finē. ⁊ ẜᵐ hoc rō cadit ī drīaꝫ ſuꝑioris ⁊ inferioris. ꝑs ſuꝑior eſt ẜm intētionē rōnis infinem quā informat fides. Pars īferior ẜmintētionē rōnis in hiſ quē ſūt ad finē quamīformat prudentia. Sil̓r ex ꝑte facultatꝭ uoluritatis ẜᵐ ꝙ ē ī finē īformat̉ vel h̓ilitat̉ ꝑꝟtutes que ſūt ſpes. caritas. Scd̓m ꝟo ꝙ eſtin his que ſūt ad finē habilitat̉ ꝑ fortitudinem ⁊ tꝑantiā: vt ex utraqꝫ ꝑte diſtinguat̉appetitꝰ volūtatis ẜm iraſcibilē ⁊ ꝯcupiſcibilē. Scd̓m ꝑtē ſuꝑiorē q̄ ē ī finē: appetiturraſcibilē īformat ſpēs. appetitū ꝯcupiſcibiem̄ caritas. ẜᵐ ꝑtem inferiore que eſt ī hiaque ſūt ad finē. appetitū iraſcibilē īformatfortitudo. ꝯcupiſcibilē tꝑantia. De iuſticia ꝟo queſtio eſt que ſuo loco determīabit̉Ad primū gͦ qd̓ obiicit̉. dd̓ ꝙ cū differatratio ⁊ intellectꝰ ꝑ hoc ꝙ apprehēſio ītellectus ē abſoluta. rōnis ꝟo collata. Intellectꝰenī apprehēdit hoc eſſe uel nō eſſe. rō ꝟo exhoc eſſe aliud eſſe. vt qm̄ ſi hoc eſt: illud eſtvel ſi hoc eſt idē illi: uel aliud ab illo: ſic̄ apprehēſio ītellectꝰ abſoluta dicit̉ ītelligereIta app̄hēde̓ rōnis dicet̉ cogitare. cogitaeenī dr̄ qͣi coagitare. vn̄ cogitatio ē cogitata .i. collata rōis app̄hēſio. Rō āt dr̄ duobꝰmodis. eſt enī rō ſpeculatiua: ⁊ rō affectiuaEt ẜᵐ hoc cogitare duobꝰ modis eſt. Ronisſpeculatiue eſt cogitare de re vtrū ſit velnō ſit. Rōnis aūt affectiue que ē li. arbitrijē cogitare de re utrū fiat uel non fiat. Si inhis que ſūt ad fine. uel utrū in ipſam tēdatuel ꝗeſcat ſi ſit ī finē. cogitare pͦ mō nō eſtfidei nec ꝟtutis. ſed cogitare ⁊º mō virtuteſt inqͣtū ordinat debite: vl̓ ī his que ſuntad finē vel in finē. ⁊ hoc mō accipit Augcogitare cū dicit ꝙ credere eſt cogitare.Ad ſecūdū qd̓ obiicit d̓ aſſenſiōe. dd̓ ꝙ ſic̄cogitare dupliciter eſt: ita aſſentire. ſic̄ enīeſt cogitare rōnis ſpeculatiue de re: utꝝ ſitvel nō ſit: ita aſſentire eſt eiuſdē. cū .ſ. aſſētit ꝙ ſit uel non ſit. ⁊ cuꝫ aſſentit ꝙ videtẜm ꝟitatem ita eſſe ſcientiā. Cū ꝟo aſſentinō ꝗa videt ita eē. ſꝫ ꝗa habet idoneū teſtimoniū fides eſt. cū ꝟo aſſētit: ꝗa ſic ei apparet: tūc opīo eſt. pͥmꝰ aſſenſus qui eſt ſcīe exꝑte aſſentientis: habet ſecuritatē ex parteveritatis cui aſſentit euidētia. ſecūdꝰ aſſenſus qui ē fidei ſecuritatē habet ex ꝑte aſſentientis. defectuꝫ ꝟo euidētie ex ꝑte ꝟitatiscui aſſentit. In tertio aſſenſu ꝗ eſt opīonisformido eſt ex ꝑte aſſentientis: ſed apꝑetiaquedā