⁊ hic ⁊ in patria: ꝗa nō ꝯprehēdit īmēſitatē. vtroqꝫ mō intelligit̉ auctoritas Ambꝰ.cum abſens putat̉ videt̉. cuꝫ p̄ſens eſt nonvidet̉: ꝗa licꝫ hoc mō non abſit ẜᵐ rē: abeſttamē ẜᵐ reputationeꝫ. ẜᵐ ꝙ dicit Augꝰ exponēs verbū Ambᵉ in liº. de videndo deo.Cum abſens inꝗt putat̉ videt̉. nota ꝙ nodic̄ cū abſens ē ſed cuꝫ abſens putat̉: nuſꝙͣenī eſt abſens qui celū ⁊ terrā implet. neqꝫſpaciis intercludit̉ paruis neqꝫ magnis diffūdit̉. vbiqꝫ totus eſt ⁊ a nullo ꝯtinet̉ locohoc qui excedēte mēte ītelligit videt deuꝫetiā cū abſens putat̉. Ex his gͦ patꝫ ꝙ cumdicit Augꝰ ꝙ credūt̉ abſentia. vocat abſēsqd̓ nō ē pn̄s ꝑ ſpēm. Quādo aūt poſtea dr̄ꝙ deus nūqͣꝫ videt̉ niſi abſens veꝝ ē. niſiabſens vel ẜᵐ ſpēm vel ẜᵐ īmenſitatē ſuā.ꝗd ſitQueritur poſtea cognoſcere ꝑ fidē. Nā ſi dicūt̉ abſentia credi: preſentia videri. cum imaginatio ⁊ memoriaſint rerū abſentiū: imaginari ⁊ memorarīerit credere qd̓ eſt falſu. gͦ nō eſt ꝓpͥa drīainter videre ⁊ credere: ꝗa vident̉ p̄ſentiacredūt̉ abſentia. Itē videt̉ ꝙ cognoſce̓ꝑ fidē idē ſit qd̓ ſcire. Augꝰ in liº de videndo deo aſſumes illud. iª. Ioh̓. 3º. Ꝙ cū apparuerit ſil̓es ei erimꝰ. ita dic̄ ſcire ſe dic̄ qd̓nūduꝫ factū fuerat. nec videndo ſed credēdo cognouerat. gͦ credere eſt ſcire. ⁊ cognifidei eſt ſcīa. Itē Augꝰ in eodē Scīa nr̄acōſiſtit ex rebꝰ viſis ⁊ creditis. Con. Triplex eſt acceptio intellectꝰ. opīo. fides. ſcīa.Fides dicit̉ accep ſupopinionē ⁊ īfra ſcīaꝫgͦ fides nō eſt ſcīā vel opīo. Itē eſt vidēꝑ ſpem. ⁊ ē videre ꝑ ſpeculū in enigma. ẜªꝙ dr̄. 1ª. Cor. 13º. Uidemꝰ nūc ꝑ ſpeculū ī enigmate. tūc aut facie ad faciē. ſꝫ credere eſtvidere ꝑ ſpecl̓m ſeu in enigmate. Ergo credere eſt videre. gͦ nō diſtat credere ⁊ vide̓Nō ergo veꝝ dicit Augꝰ. Qui dic̄ vidēt̉putia credūt̉ abſentia. Ad hoc rn̄dēdūeſt ẜᵐ Aug. in liº de videndo deo vbi dic̄.no ꝗa dixi ꝗa abſūt a ſenſibꝰ noſtris ea credi ſic accipiat̉ vt inter illa deputēter quealiqn̄ viderimꝰ. ⁊ nos vidiſſe retinemꝰ: ceteriqꝫ ſumꝰ ꝙͣuis tūc nō preſto ſint cum recolunt̉ a nobis: neqͣꝫ enī inter credita ſꝫ int̓viſa reputantur. videre enim eſt ſenſu corporis vel intuitu mentis rem rep̄hendere.credere ꝟo eſt qd̓ in cōſpectu mētis vl̓ corporis nūqͣꝫ affuiſſe recolit̉. ⁊ ꝑ hoc patet