Gregorijpape

ta labia haberet: on̄dit: cū ſubilixit In medio populi polluta labia habētis ego habito. Pollutionē nanqꝫ labioꝝ habere ſedoluit: ſed vnde hāc ꝯtraxerit indicauit:cū in medio populi polluta labia habētisſe habitare perhibuit. Ualde enī difficileeſt vt lingua ſeculariū mentē non inqͥnetquā tangit: qꝛ dū plerūqꝫ eis ad quedamloquēda cōdeſcendimus pauliſper aſuetihancip̄aꝫ locutionē q̄ nobis indigna eſt:etiā delectabiliter tenemus vt ex ea iā redire nō libeat: ad quā velut ex ꝯdeſcēſſione deducti: venimus inuiti. Sicqꝫ fit vtab ocioſis ad noxia: a leuioribꝰ ad grauiora verba veniamus: ⁊ os noſtrū ab oīpotente dn̄o: tanto iā minus exaudit̉ in prece: quāto amplius inquinat̉ ſtulta locutione: qꝛ ſicut ſcriptū eſt. Qui auertit aureſuā ne audiat legē: oratio eius erit execrabilis. Quid ergo miꝝ ſi poſtulātes tardea dn̄o audimur: qͥ precipiēte dn̄o aut tarde: aut nullomō audimus. Et quid mirūſi Florentius in prece ſua citius eſt auditus: qͥ in p̄ceptis ſuis dn̄m citius audiuit.¶ Petrus.Ihil eſt quod reſpōdere valeat anparte rationi.¶ Gregorius.Utitius vero qui predicti Floren⁊tij in via dn̄i ſocius fuerat: magispoſt mortē claruit in ꝟtute ſignorū. Naꝫ cū multa ciues vrbis illius de eoſoleāt narrare miracula: illud tn̄ eſt precipuū qd̓ vſqꝫ ad hec longobardoꝝ tꝑa omnipotens deus per veſtimentū illius aſſidue dignabat̉ operari. Nam quotiēs pluuia deerat: et eſtu nimio terrā longa ſiccitas exurebat: collecti in vnū ciueſ vrbisillius eius tunicā leuare: atqꝫ in cōſpectudn̄i cū precibus offerre cōſueuerāt. Cumquā dū per agros pergerēt exorātes: repēte pluuia tribuebat̉: que plene terrā ſatiare potuiſſet. Ex qua re patuit: eius anima: quid virtutis intus: quid meriti haberet cuius foris oſtēſa eſt veſtis ir̄am coditoris auerteret.

¶ De Marcio monacho de mōte Marſico: ¶ Cap XVI.Uper quoqꝫ in parte Cāpanienvir valde venerabilis Martiꝰnoīe: in monte Marſico ſolitariaꝫ vitā duxit: multiſqꝫ annisin ſpecū aguſtiſſimo īcluſuſ fuit: quē multi ex noſtris nouerūt: eiuſqꝫ actibꝰ preſentes extiterūt: de quo multa ip̄e ⁊ beate memorie papa Pelagio predeceſſore meo ⁊alijs religioſiſſimis viris narrātibus agnoui. Cuius hoc miraculū primū fecit omox vt ſe in predicti motis foramine ꝯtulit: ex petra eadē que in ſemetip̄a cōcauaanguſtū ſpecū fecerat: aque ſtilla ꝓrupit:que Martio dei famulo in vſu quotidiano ſufficeret: nec plus adeſſet: nec neceſſitati deeſſet: qua in re oſtēdit oīpotens deus quantā ſui famuli curā gereret: cui vetuſto miraculo potum in ſolitudine ex petre duritia mīſtraret. Sed antiquus hoſtis hūani generis inimicꝰ eius virtutibꝰīuidens: hūc vſitata arte pellere ex eo ſpecu molitus eſt. Nam amicā ſibi beſtiā ſerpentē ſcꝫ īgreſſus: hūc ab eadē habitatione eijcere facto terrore conatus eſt. Cepitetenī ſerpens in ſpeluncā venire ſolus cūſolo: eoqꝫ orāte ſe ante illū ſternere ⁊ cū cubāte pariter cubare. Sed vir ſanctus oīno imꝑterritus: eius ori manū vel pedemextēdebat dicēs: Si licentiā accepiſti vtferias: ego nō prohibeo. Cūqꝫ hoc quotidie per trienniū gereret̉: die quadā antiquus hoſtis tāta hac eius fortitudine victus infremuit: ſeqꝫ per diuexū motis latus in precipitiū ſerpēs dedit: oīaqꝫ arbuſta loci illiꝰ flāma ex ſe exeūte ꝯcreniauit.Qui in eo qd̓ montis latus om̄e cōbuſſitcogente oīpotente deo moſtrare cōpulſuſeſt: quāte virtutis fuerat: qͥ victus abſcedebat Perpēde queſo: iſte vir dn̄i qui inmontis vertice ſtetit: qui cū ſerpente pertrienniū iacuit ſecurus.Petrus.(ſāUditu paueo.¶ Gregorius.