BeatiGregorijpape

hunc eundē venerabilē virū protinus remiſit: magnis precibꝰ petēs: vt equū ipſepoſſideret: quē iuri ſuo ſedēdo dedicaſſet.De quo etiā illud mirabile a noſtris ſenioribus narrari ſolet: quod in cōſtantinopolitana vrbe ad portam que vocatur aurea veniens: populoꝝ turbis ſibi occurrētibus in cōſpectu omniū roganti ceco lumen reddidit: ⁊ manu ſuperimpoſita oculoꝝ tenebras fugauit.De ſancto Agapito papa:¶ Capitulū. III.Oſt non multū vero temporispexigēte cauſa Gothoꝝ: vir quoqꝫ beatiſſimus Agapitus huiꝰſancte Romane eccleſie pontifex: cui deo diſpēſante deſeruio: ad Iuſtinianū principē acceſſit. Cui adhuc pergeti quadā die in greciarū iam partibus curādus oblatus eſt mutus ⁊ claudus: quineqꝫ vlla verba edere: neqꝫ ex terra vnꝙͣſurgere valebat. Cunqꝫ hūc ꝓpinqui illius flētes obtuliſſent: vir dn̄i ſollicite requiſiuit: an curatiōis illius haberēt fidē:Cui dū in virtute dei ex auctoritate Petri: fixā ſalutis illius ſpem habere ſe dicerent: ꝓtinus venerādus vir oratiōi incubuit: ⁊ miſſarū ſolēnia exorſus: ſacrificiuꝫin cōſpectu dei om̄ipotentis immolauit.Quo peracto ab altari exiēs: claudi manū tenuit: atqꝫ aſſiſtēte ⁊ aſpiciēte populo eū mox a terra ꝓprijs greſſibus erexit.Cūqꝫ ei dominicū corpus in os mitteret:illa diu muta ad colloquendū lingua ſoluta eſt. Mirati oēs: flere pre gaudio ceperūt: eorūqꝫ mentes illico metus ⁊ reuerētia inuaſit: cū videlicet cernerēt: que agapitus facere in virtute domī ex adiutorioPetri potuiſſet.De Patio Mediolanenſiūępiſcopo: ¶ Cap. IIII.Iuſdē quoqꝫ principis tꝑe cuꝫDatiꝰ mediolanēſis vrbis ep̄scauſa fidai exactus ad cōſtantinopolitanā vrbē pergeret: corīib deuenit. Qui dū largā domū ad ho-

ſpitandū quereret: que comitatū illius totuꝫ ferre potuiſſet ⁊ vix inueniret: aſpexiteminus domū cōgruentis magnitudiniseāqꝫ ſibi preꝑari ad hoſpitandū iuſſit. Ciqꝫ eiuſdē loci incole dicerēt: in ea hūc manere nō poſſe. Quia multis iā annis hācdyabolus inhabitaret: atqꝫ ideo vacua remāſiſſet: vir venerabilis Datius reſpōditdicēs: Immo ideo hoſpitari in domo eadē debemus: ſi hāc ſpūs malignus inuaſit: ⁊ ab ea hoīm hoſpitationē repulit. Inea ſibi igit̉ parari precepit: ſecuruſqꝫ illāantiqui hoſtis certamīa toleraturꝰ intrauit. Itaqꝫ intempeſte noctis ſilētio cū virdei quieſceret: antiquꝰ hoſtis īmenſis vocibus magniſqꝫ clamoribus cepit imitarirugitus leonū: boatus pecoꝝ: ruditus aſinoꝝ: ſibulos ſerpentū: porcoꝝ ſtridores ⁊ſoricū: tūc repente Datius tot beſtiaꝝ vocibus excitatus: ſurrexii vehementer iratus: ⁊ contra antiquū hoſtē magnis cepitvocibus clamare dicēs: Bene tibi ꝯtigitmiſer. Tu ille es qui dixiſti: ponā ſedemmeā ad aquilonē: ⁊ ero ſimilis altiſſimo.Ecce per ſuperbiā tuā porcis ⁊ ſoricibꝰ fimilis factuſ es: ⁊ qui imitari deū indignevoluiſti. Ecce vt dignus es: beſtias imitaris. Ad quā eius vocē: vt ita dicā: deiectionē ſuā ſpūs malignus erubuit: an nōerubuit? Qui eandē domū ad exhibendamoſtra que cōſueuerat: vlterius nō intrauit Sicqꝫ poſtmodū fideliū habitaculū facta eſt. Q dū eā vnus veraciter fidelis īgreſſus eſt: ab ea ꝓtinus mēdax ſpūs atqꝫ infidelis abſceſſit. Sed oportet iam vtpriora taceamꝰ: ad ea que diebus noſtrisſunt geſta veniendū eſt.¶ De Sabino Canuſine vrbisepiſcopo: ¶ Capitulū. V.Uidā enī religioſi viri Appulie ꝓuintie ꝑtibus cogniti hoc5qd̓ apud multoꝝ notitiā longelateqꝫ ꝑtrebuit: de Sabino caLnuſine vrbis ep̄o teſtari ſolēt: qꝛ idem virlogo iā ſenio oculoꝝ lumēamiſerat: ita vtoīmodo nil videret. Quē rex Gothoꝝ totila ꝓphetie habere ſpiritū audiēs mime