DialogorumliberII

rem monachū inuenit aquā haurientē: inquē ſtatim ingreſſus ē. Eūqꝫ in terrā ꝓiecit ⁊ vehemētiſſime vexauit. Quē cū virdei ab oratione rediēs tā crudeliter vexari cōſpiceret: ei ſolūmodo alapam deditīmalignū ab eo ſpiritū ꝓtinus excuſſit. itavt ad eū redire vlteriꝰ non auderet.Petrus.Elim noſſe hec tanta miracula ſiIL.virtute femꝑ or̄onis impetrabat:an aliquādo etiā ſolo voluntatisexhibebat nutu.¶ Gregorius.Ui deuotamēte deo adherēt cuꝫrerū neceſſitas expoſcit: exhibereſigna mō vtroqꝫ ſolēt: vt mira qͥqaliquādo ex p̄ce faciāt. aliqn̄ ex ptāte. Cūenī iohānes dicat. Quotquot at receperunt eū: dedit eis ptātem filios dei fieri: qͥfilij dei ex ptāte ſūt quid mirū ſi ſigna facere er ptāte valeāt: qꝛ enī vtroqꝫ mō miracula exhibeāt: teſtat̉ petrꝰ: qͥ Thabitaꝫmortuā orādo ſuſcitauit. Ananiā vero etſaphirā mētientes: morti increpādo tradidit. Neqꝫ enī oraſſe in eorū extinctione legit̉: ſꝫ ſolūmō culpā: quā ꝑpetrauerāt: increpaſſe. Cōſtat ergo qꝛ aliqn̄ hec ex ptāte: aliqn̄ vero exhibēt ex poſtulatiōe: duꝫ⁊ iſtis vitā increpādo abſtulit: ⁊ illi reddidit orādo. Nā duo quoqꝫ fidelis dei famuli Bn̄dicti facta nūc replico in quibꝰ aꝑte clareat: aliud hūc accepta diuinitus exptāte: aliud ex oratione potuiſſe.¶ De ligato ruſtico et ſolo aſpectu viri dei:Cap. XXXII.Othorū quidā Halla nomīe ꝑfidie fuit arriane q̄ Totile regꝭeorū tēporibꝰ contra catholiceeccleſie religioſos viros ardore īmaniſſime crudelitatis exarſit. ita vtquiſqͥs ei clericꝰ monachuſue ante faciemveniſſet: ab eius manibꝰ viuus nullomodo exiret. Quadam vero die auaricie ſueeſtu ſuccenſus: in rapinam rerū inhiās:

dum quendā ruſticum tormētis crudelibus affligeret eumqꝫ per ſupplicia diuerſa ſaniaret: victus penis ruſticus ſe ſe resſuas Benedicto dei famulo cōmendaſſeprofeſſus eſt: vt dū hoc a torquente creditur: ſuſpenſa interim crudelitate ad vitaꝫhora raperetur: tunc idem Halla ceſſauitruſticū tormentis affligere: ſed eius brachia loris fortibus aſtringēs: ante equuꝫſuum cepit impellere vt quis eſſet benedictus: qui eius res ſuſceperat: demōſtraret. Quē ligatis brachijs ruſticus antecedens duxit ad ſancti viri monaſteriumeumqꝫ ante ingreſſum celle ſedentē repperit ⁊ legentē. Eidē autem ſubſequenti⁊ ſeuienti halle ruſticus dixit. Ecce iſte ēde quo dixerā tibi bn̄dictus pater. Queꝫdum feruido ſpiritu ⁊ peruerſe mentis inſania fuiſſet intuitus eo terrore: quo conſueuerat: acturū ſe exiſtimans: magnis cepit vocibus clamare dicens. Surge: ſurge: ⁊ res iſtius ruſtici redde: quas accepiſti. Ad cuius vocē vir dei ꝓtinus oculosleuauit a lectione eūqꝫ intuitus: mox etiāruſticū: qui ligatus tenebatur: attendit.Ad cuius brachia duꝫ oculos deflexiſſetmiro modo tanta ſe celeritate ceperunt illigata brachijs lora deuoluere vt diſſolui tam concite nulla hominū feſtinatiōepotuiſſent. Cumqꝫ is: qui ligatus venerat: cepiſſet ſubito aſtare ſolutus: ad tante poteſtatis vim tremefactꝰ halla ad terram corruit ⁊ ceruicem crudelitatis rigide ad eius veſtigia inclinans: ſe orationibus illius cōmendauit. Uir autem ſanctus a lectione minime ſurrexit ſed vocatꝭfratribus eum introrſus tolli: vt benedictionem acciperet: precepit. Quē ad ſe reductū: vt a tante crudelitatis inſania qͥeſcere deberet: admonuit. Qui fractus recedens: nil vlterius petere a ruſtico p̄ſumpſit. quem vir domini nō tangendo: ſꝫ reſpiciendo ſoluerat. Ecce eſt petre quoddixi: quia hi qui omnipotenti deo familiariꝰ ſeruiūt: aliqn̄ mira facer̄ etiā ex prātepoſſūt. Qui enī ferocitatē Gothi terribil̓ſedēs rep̄ſſit: lora vero nodoſqꝫ ligature

d 2