ē ex ꝑte rei cui ſic aſſentit. Sil̓r ex ꝑte rōnis affectiue que eſt l̓i. arbitrii. ſic̄ ē cogitare de re vtruꝫ fiat uel nō fiat ſic̄ eſt inhis que ſūt ad finē. Ita ⁊ aſſētire ē ex eadēꝑte ut fiat: uel aſſentire ut nō fiat. ⁊ ſic virtutis prudentie ē cogitare ⁊ aſſentire. Sil̓imō eſt cogitare de fine vtruꝫ ipſiꝰ finis ſitaſſentire. ⁊ hoc mō cogitare ẜᵐ pͥmā rōneꝫfinis q̄ ē intentio veri: ⁊ aſſentire ſūt fideivirtutis. ⁊ hoc mō dixit Augꝰ ꝙ credere ēcogitare cū aſſenſiōe. In hac gͦ ꝑte cogitae⁊ aſſentire virtutis ſunt actꝰ. ſed cogitareactꝰ īꝑfectꝰ ⁊ maͣl̓. aſſentire āt ꝑfectꝰ ⁊ formalis. ex alia ꝟo ꝑte cogitare ⁊ aſſentire n̄ſunt actꝰ virtutū: nec fides virtꝰ eſt ſic̄ necopīo uel ſcīa. Ad tertiuꝫ patꝫ ℟º ꝙ qͣꝫuisactus fidei pōat̉ cogitare ⁊ aſſentire ⁊ cognitio ꝓ materia: affectio ꝓ ſb̓a. Ad eandēvim ꝑtinet cognitio ⁊ affectio. cogitato ⁊aſſenſus .ſ. ad vim rōnalē motiuā que eſt libera libero arbitrio. ⁊ ita fidei habitꝰ nō ēin differēti vi ſꝫ in vna put dictū eſt. Adqͣrtū dd̓ ꝙ cognitio ſuccedēs fidei nō ē cōgnitio veritatis ſpeculatiua: ſꝫ cognitio affectiua. cognitō enī ſpeculatiua īꝑfecta eſtqm̄ nō eſt d̓ re ẜᵐ ſuā ꝑfectiēeꝫ. Speculatīaenī cognitōe ꝯſideram rē: qm̄ eſt abſoluteCognitio ꝟo affectiua eſt ꝑfecta: quia nonſolum eſt de re: quia eſt abſolute ſed eſt dere cum ſua ꝑfectione ⁊ bonitate: quia ergoviſio ſuccedēs fidei eſt viſio btītudinis etfecta. Affectiua erit cognito nō ſpecl̓atīaſil̓r cognitio fidei affectiua erit: ⁊ vis aīeaffectiue. Ad vᵐ dd̓ ꝙ q̄dā ſunt vireꝫinferiores. quedā ſuꝑiores. quedā ſup̄me ⁊ īvia merendi. ſup̄ma vis eſt vis imꝑās motus ut liberū arbitriū. vires ꝟo ſequētēs ſtꝭvires rōnales exequētes motuꝫ que ſūt impare ut iraſcibilis ꝯcupiſcibilis humana ⁊rōnalis ſpeculatiua. vires ꝟo inferiores ſūtvires cōplentes motū ī actibꝰ corꝑalibꝰ utvires ſēſibiles. Sil̓r ī via remūeratōis ⁊ beatitudīs eſt ordo ꝯſil̓is ut ſicut merēdi rōdependebat a vi ſup̄ma. ita ꝑfectio remūerationis ⁊ btītudinis deſcēdit a vi ſup̄main alias. dd̓ gͦ ꝙ vis ſpeculatiua intellectꝰnata eſt ad btītudine. ſꝫ mediāte vi ſup̄main qua pͦ ⁊ ꝑ ſe collocat̉ virtꝰ ⁊ merituꝫ.Ad aliud dd̓ ꝙ finis intellectꝰ ſpeculatiuiē veꝝ ut verū hec ē cogniº rei abſoluta ſn̄ſuo actu. finis ꝟo fidei nō eſt verū ut verūīmo verum ut bonuꝫ. vnde fides attendit
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten