Dialogorumliberj.

¶ Beati Gregorij pape in librosdialogoꝝ: p̄fatio feliciter incipitUadā die nimijs quorūdaꝫ ſeculariū tumultibꝰ dep̄ſſus: qͥbꝰ in ſuis negotijs plerūqꝫ cogimur: ſoluere etiā qd̓ nos certū eſt non debere: ſecretū locūpetij amicū meroris vbi oē qd̓ de mea mihi occupatiōe diſplicebat ſe patēter oſtēderet: ⁊ cūcta que infligere dolorem conſueuerant: cōgeſta ante oculos licēter venirent. Ibi itaqꝫ cū afflictus valde ⁊ diutacitus ſederē: dilectiſſimus filius meusPetrꝰ diaconus affuit: qui mihi a primeuo iuuētutis flore in amicitijs familiarit̓obſtrictꝰ eſt atqꝫ ad ſacri verbi indagationē ſociꝰ. Qui graui excoqui cordis languore me intuens ait: Nunqͥd nā noui tibialiqͥd accidit ꝙ plꝰ te ſolito meror tenet?Cui inquā: Meror petre quem quotidiepatior: ⁊ ſemꝑ mihi ꝑ vſuꝫ vetꝰ eſt: ⁊ ſemper ꝑ augmentū nouꝰ. Infelix qͥppe animus meꝰ occupatiōis ſue pulſatꝰ vulnere meminit qualis aliqn̄ ī moaſterio fuit:qūo ei labētia cūcta ſubtererāt: ꝙͣtū rebꝰoībus q̄ voluunt̉ eminebat: ꝙ nulla niſiceleſtia cogitare cōſueuerat: qd̓ etiā retētus corꝑe ipſa iā carnis clauſtra contēplatione trāſibat. Qd̓ mortē quoqꝫ que pene cūctis pena eſt: videlicet vt ingreſſumvite laboris ſui premiū amabat. At nuncex occaſione cure paſtoralis ſeculariū hominū negocia patit̉: ⁊ poſt tā pulchrā qͥetis ſue ſpeciē terreni actꝰ puluere fedat̉?Cūqꝫ ſe ꝓ cōdeſcēſione multorū ad exteriora ſparſerit: etiā cū interiora appetit:adhuc ꝓculdubio minor redit. Perpendo itaqꝫ qd̓ tolero: ꝑpēdo qͥd amiſi: dūqꝫintueor illud qd̓ ꝑdidi: fit hoc grauiꝰ qd̓porto. Ecce etenī nūc magni maris fluctibus quatior: atqꝫ ī naui mētis tēpeſtatisvalide ꝓcellis illidor. Et cū prioris viterecolo: qͣſi poſt tergū ductis oculis viſo litore ſuſpiro. Qd̓qꝫ adhuc grauiꝰ eſt: dū.īmēſis fluctibꝰ turbatꝰ feror: vix iā portūvidere valeo quē reliqͥ: qꝛ ⁊ ita ſunt caſusmētis vt priꝰ quidē ꝑdat bonū qd̓ tenuit:ſi tn̄ ſe ꝑdidiſſe meminerit. Cūqꝫ lōgiꝰ re-

ceſſerit: etiā boni ipſiꝰ qd̓ ꝑdiderat obliuiſcit̉. fitqꝫ vt poſt neqꝫ ꝑ memoriā videatqd̓ priꝰ ꝑ actionē tenebat. Vn̄ alias hocagit̉ qd̓ p̄miſi: qꝛ cū nauigamꝰ lōgius: iānec portū qͥetis quē reliquimꝰ videmus.Nōnunꝙͣ vero ad augmētuꝫ mei dolorisadiūgit̉ ꝙ quorūdā vita qͥ pn̄s ſeculū totamēte reliquerūt: mihi ad memoriā reuocat̉. Quorū dū culmē aſpicio: ꝙͣtū ipſe ininfirmis iaceā agnoſco: quoꝝ plurimi cōditori ſuo ī ſecretiori vita placuerūt: qͥ neꝑ hūanos actꝰ a nouitate mētis vetereſcerēt: eos oīpotēs deꝰ huiꝰ mūdi laboribꝰnoluit occupari. Sꝫ que iā ꝓlata ſūt meliuſ īſinuo: ſi ea q̄ ꝑ inquiſitionē ac rn̄ſionēdicēda ſūt: ſola noīm p̄notatiōe diſtīguo.Beati Gregorij pape dialogoꝝliber primꝰ: de vita ⁊ miraculispatrū Italicoꝝ feliciter incipit.¶ De petitione petri diaconi vtaliqͣ ſibi patrū narrent̉ exemplaac reſpōſione ſancti Gregorij: cūexpoſitōe vite: ac miraculoꝝ honorati abbatis monaſterij Fundenſis. ¶ Cap. I. ¶ Petrus.On valde ī Italia quorūdā vitaꝫ virtutibꝰ fulſiſſeꝯgnoui. Ex quoꝝ igit̉ cōparatōe accēderꝭ ignoro.Equideꝫ bonos viros inhac terra fuiſſe nō dubitoſigna tn̄ atqꝫ virtutes aut ab eis neqͣꝙͣ facta exiſtīo: aut ita ſūt hactenꝰ ſilētio ſuꝑp̄ſſa: vt vtrū ne ſint facta neſciamus.Gregorius.I ſoīa petre referā q̄ de ꝑfectis ꝓbatiſqꝫ viris: vnꝰ ego homuncio:vel bonis ac fidelibꝰ viris atteſtātibꝰ agnoui: vl̓ ꝑ memetip̄m didici: diesvt opinor anteꝙͣ ſermo ceſſabit.¶ Petrus.Ellē querenti mihi de eis aliquanarrares: neqꝫ hac ꝓ re interrumpere expoſitionis ſtudium graue

a iiij