falſo. nō ſeꝗt̉ quia ſic cogitans nō reponitmodū illū in re: ⁊ ſil̓e eſt de ītellectu abſtractīo: ꝗa abſtrahētes fl̓i nō ſūt: ꝗa nō ponūtmodū in re. ⁊ ꝑ hͦ ptꝫ ſol̓o ad illud qd̓ obiicit d̓ cogitatiōe ꝙ ea fit ſuꝑ ꝯplexū. Sil̓rad illud qd̓ obiicit ꝙ cū mors xp̄i non ſit: fides nō erit de morte: ꝗa fides de vero eſt.dd̓ ꝙ nō ſequit̉. Eſt enī ꝟitaſ rei: ⁊ veritaſcōprehenſiois. veritate rei futura nō ſuntvera que nō habēt cām ī natura. veritateꝟo cōprehēſiōis que ē in dīna p̄ſciētia: eritdicere futura vera. ꝗa veꝝ ē dicere aliquafore futura ꝙadmoduꝫ p̄terita que iā ceceſſerūt ī nō eſſe nō habēt ꝟitatē in reꝝ naͣ. ⁊tn̄ habēt veritatē ī memoria: qua verū eſtip̄a fuiſſe: ⁊ oē tale qd̓ verū eſt verū ē priveritate apud quā nihil trāſit nec mutat̉⁊ ſi res mutēt̉. dd̓ gͦ de mortē xp̄i ꝙ qͣꝫuisnō ſit ī actu nature: tamē ī cōprehenſionevel dīne ſcīe vel humane memorie ⁊ hͦ mōcredit̉ verū. Inter autē p̄dictas opīonespōt teneri media diſtīguēdo obiectu fideiſeu articulū dupliciter. in obiectū fidei ſeuarticulū ſimplicit̓. ⁊ obiectū ẜᵐ ꝗd. pͦ modores ipſa ut eſt dīnitas. īcarnatio. ⁊ paſſio ⁊hꝰ mōī que abſtrahut a tꝑe ⁊ nō mutāt̉: dicunit̉ obiecta fidei ⁊ articuli ſimpliciter. 2ºmo enūciabilia ⁊ cōplexiones que ꝯcernūtvariationē ẜᵐ mutatione tꝑis dicunt̉ articuli. ⁊ pͦ mō ſunt articuli ꝑ ſe ⁊ ſemꝑ. 2º moarticuli ꝯtīgētes: nō ſemꝑ. Articuli ꝑ ſe ſꝑmanēt articuli. vt īcarnatio paſſio. Articl̓iꝟo ꝯtingentes fiūt nō articuli ut ptꝫ ī hisarticulis. xp̄m naſciturū paſſurū: qui fuer̄tarticuli anteqͣꝫ xp̄s naſceret̉ ⁊ pateret̉. mono ſunt. Et ſi obiiciat̉ ꝙ nō ſufficit crederearticulo ſimpl̓r in ſua forma nſi cōcernat̉tempus. Unde non ſufficit credere incarnationem niſi credamus īcarnationē factāg ⁊cͣ. dd̓ ꝙ ad credere requirit̉ ut credaturqd̓ credēd̓ eſt. et debito modo. nec ſufficitcredere qd̓ credēduꝫ ē ſine debito mō. Qd̓credēdū ē: dic̄ ſb̓aꝫ fidei ſeu articl̓i. Modꝟo credēdi nō eſt de ſb̓a obiecti: ſed magiscircūſtātia debita ex ꝑte actꝰ credēdi: ⁊ tn̄nō ſufficit illud ſine iſto. Ex ꝑte āt mōi credendi ꝓuenit credere cū determīatōe tꝑiſEt ad illud ꝙ obiicit eſt inſtātia aꝑta talisnō ſufficit credere vnuꝫ articulū ſine alijs⁊ trͣ vnꝰ nō eſt de ſb̓a alterius. Sil̓r nō ſuft cyodere articulos. hoc eſt paſſionem ⁊tionē. ⁊ hiꝰ. niſi cum debito