DialogorumliberIII

bat̉. At vero vbi ad ſernos dei ventū eſt:ad hunc puerū accedere non preſumpſit.Poſt quā vocem hora eadē ac momentoidem puer corā cunctis fratribus dyabolo ſe inuadēte vexatus eſt: quo viſo ſenexſe protinus in lamentū dedit. Quē dumlugentē diu fratres cōſolari voluiſſent: reſpondit dicēs: Credite mihi: qꝛ in nulliꝰveſtrū ore hodie panis ingredit̉: niſi pueriſte a demonio fuerit ereptꝰ Tūc ſe in orationē cum cūctis fratribus ſtrauit: ⁊ eouſqꝫ oratū eſt: quouſqꝫ puer a vexatiōe ſanatus eſt: vt ad hūc malignus ſpūs accedendi auſum vlterius nō haberet.Redo quia hec elatio parua ſurripuerit: eius diſcipulos omnipotens deus facti illius eſſe voluit adiutores.¶ Gregorius.Ta eſt nam pondus miraculi ſolus portare nō potuit: diuidit hoccū fratribus ⁊ portauit. Huiꝰ viri oratio quāte virtutis eſſꝫ: in memetip̄oexpertus ſum. Nam cū quodā temꝑe inmonaſterio poſitus: inciſionē vitaliū paterer: crebriſqꝫ anguſtijs per horarū momēta ad exitū propinquarē: quē medici moleſtiā greco eloquio ſyncopin vocāt: ⁊ niſi me frequēter fratres cibo reficerēt: vitalis mihi ſpūs funditus intercidi videret̉.Paſcalis ſuperuenit dies. ⁊ cū in ſacratiſſimo ſabbato in quo om̄es ⁊ paruuli pueri ieiunant: ego ieiunare nō poſſem: cepiplus merore ꝙͣ infirmitate de ficere. Sedtriſtis animꝰ conſiliū citius inuenit vt eūdem virū dei ſecreto in oratoriuꝫ ducerē.Eūqꝫ peterē: quatenꝰ mihi vt die illo adieiunandū virtus daret̉: ſuis apud omnipotentē dn̄m precibus obtineret: quod ⁊factū eſt. Nam mox vt oratoriū ingreſſusfuit: humiliter ſeſe cū lachrymis in orationē dedit: ⁊ poſt paululū completa oratione exijt: ⁊ ad vocē benedictiōis illius virtutē tantā meus ſtomachꝰ accepit: vt mihi funditus a memoria tolleret̉ cibus etegritudo. Cepi mirari quis eſſem: qͥs ſue

rim: quia ⁊ cū ad animū redibat infirmitas: nihil in me ex his: que meminerā: recognoſcebā. Cunqꝫ in diſpenſatiōe monaſterij mens occupata fuiſſet: obliuiſcebar funditus egritudinis mee. Si vero:vt predixi: rediret egritudo ad memoriā:cū tam fortē me eſſe ſentirē: mirabar ſi nācomediſſem qui ad veſperā veniens: tante me fortitudīs inueni: ⁊ ſi voluiſſem ieiuniū vſqꝫ ad diem alterū trāſferre potuiſſem. Sicqꝫ factū eſt vt in me probarē: eaetiā de illo vera eſſe: quibus ip̄e minimeinterfuiſſem.¶ De generibus compunctionum: ¶ Capitulū. XXXIIII.¶ Petrus.Uia eundē virū magne compūctiōis fuiſſe dixiſti: ip̄aꝫ lachrimarū vim largius addiſcere cupio. Vnde queſo: vt quot ſintgenera compunctiōis: mihi ediſſeras.¶ Gregorius.N multas ſpecies compūctio diuidit̉: quādo ſingule queqꝫ a penitentibus culpe plangunt̉. Unde ex voce quoqꝫ penitentiū Hieremiasait: Diuiſiōes aquaꝝ deduxit oculus meus. Principaliter vero compūctionis genera duo ſunt: qꝛ deū ſitiēs anima: priustimore cōpungit̉: poſt amore. Prius enīſeſe ī lachrymas effūdit: qꝛ dū maloꝝ ſuorū recolit: ꝓ his perpeti eterna ſuppliciapertimeſcit. At vero cū longa meroris anxietate fuerit formido cōſumpta: quedā iāde preſumptiōe venie ſecuritas naſcit̉: etin amore celeſtiū gaudioꝝ animꝰ inflammat̉: ⁊ qui prius flebat ne duceret̉ ad ſuꝑpliciū: poſtmodū amariſſime flere incipit:quia differtur a regno. Contemplat̉ etenim mēs qui ſint illi angeloꝝ chori: queip̄a ſocietas beatoruꝫ ſpirituū: que maieſtas interne viſionis dei: ⁊ amplius plangit: quia a bonis perhennibus deeſt: quāfleuit priꝰ cū mala eterna metuebat. Sicqꝫ fit vt perfecta cōpūctio formidinis tradat animā compūctioni dilectiōis. Qd̓