Druckschrift 
Summa universae theologiae : P. 3
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

finē. ẜᵐ hoc cadit ī drīaꝫ ſuꝑioris inferioris. ꝑs ſuꝑior eſt ẜm intētionē rōnis infinem quā informat fides. Pars īferior ẜmintētionē rōnis in hiſ quē ſūt ad finē quamīformat prudentia. Sil̓r ex ꝑte facultatꝭ uoluritatis ẜᵐ ē ī finē īformat̉ vel h̓ilitat̉ꝟtutes que ſūt ſpes. caritas. Scd̓m ꝟo eſtin his que ſūt ad finē habilitat̉ fortitudinem tꝑantiā: vt ex utraqꝫ ꝑte diſtinguat̉appetitꝰ volūtatis ẜm iraſcibilē ꝯcupiſcibilē. Scd̓m ꝑtē ſuꝑiorē ē ī finē: appetiturraſcibilē īformat ſpēs. appetitū ꝯcupiſcibiem̄ caritas. ẜᵐ ꝑtem inferiore que eſt ī hiaque ſūt ad finē. appetitū iraſcibilē īformatfortitudo. ꝯcupiſcibilē tꝑantia. De iuſticia ꝟo queſtio eſt que ſuo loco determīabit̉Ad primū qd̓ obiicit̉. dd̓ differatratio intellectꝰ hoc apprehēſio ītellectus ē abſoluta. rōnis ꝟo collata. Intellectꝰenī apprehēdit hoc eſſe uel eſſe. ꝟo exhoc eſſe aliud eſſe. vt qm̄ ſi hoc eſt: illud eſtvel ſi hoc eſt idē illi: uel aliud ab illo: ſic̄ apprehēſio ītellectꝰ abſoluta dicit̉ ītelligereIta app̄hēde̓ rōnis dicet̉ cogitare. cogitaeenī dr̄ qͣi coagitare. vn̄ cogitatio ē cogitata .i. collata rōis app̄hēſio. āt dr̄ duobꝰmodis. eſt enī ſpeculatiua: affectiuaEt ẜᵐ hoc cogitare duobꝰ modis eſt. Ronisſpeculatiue eſt cogitare de re vtrū ſit vel ſit. Rōnis aūt affectiue que ē li. arbitrijē cogitare de re utrū fiat uel non fiat. Si inhis que ſūt ad fine. uel utrū in ipſam tēdatuel ꝗeſcat ſi ſit ī finē. cogitare eſtfidei nec ꝟtutis. ſed cogitare ⁊º virtuteſt inqͣtū ordinat debite: vl̓ ī his que ſuntad finē vel in finē. hoc accipit Augcogitare dicit credere eſt cogitare.Ad ſecūdū qd̓ obiicit aſſenſiōe. dd̓ ſic̄cogitare dupliciter eſt: ita aſſentire. ſic̄ enīeſt cogitare rōnis ſpeculatiue de re: utꝝ ſitvel ſit: ita aſſentire eſt eiuſdē. .ſ. aſſētit ſit uel non ſit. cuꝫ aſſentit videtẜm ꝟitatem ita eſſe ſcientiā. ꝟo aſſenti ꝗa videt ita. ſꝫ ꝗa habet idoneū teſtimoniū fides eſt. ꝟo aſſētit: ꝗa ſic ei apparet: tūc opīo eſt. pͥmꝰ aſſenſus qui eſt ſcīe exꝑte aſſentientis: habet ſecuritatē ex parteveritatis cui aſſentit euidētia. ſecūdꝰ aſſenſus qui ē fidei ſecuritatē habet ex ꝑte aſſentientis. defectuꝫ ꝟo euidētie ex ꝑte ꝟitatiscui aſſentit. In tertio aſſenſu eſt opīonisformido eſt ex ꝑte aſſentientis: ſed apꝑetiaquedā ē ex ꝑte rei cui ſic aſſentit. Sil̓r exte rōnis affectiue que eſt l̓i. arbitrii. ſic̄ ē cogitare de re vtruꝫ fiat uel fiat ſic̄ eſt inhis que ſūt ad finē. Ita aſſētire ē ex eadēꝑte ut fiat: uel aſſentire ut fiat. ſic virtutis prudentie ē cogitare aſſentire. Sil̓i eſt cogitare de fine vtruꝫ ipſiꝰ finis ſitaſſentire. hoc cogitare ẜᵐ pͥmā rōneꝫfinis ē intentio veri: aſſentire ſūt fideivirtutis. hoc dixit Augꝰ credere ēcogitare aſſenſiōe. In hac ꝑte cogitae aſſentire virtutis ſunt actꝰ. ſed cogitareactꝰ īꝑfectꝰ maͣl̓. aſſentire āt ꝑfectꝰ formalis. ex alia ꝟo ꝑte cogitare aſſentireſunt actꝰ virtutū: nec fides virtꝰ eſt ſic̄ necopīo uel ſcīa. Ad tertiuꝫ patꝫ ℟º qͣꝫuisactus fidei pōat̉ cogitare aſſentire cognitio materia: affectio ſb̓a. Ad eandēvim ꝑtinet cognitio affectio. cogitatoaſſenſus .ſ. ad vim rōnalē motiuā que eſt libera libero arbitrio. ita fidei habitꝰ ēin differēti vi ſꝫ in vna put dictū eſt. Adqͣrtū dd̓ cognitio ſuccedēs fidei ēgnitio veritatis ſpeculatiua: ſꝫ cognitio affectiua. cognitō enī ſpeculatiua īꝑfecta eſtqm̄ eſt re ẜᵐ ſuā ꝑfectiēeꝫ. Speculatīaenī cognitōe ꝯſideram: qm̄ eſt abſoluteCognitio ꝟo affectiua eſt ꝑfecta: quia nonſolum eſt de re: quia eſt abſolute ſed eſt dere cum ſua ꝑfectione bonitate: quia ergoviſio ſuccedēs fidei eſt viſio btītudinis etfecta. Affectiua erit cognito ſpecl̓atīaſil̓r cognitio fidei affectiua erit: vis aīeaffectiue. Ad vᵐ dd̓ q̄dā ſunt vireꝫinferiores. quedā ſuꝑiores. quedā ſup̄me īvia merendi. ſup̄ma vis eſt vis imꝑās motus ut liberū arbitriū. vires ꝟo ſequētēs ſtꝭvires rōnales exequētes motuꝫ que ſūt impare ut iraſcibilis ꝯcupiſcibilis humanarōnalis ſpeculatiua. vires ꝟo inferiores ſūtvires cōplentes motū ī actibꝰ corꝑalibꝰ utvires ſēſibiles. Sil̓r ī via remūeratōis beatitudīs eſt ordo ꝯſil̓is ut ſicut merēdidependebat a vi ſup̄ma. ita ꝑfectio remūerationis btītudinis deſcēdit a vi ſup̄main alias. dd̓ vis ſpeculatiua intellectꝰnata eſt ad btītudine. ſꝫ mediāte vi ſup̄main qua ſe collocat̉ virtꝰ merituꝫ.Ad aliud dd̓ finis intellectꝰ ſpeculatiuiē veꝝ ut verū hec ē cogniº rei abſoluta ſn̄ſuo actu. finis ꝟo fidei eſt verū ut verūīmo verum ut bonuꝫ. vnde fides attendit