modocredendi. ex ꝑte cuiꝰ eſt determīatio tꝑisPoſtea queritur piectū fidei ſit veꝝ creatū ⁊ increatū. aut īcreatū tm̄. Ad qd̓ ſic. fides eſt ꝟtus in finēSꝫ finis eſt prima veritas increata. gͦ finisfidei eſt ꝟitas īcreata tm̄. ſed in ꝟtutibusque ſūt ī finē: idē eſt obiectū ⁊ finis. ut ſpeīfinis eſt btītudo: ⁊ obiectuꝫ. caritatis finiseſt ſūmuꝫ bonuꝫ ⁊ obiectū. gͦ fidei erit obiectu. ſil̓r tm̄ veꝝ īcreatū. Itē idē eſt obiectū fidei ī viā viſiōis ſuccedētis fidei ī patria. ſed differt ī medio ꝯprehenſio obiectiNā fide ꝑ ſpeculū ī enigmate: viſiōe ꝑ ip̄aꝫſpēm pͥme veritatis. ſi gͦ viſiōis ſola ꝟitascreata eſt obiectū. gͦ ⁊ fidei. Itē dic̄ Ricde ſco vic. ꝙ articulus eſt indiuiſibilis veritas. ſed veritas de deo īcreata eſt. gͦ ⁊ articulus. ſed articulꝰ eſt obiectū fidei ſolumgͦ ⁊ īcreata ꝟitas ſolū. Conͣ. Articulus fidei eſt ꝙ reſurrectio carnis ſit futura. ⁊ tn̄eſt veritas eterna creata ⁊ de creatura. gͦobiectū fidei ſeu articulꝰ nō eſt tm̄ veritasincreata. Itē incarnatio paſſio xp̄i ſūt extꝑe. gͦ veritas iſtoꝝ eſt ꝟitas creata: ⁊ tamſut obiectū fidei. Itē fornicatiōeꝫ eſſe pcc̄mmortale eſt tale qd̓ tenemur crede̓. ⁊ ſi quiſptinaciter diceret ꝯtrariū hereticꝰ iudicaret̉. gͦ eſt credendū fide: ⁊ tamē eſt verumcreatū. Itē poſſet obiici d̓ creatiōe ⁊ peccatorū remiſſione que ſūt articuli: ⁊ tamēnō eterna: ſꝫ effectꝰ dicūt tꝑales. Sol̓o dd̓ꝙ quedā ſūt obiecta fidei ſic̄ ſuppoſitiōesquedā ſicut prīcipia. quedā ſic̄ ꝯcluſionesSic̄ ſuppoſitōes obiecta fidei ſūt ī his quefides ſupponit: vt dictamīa iuris natural̓⁊ que extrahūt̉ a iure naturali. Obiecta ꝟofidei ſicut pͥncipia ſunt ea que ſūt propriafidei ⁊ prima ⁊ ꝑ ſe nota: ẜᵐ fidei acceptionem que ꝓprie dicūt̉ articuli. vt qm̄ deusvnus eſt ⁊ trinꝰ oīpotēs ⁊ cetera hꝰ modiSic̄ ꝯcluſiōes obiecta fidei ſūt que ſequūt̉ex articul̓ fidei. vt qm̄ deꝰ eſt vbiqꝫ. ſequit̉ex hoc ꝙ deus eſt īmenſus ⁊ carnis reſurrectio. Sequit̉ ex hoc ꝙ deꝰ eſt oīpotēs ⁊ iuſtus. Diſtinguendū gͦ ꝙ credēdū fide dr̄duobꝰ modis. vno mō pͦ ⁊ ꝑ ſe. videlicꝫ i p̄apͥma ꝟitas ꝑ ſe ipſam. Alio ꝙ ē ī pͥma veritate ẜᵐ ipſam: ⁊ ꝑ ipſam. ⁊ hoc eſt duobusmodis. Nā ī ip̄a pͥma veritate cōſideraturꝙ eſt ī dictamīe iuris naturalis. ⁊ iterumꝙ eſt ī dictamīe gr̄e. pͦ mō obiectum fidei
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten