SregoripapeBeati

miſer iſte. Ego ad mēſam refectionis veni: os adhuc ad laudē dei nō aperui ⁊ illecū ſimia veniēs ꝑcuſſit cimbala. Subiunxit quoqꝫ ⁊ ait: Ite ⁊ ꝓ charitate ei cibuꝫpotūqꝫ tribuite: ſcitote tamē qꝛ mortuuseſt. Qui infelix vir dū panē ac vinū ex eadē domo ꝑcepiſſet: egredi ianuā voluit:ſed ſaxum ingens ſubito de tecto cecidit:eiqꝫ in verticē venit. Ex qua ꝑcuſſione ꝓſtratus: in manibꝰ iā ſemiuiuꝰ leuatꝰ eſt.Die vero altera ẜm viri dei ſenten. iā funditus finiuit vitā. Qua in re petre pēſandum eſt: quātus ſit viris ſanctis timor exhibēdus: tēpla enī dei ſunt: ⁊ cū ad iracūdiā vir ſanctus trahit̉: quis alius ad iraſcendū niſi eiuſdē tēpli inhabitator excitatur. Metuēda ergo tanto eſt ira iuſtoruꝫ:quāto ⁊ cōſtat qꝛ in eorū cordibꝰ ille preſens eſt: qui ad inferendā vltionē quā voluerit inualidus non eſt.Lio quoqꝫ tēpore predictꝰ Conſtātius preſbyter: nepos eiꝰ equūſuū xij. aureis vēdidit: quos in ꝓpria archa ponēs ad exercendū opus aliqd̓ diſceſſit: tūc ſubito ab epiſcopio pauperes venerūt: qui importūe precabant̉: vteis ſanctꝰ vir Bonifaciꝰ epiſcopꝰ ad conſolationē ſue inopie aliqͥd largiri debuiſſet. Sed vir dei qꝛ quid tribueret nō habebat: eſtuare cepit in cogitatōe ne ab eopauꝑes vacui exirent. Cui repēte ad memoriā redijt qꝛ Conſtātius preſbyter nepos eius equū quē inſidere ꝯſueuerat vēdidiſſet: atqꝫ hocipſum in archa ſua preciū haberet. Abſente igit̉ eodem nepoteſuo acceſſit ad archā: ⁊ pie violētus clauſtra arche cōminuit. xij. aureos tulit: eoſqꝫ indigētibus vt placuit diuidit. ¶ ItaqꝫConſtātius preſbyter reuerſus ex oꝑe archā fractā repperit: ⁊ caballi ſui p̄ciū qd̓ īeā poſuerat nō inuenit. Cepit itaqꝫ vocemagna ꝑſtrepere: ⁊ cū furore nimio clamare. Omēs hic viuunt: ſolus ego in domohac viuere nō poſſum. Ad cuius nimirūvoces venit epiſcopus omneſqꝫ in eodeꝫepiſcopio aderant. Cumqꝫ eum locutiōeblanda vir dei temꝑare voluiſſet: cepit il-

le cum iurgio reſpōdere dicēs: Omēs tecū viuūt: ſolus ego ante te hic viuere nōpoſſum: redde mihi ſolidos meos. Quibus vocibꝰ cōmotus Epiſcopꝰ beate marie virginis eccleſiā ingreſſus eſt ⁊ expanſis manibꝰ ſtando cepit orare vt ei redderet: vnde preſbyteri furentis inſania mitigari potuiſſet. Cūqꝫ ſubito oculos ad veſtimentū ſuum inter extenſa brachia reduxit: repente in ſinu ſuo duodecim aureosinuenit: ita fulgētes tanꝙͣ ſi ex igne ꝓducti eadē hora fuiſſent. Qui mox de eccleſia egreſſus eos in ſinū furentis preſbyteri proiecit dicēs: Ecce habes ſolidos qͦsqueſiſti: ſed hoc tibi notū ſit qͥa poſt mortem meā tu huius eccleſie Epiſcopus nōeris: ꝓpter tuā auariciā. Ex qua ſentētiaveritatis colligit̉: qꝛ eoſdē ſolidos preſbyter pro adipiſcēdo epiſcopatu preparabat: ſed viri dei ſermo preualuit: nā iſdeꝫConſtantius in preſbyteratus officio vitam finiuit.Rio quoqꝫ tēpore duo ad eū Govthi hoſpitalitatis gratia venerūt:qui rauennaꝫ ſe feſtinare profeſſiſunt. Quibꝰ ipſe paruū vas ligneū vinoplenū manu ſua prebuit: qd̓ fortaſſe ī prādio itineris habere potuiſſent: ex quo illiquo aduſqꝫ rauennā venirent: gothi biberunt. Sicqꝫ vſqꝫ ad eundē venerabilē patrem ferētes reuerſi ſunt: vt nullo die ceſſarent bibere: ⁊ tamen vinū eis ex illo vaſculo nunꝙͣ deeſſet ac ſi ī illo vaſe ligneoqd̓ Epiſcopus eis dederat: vinū non augeretur: ſed naſceretur.Uper quoqꝫ de eiuſdē loci ꝑtibꝰſenex quidaꝫ clericus aduenit: ⁊nea que ip̄e de eo narrat: ſilētio nōſunt pretereunda. Nā dicit ꝙ quadā dieingreſſus hortū magna hūc erucarū multitudine inuenit eſſe coopertū. Qui om̄eolus in eo deꝑire conſpiciēs: ad eaſdemerucas cōuerſus dixit: Adiuro vos in nomīe dn̄i ieſu chriſti recedite hīc: atqꝫ hecolera comedere nolite. Que ſtatim ad vlri dei verbū ita omneſ egreſſe ſunt: vt necvna quideꝫ intra ſpaciū horti remaneret.