fuerīt ad recipiendas frat̓nitates ſiue collectaſī quālibꝫ ciuitatū caſtellū vel vicū aduenerīt ſi forte locꝰ ille adīnis officijs ſit int̓dictꝰ: in eoꝝēiucūdo aduētu ſel̓ in anno aperiant̉ eccīe vt excluſis excōicatꝭdīna ibidē officia celebrent̉: ſicītelligi volumꝰ ꝙ ī eadē ciuitate aut caſtro aut villa vna tm̄eccīa eiuſdē ordīs frībꝰ ſemel vtſdictū ē aꝑiat̉ ī āno: qꝛ lꝫ pl̓alit̓dictū ſit qd̓ ī eoꝝ iucūdo aduētu eccīe aꝑiāt̉ n̄ tn̄ ad eccīas eiꝰdē loci diuiſim: ſꝫ p̄dictoꝝ locorū ꝯiūcti ſano referēdū ē ītellectu: ne ſi hͦ mō ſingl̓as eiuſdē loci viſitarēt eccīas nimiū vilipēdi ꝯtīge̓t ſnīa int̓dicti. Qui ꝟoꝯͣ declaratōes p̄dictas qͥcqͣꝫ ſibivſurpare p̄ſūpſerīt graui ſubiaceāt vltioni. Dem in eodē Tꝑe generalis interdicti epnō ꝓhibiti qͥ nō fuerūt culpabiles interdicti clā celebrare poſſunt. Ehodie iſtud nō eſt priuilegiū ep̄orum. ſed ius cōe vt inc. fi. de ſentē. excom. in. vi. ⁊ ibiplene habet̉ an̄ ⁊ qn̄ ⁊ qualiterpoſſit celebrari tꝑ̄e interdicti.

vt. xxij. di. renouātes. ⁊ ſic prīuata fuit iure ſuo ſine culpa. qd̓eſſe nō dꝫ regularit̓. sͣ. de ꝯſti. cognoſcētes. ⁊ sͣ. de eo qͥ cog. cōſan. vxo. ſue. diſcretionē. ⁊. c. vl. ⁊. xvj. q. vl. inuentuꝫ. ⁊. lvj. di.ſatis ꝑuerſum. ſꝫ hoc tn̄ nō fit ſine ca. sͣ. vt lit. nō ꝯteſt. qm̄. §. ijqd̓ fit pluribus modis. vn̄ verſus. Pauꝑtas odiū viciū fauorſcelus ⁊ ordo. Perſonas ſpoliāt ⁊ loca iure ſuo. vn̄ ꝓpter pauꝑtatē vniūt̉ due eccleſie: vt vnꝰ ſit ſacerdoſvtriuſqꝫ. x. q. iij. vniocū vtraqꝫ ꝯſueuit ſuūhabere ꝓpriuꝫ. ꝓpterodiū vt. lxx. diſ. neminem .xxvj. q. vij. decernimus. ꝓpter viciū vtsͣ. de cler. egro. tua. ꝓpter fauore vt hic: etxxij. diſ. renouātes. etꝓpter vim ſeu fauorēcōſecratōis. xiij. q. vj.ꝯperimus. qn̄qꝫ etiāfauore religionis. sͣ.de eccle. edi. ad audiētiā. ꝓpter ſcelus etiaꝫpuniunt̉ illi qͥ nō peccauerūt. xxv. q. ij. itanos. ꝓpter ordinē priuatur dn̄s ſeruo ſuo.liiij. di. ex antiqͥs. ⁊. c.frequēs. qn̄qꝫ ꝓpt̓ defectū ſacr̄i. xxxiiij. diſ.ſi cuius. ⁊. c. lector.a Obediētie. Sicgͦ priarche: ⁊ illi qͥ nl̓.lo medio ſubſūt dn̄opape: iurāt ei fidelitatem ⁊ obediētiā: vt h̓dr̄. ⁊ sͣ. de iureiu. egoN. ſic. et ſuffraganeiſuo metropolitano obedientiā ⁊ reuerētiāp̄ſtare debent ẜm ꝙiſti p̄ſtant pape. sͣ. demaio. ⁊ obe. c. dilectib Profeſſioneꝫ .i.obedientiā ⁊ reuerentiā. sͣ. de ſymo. ne deieccleſia. ad quā nō tenent̉ exēpti ep̄o dio.cū illud ſit cōtrariū libertati. sͣ. eo. cū olimij. in fine. Ber.c Niſi in vrbe. ar.ꝙ minor nō pōt exercere iuriſditionē pn̄te maiore. xxj. diſ. deniqꝫ. ⁊. xcv. diſt. p̄ſbr̄.ff. de off. ꝓcōſul. l. vl.⁊ sͣ. de offi. leg. volentes. ar. ꝯͣ. xcv. di. ecce.⁊. xj. q. j. ꝑuenit. C. dedona. in hac ſacratiſſima.d Ab oībus. Hoceſt priuilegiū apl̓iceſedis: vt omiſſis om̄ibus poſſit appellariad ipſam: vt hic innuit̉. ⁊. ij. q. vj. ad romanā. Sic etiā intelligit̉ qd̓ dicit: imꝑator habet ſil̓ia priuilegia cū romana eccl̓iain aut̓. de eccle. ti. in prin. col. ix. ⁊. lxv. di. mos antiquus.Ab. Si. e Intellecta: q̄ malicioſe pͥuilegiū pͥncipispriuilegia. Diuidit̉ vt in rubro. ſcd̓a ꝑs ibi. illud.

