Dialogorumliber IIII

naſterio p̄ ceteris diligebat. ilico Gallaſubiunxit. Rogo vt ſoror benedicta mecum veniat. Cui ille reſpondit. Non: ſedilla talis veniat tecum. hec vero quā petis die te erit tricēſimo ſecutura. His igitur expletis viſio apoſtoli aſſiſtentis ⁊ colloquentis ei ablata eſt. At illa protinuscuncte congregationis aſciuit matrem eiqꝫ quid viderit: quidue audierit: indicauit. ¶ Tertio autem die cum ea: que iuſſafuerat: ſorore defuncta eſt. Illa vero: quāipſa popoſcerat: die eſt triceſimo ſubſecuta. Qd̓ factum nuncuſqꝫ in eodem monaſterio manet memorabile. Sicqꝫ hoc a p̄cedentibus matribus traditū: narrare illic ſolent ſubtiliter iuniores: que uūc ſuntſanctimoniales virgines ac ſi illo in tempore huic tam grandi miraculo ⁊ ipſe affuiſſent.¶ De tranſitu Seruuli paralytici.¶ Cap. XIIII.Ed inter hec ſciēdum eſt quiaſepe animabus exeuntibus eleIctorum dulces ſolent laudeſ celeſtes erumpere vt dum illamlibenter audiunt: diſſolutioneꝫ carnis abanima ſentire minime permittant̉. Vndein omelijs quoqꝫ euangelij iam narraſſeme memini qd̓ in ea porticū: que euntibꝰad eccleſiam beati Clementis eſt peruia:fuit quidam Seruulus nomine cuius tequoqꝫ non ambigo meminiſſe. Qui quidem pauper rebus ſed meritis diues eratquem longa egritudo diſſoluerat. Nā exquo illum ſcire potuimus vſqꝫ ad finē vite paralyticus iacebat. Quid dicaꝫ quiaſtare nō poterat: qui nunꝙͣ in lecto ſurgere vel ad ſedendū valebat. Nunꝙͣ manuꝫſuā ad eos ducere: nunꝙͣ ſe potuit in aliud latus de clinare. Huic ad ſeruiendummater cū fratre aderāt. ⁊ quicquid ex elemoſina potuiſſet acciꝑe: hoc eorū manibꝰpauꝑibꝰ erogabat. Nequaꝙͣ litteras nouerat ſed ſcripture ſacre ſibimet codicesemerat: ⁊ religioſos quoſqꝫ in hoſpitalitate ſuſcipiēs: hos corā ſe ſtudioſe legere fa

ciebat. Factūqꝫ eſt vt iuxta modū ſuū pl̓ene ſacrā ſcripturā diſceret cū ſicut dixi litteras funditus ignoraret. Studebat ſemper in dolore gratias agere: hymnis deo⁊ laudibus. diebꝰ ac noctibꝰ vacare. Sꝫcum iā tēpus eſſet vt tāta eius patiētia remunerari debuiſſet: membrorū dolor advitalia redijt. Cūqꝫ iam morti ſe ꝓximuꝫagnouiſſet: ꝑegrinos viros atqꝫ in hoſpitalitate ſuſceptos admonuit vt ſurgeret⁊ pſalmos cū eo ꝓ expectatione ſuiⁱ exituſdecantarent. Cūqꝫ cū eis ⁊ ipſe morienspſalleret voces pſallentiū repente compeſcuit cū terrore magni clamoris: dicens.Tacete nunquid nō auditis quante reſonent laudes in celo. Et dum ad eaſdē laudes quas intus audierat: aurē cordis intēderat. Sancta illa anīa carne ſoluta eſt.Qua ſcꝫ exeunte tāta illic fragrātia odoris aſperſa eſt: vt omnis qui illic aderantineſtimabili ſuauitate replerent̉. ita vt ꝑhoc patēter cognoſcerēt. ꝙ eā laudibꝰ ī celo ſuſcepiſſent. Cui. rei monachus noſterinterfuit qui nuncuſqꝫ viuit ⁊ cum magno fletu atteſtari ſolet quia quouſqꝫ corpꝰeius ſepulture traderent: ab eorū naribuſodoris fragrantia non receſſit.¶ De tranſitu Romule ancilleCap. XV.dei:N eiſdē quoqꝫ omelijs rē narraſſe me recolo. Quā Specioſus cōpreſbiter meus qui hancnouerat: me narrante atteſtatus eſt.O nāqꝫ tempore quo monaſteri-um petij: anus quedam Redempta nomine in ſanctimoniali habitu cōſtituta: in vrbe hac iuxta beate marieſemꝑ virginis eccleſiā manebat. Hec illiꝰdiſcipula Erudinis fuerat. quę magnisvirtutibꝰ pollēs: ſuꝑ preneſtinos mōtesvitā heremiticā duxiſſe ferebat̉. Huic aūtRedēpte due in eodem habitu diſcipulefuerāt vna nomine Romula ⁊ altera que.nūc ſuꝑeſt. quā quidē facie ſcio ſꝫ noīe neſcio. Tres itaqꝫ hec ī vno hītaculo coma