Dialogorumliber.j.

tie ꝓulnciā lōgobardis intrātibꝰ ex mōaſterio reuerētiſſimi viri Eqͥtij ī p̄dicto oratorio ad ſepulchrū eius monachi fugerūtūqꝫ longobardi ſeuiētes monaſteriū intraſſent: ceperūt eoſdeꝫ monachos forastrahere vt eos aut ꝑ tormēta diſcuterēt:aut gladijs necarēt. Quorū vnus ingemult atqꝫ acri dolore cōmotus clamauit:heu heu ſctē Equiti: placet tibi vt trahamur ⁊ nō nos defēdas. Ad cuiꝰ vocē ꝓtipꝰ ſeuiētes lōgobardos īmūdus ſpūs inuaſit. Qui corruētes in terrā tamdiu verati ſunt: quouſqꝫ hoc cūcti etiā qui foriserant lōgobardi cognoſcerēt quatenꝰ locum ſacrū temerare vlteriꝰ nō auderent.Sicqꝫ vir ſanctus dū diſcipulos defenditetiam multis poſt remediū illuc fugiētibus preſtitit.De Conſtantio manſionario: eccleſie ſancti Stēphani: Cap. v.Uiuſdā coepiſcopi mei didicirelatiōe qd̓ narro qui in anchonitana vrbe ꝑ annos multos īmonachico habitu deguit: ibiqꝫ vitā nō mediocriter religioſam duxit.Cui etiā quidā noſtri iam ꝓuectioris etatis: qui ex eiſdē ſunt ꝑtibus: atteſtant̉. Iuxta eaꝫ nāqꝫ ciuitatē eccleſia beati martyris Stephani ſita eſt: In qua vir vite venerabilis Conſtātius nomine qͥ māſionarij functus officio deſeruiebat: Cuiꝰ ſanctitatis opinio ſeſe ad noticiā hominumlonge lateqꝫ tetēderat. Qui iſdē vir funditꝰ terrena deſpiciēs totoqꝫ anniſu mentis ad ſola celeſtia flagrabat. Quadamvero die dū in eadē eccleſia oleū deeſſet: ⁊predictus dei famulꝰ: vnde lampades accēderet oīmodo nō haberet: omēs lampades eccleſie impleuit aqua atqꝫ ex more īmedio papyrū poſuit: qͣs allato igne ſuccēdit. Sicqꝫ aquā arſit in lampadibus acſi oleū fuiſſet. Perpēde igit̉ Petre cuiꝰmeriti vir iſte fuerit qui neceſſitate compulſus elemēti naturā mutauit.¶ Petrus.

Irum eſt valde qd̓ audio: ſedvelleꝫ noſſe cuius humilitatisapud ſe eſſe intus potuit iſte qͦtante excellētie foris fuit.¶ Gregorius.Ater virtutes animum cognoſcere cōgrue queris: qꝛ multuꝫvalde eſt ꝙ temptatiōe ſua intus mentē laceſcūt mira: que foris fiunt. Sed ſi huius Conſtātij venerabilis vnū qd̓ fecit: audis: cuius humilitatis fuerit: citius agnoſcis.¶ Petrus.Oſtꝙͣ mihi facti illius tale miraculū dixiſti: ſupereſt etiaꝫ vtme de humilitate mentis eiusedifices.¶ Gregorius.Uia valde opinio ſanctitatꝭ eiꝰexcreuerat: multi hūc ex diuerſis ꝓuincijs anxie videre ſitiebbant. Quadā vero die ex longinquo loco ad videndū eū quidā ruſticꝰvenit: eadē vero hora caſu cōtigerat vtſanctus vir ſtans in ligneis gradibꝰ reficiendis: deſeruiret lampadibꝰ. Erat aūtpuſillus valde: exili forma atqꝫ deſpecta.Cūqꝫ is qūi ad videndū eū venerat: quiſnā eſſet inquireret: atqꝫ obnixe peteret vtſibi debuiſſet oſtēdi: hi qui illū nouerantmōſtrarūt: quis eſſet. Sed ſicut ſtultē mētes hominum merita ex qualitate corꝑismetiunt̉: eum paruulū atqꝫ deſpectum videns: ipſum hunc eſſe cepit omnino noncredere. In mente etenī ruſtica inter hocqd̓ audierat ⁊ videbat: quaſi facta fueratquedā rixa ⁊ eſtimabat tā breuē per viſionem eſſe nō poſſe: quē taꝫ ingentē habuerat ꝑ opinionē. Cūqꝫ ipſum eū eſſe a pluribus fuiſſet aſtructus: deſpexit ⁊ cepit irridere dicens: Ego grandē hoīem credidi: iſte autē de homīe nihil habet. Qd̓ vtvir dei Conſtātius audiuit: lāpades quasreficiebat ꝓtinus relinquēs letus cōcitꝰdeſcēdit atqꝫ in eiuſdē ruſtici amplexumruit eūqꝫ ex amore nimio conſtringere ce-