QuAinterp̄tat̉: infamis efficit̉. C. de legi. ⁊ conſti. l. ij.f Nō neget̉: ex hoc loco pꝫ: ꝙ tꝑe interdicti denegat̉ eccleſiaſtica ſepultura. ex qͦ ꝑ priuilegiū iſtis cōcedit̉. sͣ. eo. cū plantare. §. qͥd ſi liber. g Mutato habitu ſeculari. ita ꝙ habitus illos diſtinguat ab habitu ſeculari. lꝫ ex toto non hēat habitū mōachalē. argu.xxxiij. q. j. qd̓ deo pari. et talis largo mōeccleſiaſtica ꝑſona cēſet̉. xxvij. q. j. vt lex. etxij. q. j. duo.h Pro duobꝰ: qͥdſi medietatē bonorūdarēt: nunqͥd dicēdiſūt frēs: nō niſi maiorē ꝑtē: ar. ff. de ꝯͣhen̄.emp. in modicis. ꝙ n̄credo: etiā fi darēt totū: dū tn̄ n̄ ſe reddāt:qꝛ res ⁊ non perſoneſunt acceſſorie.i In anno. Sic pꝫꝙ in eccleſia interdicta celebrat̉ ⁊ canonice: qꝛ tūc de ſpāli pͥuilegio relaxatū eſt int̓dictū manet non ſublatū: vn̄ idem interdictū nō manet: nouuꝫcreat̉. ar. ff. de p̄carioſꝫ ſi manēte. xxiiij. q. jachatius. ⁊. xij. diſt. p̄ceptis. Sed videt̉ dicit Uin. ꝙ interdictūnō relaxet̉: ſꝫ in eccleſia interdicta celebratur de licētia pape. sͣ.eo. petiſtis. in fi. nectunc ꝯmittit̉ ꝯͣ interdictū. Sic aliquis p̄tp̄dicare ⁊ loqui excōicatis de his que pertinēt ad correctioneꝫeorum: nec incidit inexcōicationē. jͣ. de ſenten. ex. rn̄io. ⁊. c. cumvolūtate. in prin. ⁊ ſemel tm̄ in anno: h̓ eiſlicet ⁊ nō pluries: vthic pꝫ. Sꝫ ſi ꝑ centūannos ſtētiſſent ꝙ n̄veniſſent ad eccleſiāiſtā q̄ ſepe fuit interdicta: nūqͥd p̄ſcribit̉ꝯͣ illos: videt̉ ꝙ ſic. sͣc. accedētibꝰ. vbi iſtitēplarij ꝑdūt iſtud pͥuilegiū: qꝛ nō ſūt vſiiſto ſpacio. xl. an. ar.ff. de nūdi. l. j. Sed ꝯͣcredo in calu iſto: qꝛnō nocet eis. Sed nūqͥd de aucͣte ep̄i poſſet aliqͥs celebrare ineccleſia interdicta abep̄o videt̉ ꝙ ſic eadērōne. de hoc dixi. sͣ. d̓appel. ad hec.k Pluraliter. no. ꝙ pluralis locutio non ſemꝑ infert ſuosſingulares. ſic. jͣ. di. oēs leges. ſic. sͣ. de ap. ſignificauit. sͣ. de preben. cū iam dudū. ſic. ij. q. j. in pͥmis. ibi alij accuſatores. ff. deꝯdi. ⁊ de. falſa. §. ſi qͥs legauerit. ⁊. ff. de ſta. ho. ſūma. arg. ꝯͣ. s.de reſcrip. olim. de hoc plura ar. inuenies. sͣ. de reſcrip. c. ij.