DialogorumliberIII

tem vrſum meū occiderūt. Cuius vocemprotinus vltio diuina ſecuta eſt. Nā quatuor monachi qui eundē vrſuꝫ occiderāt:ſtatim elephanti co morbo percuſſi ſūt vtmēbris putreſcētibus interiret. Qd̓ factūvir dei florentius vehemēter expauit ſeqꝫita fratribus maledixiſſet pertimuit. Omni enī vite ſue tēpore fiebat qꝛ exauditusfuerat: ſe crudelē: ſe in eorū morte clamabat homicidā. Qd̓ iccirco omnipotenteꝫdn̄m feciſſe credimus ne vir mire ſimplicitatis quātolibet dolore cōmotus: intorquere vltra preſumeret iaculū maledictionis.¶ Petrus.Unquid naꝫ valde graue eſſe credimus ſi fortaſſe cuilibet exagitati iracundia maledicamus.Gregorius.E hoc peccato cur me percunctad ris an graue ſit: cū paulus dicat.Neqꝫ maledici regnū dei poſſidebunt. penſa igitur ꝙͣ grauis culpa ē: queſeꝑat a regno celeſtis vite.¶ Petrus.Uid ſi homo non fortaſſe ex mali-cia: ſed ex lingue incuria maledictionis verbū iaculatur in proximū.Iapud diſtrictū iudicē petre ocioſus ſermo reprehenditur: quantomagis ⁊ noxius. Penſa ergo ꝙͣtum ſit dānabilis qui a malicia nōˡ vacatſi ⁊ ille ſermo penalis ē qui a bonitate vtilitatis ⁊ humilitatis vacat.¶ Petrus.Sſentio.GGregorius.Sdem vir dei egit aliudᵈ quod ſiſlere non debeo. Cum enim magna eius opinio lōge lateqꝫ crebreſceret. quidam dyaconus longe poſitꝰ adeum pergere ſtuduit vt eius ſe orationibus cōmendaret: qui ad eius cellulam ve

niens: omnē locū per eircuitum inuenit īnumeris ſerpentibus plenum. Cūqꝫ vehementer expaueſcerent: clamauit dicēſ.ſerue dei ora. Erat autem tunc mira ſerenitas. Egreſſus vero Florentius ad celūoculos ⁊ palmas tetendit vt illam peſteꝫſicut ſciret dominus auferret. ad cuiꝰ vocem ſubito celum intonuit: atqꝫ idē tonitruus omnes illos: qui eundē locum occupauerunt: ſerpentes interemit. Quoscum vir dei florentius interemptos aſpiceret: dixit. Ecce illos occidiſti domīe qͥseos hinc leuabit? Moxqꝫ ad eius vocemtantę aues venerunt: quanti ſerpētes occiſi fuerant: que aſportātes ſingulos ⁊ lōgius proijcientes: locū habitationis illiꝰmundum a ſerpentibus omnimodo reddiderunt.Petrus.Uid virtutis. quid fuiſſe meritidicimus: ꝙ eius ori tantū factuseſt deus proximus.¶ Gregorius.Pud omnipotentis dei ſingulaLrem mundiciam atqꝫ eius ſimplicem naturam multū petre humani cordis mundicia atqꝫ ſimplicitas valethocipſum nāqꝫ quod eius famuli a terrenis actionibus ſegregati: ocioſa loqui neſciunt ⁊ mentem per verba ſpargere atqꝫinquinare deuitant: auctoris ſui pre ceteris exauditionē impetrant. Cui inquantum eſt poſſibile ipſa puritate ac ſimplicitate cogitationis quaſi ex quadā iam ſimilitudine concordāt. Nos auteꝫ turbis popularibus admixti: dum frequēter ocioſa nōnunꝙͣ vero etiam: ꝙ eſt grauius: noxia loquimur: os noſtruꝫ omnipotēti deotanto longinquuꝫ fit. quāto huic mundoproximū. Multum quippe deorſum ducimur: dum locutione continua ſecularibꝰadmiſcemur. ¶ Quod bene Iſaias poſtquam regem dominum exercituum viditin ſemetipſo ſe reprehendit ⁊ penituit: dicens ¶ Ue mihi: quia tacui: quia virpollutus labijs ego ſum: qui cur pollu-

e 2