BeatiGregorijCap.papeXVII

apparuerit: quia fruſtra regni additū poſtulat: nil accipiēs eſtate mendicat. Bene hinc rurſum per eundē Salomonē dicit̉: Qui obſeruat ventū non ſeminat: etqui cōſiderat nubes nunꝙͣ metet. Quidenim per ventū: niſi malignoruꝫ ſpirituūtemptatio exprimit̉? Et quid per nubes:que mouent̉ a vento: niſi aduerſitas prauorum hominū deſignat̉? A ventis videlicet impellunt̉ nubes: quia immūdorumſpirituū afflatu praui excitant̉ homines:qui ergo obſeruat ventū non ſeminat: etqui cōſiderat nubes nunquā mētet: quiaquiſquis temptationē malignoꝝ ſpirituūquiſquis perſecutionē prauoꝝ hominuꝫmetuit: neqꝫ nūc grana boni operis ſeminat: neqꝫ tūc manipulos ſancte retributionis ſecat. At contra admonēdi ſunt precipites dum bonorū actuū tempus preueniūt: meritū peruertunt. Et ſepe in maliscorruūt: dū bona minime diſcernūt: quianequaꝙͣ quid: quomod vel quādo agātinſpiciūt: ſed plerumqꝫ acta: quia ita nondebuerint agere cognoſcāt. Quibus ſubauditoris ſpecie recte apud Salomonemdicit̉: Fili ſine conſilio nihil facias: ⁊ poſtfactum nō penitebis. Et rurſus. Palpebre tue precedāt greſſus tuos. Palpebrequippe greſſus precedūt: cū operationēnoſtrā cōſilia recta perueniūt. Qui enimnegligit cōſiderando preuidere que facit:greſſus tēdit: oculos claudit. Pergēdoiter cōficit: ſed preuidendo ſibimetipi nōantecedit. Atqꝫ iccirco citius corruit: qꝛquo pedē operis ponere debeat: per palpebrā conſilij non attendit.¶ De diuerſo modo admonendi manſuetos: atqꝫ iracūdos:¶ Capitulum. XVII.Liter admonendi ſunt māſueti: atqꝫ aliter iracundi. Nonnūquā namqꝫ manſueti cum preſunt: vicinū ⁊ quaſi iuxta poſitum torporem deſidie patiuntur: ⁊ plerūqꝫ nimia reſolutione leuitatis vltra ꝙͣ neceſſe eſt: vigorem diſtrictiōis emolliunt.

At contra iracundi: dum regiminū locapercipiunt: quo impellente ira in mentisveſaniam deuoluuntur: eo etiam ſubditorum vitam diſſipata quietis tranquillitate confundunt. Quos cum furor agitat:in preceps ignorāt quicquid irati faciūt:ignorant quicquid a ſemetip̄is irati patiuntur. Nonnunquā ꝙ eſt grauius ire ſueſtimulum iuſticie zelum putant. Et cumvicium virtus creditur: ſine metu culpacumulatur. Sepe ergo manſueti diſſolutionis torpeſcunt tedio: ſepe iracundi rectitudinis falluntur zelo. Illorū itaqꝫ virtuti vicium latenter adiungitur. His autem ſuum vicium quaſi virtus feruens videtur. Admonendi ſunt igitur illi: vt fugiant quod iuxta ip̄os eſt. Iſti: quod inip̄is. Attēdant illi quod habent. Diſcernant iſti quod non habent. Amplectantur manſueti: ſollicitudinem torporemdamnent: iracundi perturbationem clament. Admonendi ſunt manſucti: vt habere etiam emulationē iuſticie ſtudeant.Admonendi ſunt iracundi: vt emulationi quam ſe habere eſtimant: manſuetudinem ſubiungant. Iccirco namqꝫ ſpiritusſanctus in colūba nobis eſt: ⁊ in igne mōſtratus: quia videlicet om̄es quos implet⁊ columbe ſimplicitate māſuetos: ⁊ ignezeli ardentes exhibet. Nequaꝙͣ ergo ſpirituſancto plenus eſt: qui aut in tranquillitate manſuetudinis: feruorem emulationis deſerit: aut rurſum in emulationis ardore virtutem manſuetudinis amittit.Quod fortaſſe melius oſtendimus: ſi inmedio Pauli magiſterium proferamus:qui duobus diſcipulis ⁊ non diuerſa charitate preditis: diuerſa tamen adiutoriapredicationis impendit. Tymotheumnamqꝫ admonens ait: Argue: obſecra: increpa: in omni patientia ⁊ doctrina. Tytum quoqꝫ admonet dicens: Hec loquere: ⁊ exhortare: ⁊ argue cum omni imperio. Quid eſt ꝙ doctrinam ſuam tanta arte diſpenſet: vt exhibenda hac alteri imperium: atqꝫ alteri patientiam proponat:niſi ꝙ manſuetioris ſpiritus Tytum etd 3