liberDialogorumII

valeat homo de terra: celi ⁊ terre cōditorin terrā venit ē celo. atqꝫ vt iudicare: caroetiā de ſpūalibus poſſit: hoc ei largiri dignatus ē. factꝰ ꝓ hominibꝰ deꝰ caro: qꝛ īde ſurrexit vltra ſe infirmitas noſtra: vnd̓ſub ſe infirmata eſt firmitas dei.¶ De puero monacho quem ſepultū terra proiecit. Ca. XXV.¶ Petrus.Um virtute ſignorū concorditer loquitur ratio verborum.l ¶ Gregorius.Uadā quoqꝫ die dū quidam eiuspuerulꝰ monachꝰ parētes ſuos:yltra ꝙͣ debebat: diligēs atqꝫ adeorū habitaculū tendēs: ſine benedic. iōede monaſterio exiſſet: eodē die mox vt adeos ꝑuenit: de functꝰ eſt. Cūqꝫ eſſet ſepultus: die altero proi ectū foras corpꝰ eiꝰ inuentū eſt. qd̓ rurſus tradere ſepulture curauerūt. Sed ſequēti die iterū proiectumexteriꝰ atqꝫ inhumatū ſicut prius inuenerūt: tūc cōcite ad benedicti patriſ veſtigiacurrētes: cū magno fletu petierūt vt ei ſuam gratiā largiri dignaret̉. Quibus virdei manu ſua ꝓtinus cōionem dn̄ici corporis dedit: dicēs. Ite atqꝫ hoc dn̄icumcorpus ſuꝑ pectus eiꝰ ponite ⁊ ſic eum ſepulture tradite. Qd̓ dū factū fuiſſet ſuſceptum corpus eiꝰ terra tenuit: nec vltra ꝓiecit. Perpēdis petre apud ieſuꝫ chriſtūdn̄m cuius meriti iſte vir fuerit: vt eiꝰ corpus etiā terra proiecerit: qui Benedictigratiā non haberet.¶ Petrus.Erpendo plane ⁊ vehemēter ſtuLpeo.¶ De monacho qui de monaſterio diſcedens draconē in itinereinuenit.¶ Cap. XXVI.¶ Gregorius.Uidaꝫ autē eiꝰ monachꝰ mobilitati mētis deditꝰ erat. ⁊ ꝑmauere ī monaſterio nolebat. Cū

qꝫ eū vir dei aſſidue corriꝑet ⁊ frequēteradmoneret. Ipſe vero nullomō ꝯſentiretin cōgregatiōe ꝑſiſtere: atqꝫ ī oportunisp̄cibꝰ vt relaxaret̉: manere. Quadaꝫ dieidē venerabilis pr̄ nimietatis eius tedioaffectus: iratus iuſſit: vt diſcederet. Quimox vt monaſteriū exijt: cōtra ſe aſſiſtereaꝑto ore draconē in itinere īuenit. Cūqꝫeū idē draco qͦ apparuerat: deuorare vellet: cepit ipſe tremēs: ⁊ palpitās: magnisvocibꝰ clamare: dicens. Lurrite. curriteqꝛ draco ille me deuorare vult. Currētesautē fratres draconē minime viderūt ſedtrementē atqꝫ palp tātē monachū ad monaſteriū reduxerūt: qͥ ſtatim ꝓmiſit nūꝙͣſe eſſe iā a monaſterio receſſurum. atqꝫ exhora eadēˡ in ſua ꝓmiſſione ꝑmāſit qͥppequi ſancti viri orationibꝰ cōtra ſe aſſiſteredraconē viderat: quē prius nō videndo:ſequebatur.¶ De puero ab Elephantinomorbo curato. ¶ Cap. XXVII.Ed neqꝫ hoc ſilendū puto qd̓ illuſtri viro Antonio narrāte cognoui: qͥ aiebat patris ſui puerū morbo elephātino fuiſſe correptū ita: vt iā pilis cadētibꝰ cutis ītumeſceret: atqꝫ increſcētē ſaniē occultare nonpoſſet. Cui ad virū dei ab eodē pr̄e eiusmiſſus ē ⁊ ſaluti priſtine ſub omni celeritate reſtitutus.De .xij. ſolidis ꝑ miraculū debitori redditis et ſanatiōe hoīscuius cutis quaſi leproſa apparuit.¶ Cap. XXVIII.Eqꝫ illud taceaꝫ qd̓ eius diſcipulꝰ Pegrinꝰ noīe narrar̄ cōnſueuerat: qꝛ die quadā fidelisvir quadā neceſſitate debiti copulſus: vnū ſibi fore remediuꝫ credidit: ſiad dei virū ꝑgeret ⁊ q̄ euꝫ vrgeret debitineceſſitas: īdicaret. Venit itaqꝫ ad monaſteriū: oīpotētis dei famulū repperit. Qꝛa creditore ſuo ꝓ. xij. ſolidis grauiter affligeret̉tītimauit. Cui venerabilis pr̄ ne-

d