BeatiGregorijpape
nentes: morum quidē diuitijs plene: ſedtamen pauperē vitā rebus ducebāt. Hecautem quā prefatus ſum Romula aliamquā predixi condiſcipulā ſuā magnis vite meritis anteibat. Erat quippe mire patientie: ſumme obediētie: cuſtos oris ſuiad ſilentiū: ſtudioſa valde ad cōtinue orationis vſum. Sed quia plerūqꝫ hic: quosiam homines perfectos eſtimant: adhucin oculis ſummi opificis aliquid imꝑfectionis habent: ſicut ſepe imperiti homīeſnec dum perfecte ſculpta ſigilla conſpicimus: etiā quaſi perfecta laudamꝰ: que tamen adhuc artifex conſiderat ⁊ limat: laudari iam audit ⁊ tamē ea tundere meliorando nō deſinit. Hec quam prediximusRomula ea: quā greco vocabulo mediciparaliſim vocant: moleſtia corporali ꝑcutſa eſt. multiſqꝫ annis in lectulo decubās:pene omni iacebat membrorū officio deſtituta. Nec tamen hec eadē eius mentē adimpatientiā flagella perduxerantrnaꝫ ipſa ei detrimēta membrorū facta fuerant īcrementa virtutum quia tanto ſolicita advſum orationis excreuerat: quāto ⁊ aliudqd̓libet agere nequaꝙͣ valebat. Nocteigitur quadā eandē Redemptā quā prefatꝰ ſum. que vtraſqꝫ diſcipulas ſuas qͣſifiliarū loco nutriebat vocauit: dicēſ. Mater veni Mater veni. Que mox cū alia ei De tranſitu Tarſille virginis.us condiſcipula ſurrexit ſicut vtriſqꝫ referentibus ⁊ multis eadē res claruit ⁊ egoquoqꝫ in eodē tēpore agnoui. Cūqꝫ noctꝭmedio lectulo iacentis aſſiſterent: ſubitocelitus lux emiſſa omne illius cellule ſpacium impleuit. ⁊ ſplēdor tante claritatisemicuit: vt corda aſſiſtentiū ineſtimabilipauore preſtringeret atqꝫ vt poſt ipſe referebant: omne in eis corpus obrigeſceretvt in ſubito ſtupore manerēt. Cepit nāqꝫquaſi cuiuſdā magne multitudinis ingredientis ſonitꝰ audiri hoſtiūqꝫ cellule cōcuti. ac ſi ingredientiū turba premeret̉ atqꝫ vt dicebant intrantiū multitudinē ſentiebant. Sed nimietate timoris ⁊ lumīsvidere nō poterant quia earū oculos ⁊ pauor depreſſerat: ⁊ ipſa tanti luminis clari
tas reuerberabat. Quā lucē protinus eſtmiri odoris fragrantia ſubſecuta ita vt earum animū quia lux emiſſa terruerat: odoris ſuauitas refoueret. Sed cū vim claritatis illiꝰ ferre nō poſſent cepit eadē Romula aſſiſtentē ⁊ trementē Redemptamſuorū morū magiſtrā blanda voce conſolari: dicens. Noli timere mater: nō moriar modo. Cūqꝫ hoc crebro diceret: paulatim lux que fuerat emiſſa ſubtracta eſt: ſꝫis qui ſubſecutus eſt odor remanſit: ſicqꝫdies ſecūdus ⁊ tertius tranſijt: vt aſperſaodoris fragrantia maneret. Nocte igiturquarta eandē magiſtrā iterum ſuam vocauit qua veniente viaticū petijt ⁊ accepit.Nec dum vero eadē Redempta vel illaalia eius diſcipula a lectulo iacētis abſceſſeraūt ⁊ ecce ſubito in platea ante eiuſdeꝫcellule hoſtiumᶜ duo chori pſallentiū conſtiterant ⁊ ſicut ipſe dicebant: q̄ ſe ſexꝰ exvocibus diſcreuiſſe pſalmodie cantus dicebāt: viri ⁊ femine reſpōdebāt Cūqꝫ ante fores cellule. exhiberent̉ celeſtes exequie ſancta illa anima carne ſoluta eſt.Qua ad celum ducta: quāto chori pſallētium altius aſcendebāt: tanto cepit pſalmodia lenius audiri. quouſqꝫ ⁊ eiuſdempſalmodie ſonitus ⁊ odoris ſuauitas elōgata finiretur.¶ Cap. XVI.Onnunꝙͣ vero in conſolatiōeegredientis anime ipſe appanrere ſolet auctor ac retributorvite. Vnde ⁊ hoc qd̓ de Tarſilla amica mea in omelijs euangelij dixitſe me recolo: replicabo. que īter duas alias ſorores ſuas virtute cōtinue oratiōis:grauitate vite: ſingularitate abſtinētie adculmen ſanctitatis excreuerat. huic ꝑ viſionem. Felix attauus meus huiꝰ Romane eccleſie antiſtes apparuit eiqꝫ manſionem perpetue claritatis oſtēdit: dicens.Ueni quia in hac te lucis manſione ſuſcipio. que ſubſequente mox febre correptaad diē ꝑuenit extremū. Et ſicut nobilibꝰ