ꝙcognoſcere fidei non eſt idē qd̓ remīſci velimaginari: ꝗa cū dic̄ augꝰ ꝙ credūt̉ apſenᶻītelligit abſentia que nec ſenſu corꝑis necintuitu mētis cōſpiciūt̉ qͣſi prius viſa. ſicaūt abſentia nō ſūt de ꝗbꝰ eſt memoria vl̓imaginatio. Ad illd̓ qd̓ obiicit̉ ꝙ videt̉idem eſſe fides qd̓ ſcīa. dd̓ ꝙ ſciētia dicit̉ſtricte cognitio ꝑ cāꝫ ⁊ hoc mō cognitio fidei nō eſt ſcīa. Alio dicit̉ ſcīa cognitio reiꝑ intellectū ⁊ hoc mō dr̄ coīter: ẜm quē modū dicit augꝰ que ꝑͤ corpꝰ vidēt̉ niſi mensadſit que talia nūciata ſūt ſuſcipiat nullapoſſūt ſcīa ꝯtīeri. Tertio mō dr̄ ſcīa comuniſſime ẜm ꝙ ꝯprehēdit cognitionē ꝑ fidē⁊ cognitione rei ꝑ viſionē ẜm ꝙ dic̄ augꝰin li. d̓ vidēdo deo. Cōſtat ſcīa nr̄a ex rebꝰviſis ⁊ creditꝭ: ſꝫ ī his q̄ vidimꝰ vl̓ videmnos ip̄i teſtes ſumꝰ. In his aūt que credimꝰalijs teſtibꝰ mouemur ad fidē: cū eaꝝ reruꝫqͣs nec videmꝰ nec vidiſſe nos recolimꝰ datur ſigͣ ī vocibꝰ vl̓ ī lr̄is vl̓ ī ꝗbꝰcūqꝫ documentis ꝗbus viſis nō viſa credāt̉. nō proimmerito ſcire nos dicimꝰ. non ſolū ea quevidimꝰ vel videmꝰ verū etiā que idoneisteſtibꝰ vel teſtimoniis credimꝰ. Ad vltimū dd̓ ꝙ videre aliꝗd dicit̉ duobꝰ modisꝓprie videre .ſ. aliꝗd ī ſe: ⁊ īpropͥe viderealiꝗd ī alio. ⁊ pͦ mō videre nō dr̄ credere.2º mō dr̄. vn̄ augꝰ. Si ſcire nos īcōgruent̓dicimus illud qd̓ certiſſimū credimus hīcfactū ē ut etiā recte credita. ⁊ ſi nō adſintſenſibꝰ noſtris videre mēte dicamꝰ. tamēꝓprie ſicut ipſe dicit credūt̉ illa que abſtꝭa ſenſibꝰ noſtris. ſꝫ videt̉ idoneū teſtīoniūqd̓ eis ꝑhibet̉. vidēt̉ autē illa que p̄ſto ſūtvnde ⁊ p̄ſentia noīant̉ uel aī uel corporisſenſibꝰ. et ponit exemplū ut hāc lucē corꝑiſenſu: ⁊ meā volūtate ſenſu aī mei video.Si ꝗs ꝟo mihi indicet voluntatē ſuā cuiuſvox mihi pn̄s eſt: tamē ꝗa ipſa volūtas quāmihi indicat latet ſenſu corporis ⁊ aī mei.credo nō video. dūmō nō recipiā vocē eiꝰ.ꝓ idoneo teſte: ꝗa ſi exiſtimarē mētiri noneſſet teſtis idoneꝰ ⁊ ideo nō crederem.Queritur poſtea acpcredere qͣꝫ intellige̓. an ecōuerſo. ⁊ obiicit̓ꝙ ſic. Oīs fides ex auditu interiori uel exteriori eſt. gͦ prius eſt intelligere ꝗd eſt qd̓dr̄ qͣꝫ credere. prius enī eſt creditu ītelligeꝙͣ credere. Itē augꝰ ſuꝑ illud. 2ª. ad Cor.I. Non ꝙ ſufficientes ſimꝰ ⁊cͣ. nullꝰ quippe