BeatiGregorijpape

pit brachijs ⁊ oſculari magnaſqꝫ gratiasagere ꝙ is de ſe talia iudicaſſet: dicens:Tu ſolus es qui in me aꝑtos oculos habuiſti. Qua ex re penſandū eſt cuiꝰ apudſe hūilitatis fuerit qui deſpicientē ſe ruſticū amplius amauit. Qualis enim quiſqꝫapud ſe lateat: ꝯtumelia illata ꝓbat. Nāſicut ſuꝑbi honoribus: ſic plerūqꝫ humiles ſua deſpectione gratulant̉. Cūqꝫ ſe ⁊ī alienis oculiſ viles aſpiciūt: idcirco gaudēt: qꝛ hoc iudicio cōfirmari intelliguntqd̓ de ſe ⁊ ipſi apud ſemetip̄os habuerūt.¶ Petrus.T agnoſco vir iſte magnus foris fuit in miraculis: ſed maiorintus in humilitate cordis.¶ De Marcellino Anchonitane ciuitatis epiſcopo: Ca. vi.Gregorius.Iuſdē quoqꝫ Anchonitaneantiſtes eccleſie vir vite venerabilis Marcellinus fuit:Icuius greſſum dolore nimiopodagra cōtraxerat: eumqꝫ familiares ſuiſic vbi neceſſe erat: in manibus ferebant.Quadā vero die per culpā incurie eadēciuitas Anchonitana ſuccēſa eſt. Cumqvehemēter arderet: cucurrerūt oēs vt ignem extinguerēt: ſed illis aquā certatimproijciētibus ita creſcebat flāma vt iā totius vrbis interitū minari videret̉. Cūqꝫad propinquiora ſibi loca queqꝫ ignis inuaderet: iamqꝫ vrbis ꝑteꝫ nō modicā cōſumpſiſſet ⁊ obſiſtere nullꝰ valeret: deductus in manibꝰ venit epiſcopꝰ ⁊ tāta periculi neceſſitate ꝯpulſus: familiaribꝰ ſuisſe portātibus precepit dicēs: Cōtra ignēme ponite. Qd̓ ita factū eſt atqꝫ in eo loco eſt poſitus vbi tota vis flāme videbat̉incūbere. Cepit autē miro modo in ſemetipſum incendiū retorqueri ac ſi reflexiōisſue impetus exclamaret: ſe epiſcopū tranſire nō poſſe. Sicqꝫ factū eſt vt flāma incendij illo termino refrenata in ſemetipſārefrigeſceret: ⁊ cōtingere vlterius quicqͣedificij nō auderet. Perpendis Petre

cuius ſanctitatis fuerit egrum hominemſedere ⁊ exorando flāmas premere?¶ Petrus.e ¶T perpendo ⁊ obſtupeſco.¶ De Nōnoſo prepoſito monaſterij in mōte ſito qui Soractisdicitur:¶ Cap. vij.¶Gregorius.E vicino nunc loco tibi aliqͥdnarrabo qd̓ ⁊ viri venerabilisdMaximini epiſcopi ⁊ Laurionis: quē noſti: veterani monachi? qui vterqꝫ nuncuſqꝫ ſupereſt relatione cognoui. Qui ſcꝫ laurio in eo monaſterio qd̓ iuxta vrbē Nepeſſnā vocat̉ ſuppētonia ab anaſtaſio viro ſanctiſſimo nutritus eſt. Qui nimirū Anaſtaſius vite venerabilis viro Nonnoſo p̄poſito monaſterij: qd̓ in ſoractis mōte ſitū eſt: ⁊ ꝓpinquitate loci ⁊ morū magnitudine ⁊ virtutum ſtudijs aſſidue iungebat̉. Idem veroNonnoſus ſub aſperrimo ſui monaſteriſdegebat patre: ſed eius mores mira ſemꝑequanimitate tolerabat. Sicqꝫ fratribuspre erat in manſuetudine: ſicut crebro patris iracundiā ex humilitate mitigabat.Quia vero eius monaſteriū in ſūmo montis cacumine ſitū eſt ad quēlibet paruumhortū fratribꝰ excolēdū nulla patebat planicies. Unus autē breuiſſimꝰ locus in latere mōtis excreuerat: quem ingētis ſaximoles naturaliter egrediens occupabat:Quadā vero die dū Nōnoſus vir venerabilis cogitaret ꝙ ſaltem ad cōdimēta olerū nutriēda locus idē aptus potuiſſet exiſtere: ſi hūc moles ſaxi illius nō teneret:occurrit animo ꝙ eandem molē quinquaginta boū paria mouere nō poſſēt. Cūqꝫde humano labore facta eſſet deſperatio:ad diuinū ſe ſolatiū obtulit: ſeqꝫ illic nocturno ſilentio in orationē dedit. Cūqꝫ mane facto ad eundē locū fratres venirēt: inuenerūt molē tante magnitudinis ab eodem loco longius ſeceſſiſſe: ſuoqꝫ receſſulargū fratribus ſpaciū ad excolendū hortum dediſſe.