BeatiGregorijpape

quaꝙͣ ſe hr̄e. xij. ſolidos rn̄dit̉: ſed tn̄ eiꝰinopiā blāda locutiōe cōſolatꝰ ait. Uade⁊ poſt biduū reuertere: qꝛ deeſt hodie qd̓tibi debeā dare. In ipſo autē biduo moreſuo in or̄one fuit occupatꝰ. Cū die tertiois neceſſitate debiti affligebat̉: redijt. Super archā vero monaſterij: q̄ erat frumento plena ſubito tredecim ſolidi ſunt inuēti. ¶ Quos vir dei deferri iuſſit ⁊ afflictopetitori tribuit: dicēs vt. xij. redderet etvnū in expēſis ꝓprijs hr̄et. Sꝫ ad ea nūcredeā que eiꝰ diſcipulis ī libri huiꝰ exordio p̄dictis referētibus agnoui.Uidaꝫ vir grauiſſima aduerſarijcſui emulatiōe laborabat: cuiꝰ adhoc vſqꝫ odiū ꝓrupit vt neſcientiin potu venenū daret. Qui ꝙͣuis vitā auferre nō valuit: cutis tn̄ colorē mutauit:ita vt diffuſa in corꝑe eius varietas lepremorē īmitari videret̉: ſed ad dei homineꝫdeductꝰ ſalutē priſtinā citius receꝑit. Nāmox vt eum cōtigit: omnē cutis illius varietatē fugauit.¶ De vaſe vitreo in ſaxis ꝓieoto et nō fracto. ¶ Capi. XXIX.O quoqꝫ tꝑe quo alimētoꝝ inopia campaniā grauiter affligeēbat: vir dei diuerſis indigētibꝰmonaſterij ſui cūcta txibuerat:vt pene nihil ī cellario niſi parū quid oleiin vitreo vaſe remane ret. Tūc quidā ſubdyaconꝰ agapiciꝰ noīe aduenit: magnopere poſtulās vt ſibi aliquātulū olei daridebuiſſet. Vir autē dn̄i qui cuncta decreuerat ī terra tribuere: vt ī celo oīa reſeruaret: hoc ipſum paꝝ qd̓ remāſerat olei: iuſſit petēti dari. Monachꝰ vero qͥ cellariūtenebat audiuit quidē iubētis verba: ſedimplere diſtulit. Cūqꝫ poſt paululū: ſi idqd̓ iuſſerat: datū eſſet: inqͥreret: rn̄dit monachꝰ ſe mīme dediſſe: qꝛ ſi illud ei tribueret: oīno nihil fratribꝰ remaneret. Tunciratꝰ: alijs p̄cepit vt hocip̄m vas vitreuꝫin qͦ parū olei remāſiſſe videbat̉: per feneſtrā proijcerēt: ne in cella aliquid per inobedientiā remaneret. factūqꝫ eſt. Sub

feneſtra autē eadē ingens precipitiū patebat: ſaxorū molibus aſperū. Proiectumitaqꝫ vas vitreū venit in ſaxis: ſed ſic māſit incolume ac ſi proiectū minime fuiſſet:ita vt neqꝫ frangi: neqꝫ oleū effundi potuiſſet ¶ Qd̓ vir dn̄i precepit leuari atqꝫ vterat integrū: petēti tribui. Tūc collectisfratribꝰ inobedientē monachū de infidelitate ſua ⁊ ſuperbia corā omnibus increpauit.De dolio vacuo oleo repleto¶ Cap. XXX.Ua increpatione cōpleta ſe ſecū eiſdē fratribus in orationeꝫqdedit. In eo autē loco vbi cuꝫfratribus orabat: vacuū erat aboleo doliū ⁊ coopertū. Cūqꝫ ſanctus virīoratione ꝑſiſteret: cepit operimentū eiuſdē dolij oloo excreſcēte ſubleuari ¶ Quoꝯmoto atqꝫ ſubleuato oleū qd̓ excreueratora dolij tranſiēs: pauimentū loci: in quoincubuerat: inundabat. Qd̓ Benedictꝰdei famulꝰ: vt aſpexit: ꝓtinus orationemcōpleuit atqꝫ in pauimentū oleū defluereceſſauit: tūc diffidentē inobedientēqꝫ fratrē latius admonuit: vt fidē habere diſceret ⁊ humilitatē. Idē vero frater ſalubriter correptus: erubuit. ¶ Quia venerabilis pater virtutē omnipotētis dn̄i: quamadmonitione intimuerat: miraculis oſtēdebat. Nec erat iam vt quiſquā: de eiꝰ ꝓmiſſionibus dubitare poſſet: qͥ in vno eodēqꝫ momēto ꝓ vitreo vaſe pene vacuoplenū oleo dolium reddidiſſet.¶ De monacho a demone libe¶ Capi. XXXIrato:Uadā die dū ad beati Iohannis oratoriū: qd̓ in ipſo montiscelſitudine ſitū eſt: pergeret: etantiquꝰ hoſtis in mulo mediciſpecie obulā factꝰ eſt: cornu ⁊ trepedicamferēs. Quē cū requiſiſſet: dicēs. Quo vadis. ille rn̄dit. Ecce ad fratres vado potionē eis dare: itaqꝫ ꝑrexit venerabilis benedictꝰ ad orationē. Qua cōpleta concitus redijt. Malignꝰ vero ſpūs vnū ſenio