GregorijBeatipape

mor ne inuſitata preſumeret: dolor ne orbate matri nō ſubueniret: ſed ad maioreꝫdei gloriā vicit pietas illd̓ pectꝰ virtutisqd̓ ideo fuit validū: qꝛ victū. Uirtutiſ enīpectus non eſſet ſi hoc pietas nō viciſſet.Itaqꝫ deſcēdit: genuflexit ad celū manustētēdit: calliculā de ſinu ꝓtulit: ⁊ ſuꝑ extincti pueri corpꝰ poſuit. Quo orante aīapueri ad corpꝰ redijt: quē manu comprehēdit ac flēti matri viuentē reddidit: atqꝫiter qd̓ ceꝑat peregit.Petrus.Uidnā hoc eſſe dicimꝰ: virtutemtanti miraculi honorati egit meritum: an petitio libertini?¶ Gregorius.N oſtēſione tā mirabilis ſigni cūfide femine virtus conuenit virorūqꝫ atqꝫ ideo Libertinuꝫ exiſtīoiſta potuiſſe qꝛ plus didicerat de magiſtriꝙͣ de ſua virtute cōfidere. Cuiꝰ enī calliculā in pectꝰ extīcti corpuſculi poſuit: etnimirū animā obtinere qd̓ petebat eſtimauit. Nā Helizeꝰ quoqꝫ magiſter palliumferēs atqꝫ ad iordanē veniēſ ꝑcuſſit ſemel⁊ aquas minime diuiſit. Sꝫ cū repēte diceret̉: vbi eſt deus helie: etiā nūc percuſſitfluuiū magiſter pallio ac iter in aquas fecit. Perpēdis petre ꝙͣtum in exhibēdisvirtutibꝰ hūilitas valet: tūc exhibere magiſtri meritū virtuteꝫ potuit: qn̄ magiſtrinomē ad memoriā reduxit? Quia enī adhumilitatē ſub magiſtro redijt: qd̓ magiſter fecerat ⁊ ipſe fecit.¶ Petrus.Ibet qd̓ dicis: ſed queſo ē ne aliquid aliud: qd̓ adhuc de ipſo deifamulo ad noſtrā edificationē trahere valeas?Gregorius.St plane̓: ſed ſi ſit qui velit īmitaēri. Ego enī virtutē patiētie tantipatris ſignis ⁊ miraculis maioreꝫcredo. Quadam nāqꝫ die is qui poſt veuerabilis Honorati exitū monaſterij regimen tenebat: cōtra eundē venerabilē Li

bertinū in graui iracūdia exarſit: ita vt eūmanibus cederet: ⁊ quia virgā qua eū ferire poſſet minime inuenit: comprehenſoſcabello ſubpedaneo facie̓ ei ac caput tutudit: totūqꝫ illius vultū tumentē ac linidum reddidit. Qui vehemēter ceſus adſtratū proprium tacitus receſſit. Die veroaltera iturus erat ꝓ vtilitate monaſtericauſa conſtituta. Expletis igit̉ hymnismatutinalibus Libertinus ad lectū abbatis venit orationem ſibi humiliter petijt:Sciēs vero ille ꝙͣtum a cūctis honoret̉:quantūcūqꝫ diligeret̉: ꝓ iniuria quā ei ingeſſerat: recedere eū velle a mōaſterio putabat atqꝫ requiſiuit dicēs: Ubi vis ire?Cui ille reſpōdit: monaſterij cauſa cōſtituta eſt pater quā declinare nequeo: quiaheſterno die me hodie ituruꝫ ꝓmiſi: illucire diſpoſui. Tūc ille a fundo cordis conſiderās aſperitatē ⁊ duriciā ſuam: humilitatem ac manſuetudinē Libertini ex lecto ꝓſilijt: pedes Libertini tenuit ſe: peccaſſe ſeqꝫ reū eſſe teſtatus eſt: qui tāto taliqꝫ viro tam crudelē facere cōtumeliā p̄ſumpſiſſet. At contra Libertinus ſeſe interrā proſternens eiuſqꝫ pedibus prouolutus ſue culpe: nō illius ſeuicie fuiſſe referebat qd̓ ꝑtulerat. Sicqꝫ actuꝫ eſt vt admagnam manſuetudinē duceret̉ pater: ethumilitas diſcipuli magiſtra fieret magiſtri. Cūqꝫ pro vtilitate monaſterij ad conſtitutionē cauſe egreſſus fuiſſꝫ: multi virinoti ac nobiles qui eū valde honorabāt:vehemēter admirati ſollicite requirebāt:quid nā hoc eſſet ꝙ tam tumentē ac liuidam haberet faciē. Quibus ille dicebat:heſterno die ſero peccatis meis exigētibꝰin ſcabello ſubpedaneo impingebaꝫ atqꝫhoc pertuli. Sicqꝫ vir ſanctus ſeruans inpectore honorē veritatis ⁊ magiſter: necpatris prodebat viciū: nec falſitatis incurrit peccatum.¶ De monacho hortulano monaſterij eiuſdem. ¶ Cap. III.Petrus.