ſimus cogitare aliꝗd a nobis qͣi ex nob̓. glohic attēdat ⁊ verba iſta ꝑpendāt ꝗ putātex nobis eſſe fidei ceptuꝫ: ⁊ ex deo eē fideiſupplemētū: cōmendāt enī iſtā gratiā quenō dat̉ ẜm aliqua merīta: ſed efficit oīa bona merita in ꝗd nō ꝙ ſufficiētes ⁊cͣ. ⁊ īfraqͣꝫqͣꝫ ⁊ ipſum credere nihil aliud eſt qͣꝫ cumaſſenſione cogitare: ſic gͦ credere ē cū aſſenſione cogitare. ſꝫ hoc pōt ꝯuenire alijs pͥncipiis a pͥmo .ſ. prīcipiis oīuꝫ ſcīaꝝ. gͦ noʸ differt credere put ē naͣle ⁊ gͣtuitū. forte rn̄debit ꝙ addēdū ē aſſentire ꝓpter ſe: ſꝫ hͦ ipſūveruꝫ eſt de pͥncipiis ẜm ꝙ pͥncipia: ꝗa eisaſſentit̉ ꝓpter ſe. ſi ꝟo dicat̉ ꝙ credē ſit aſſentire pͥme ꝟitati ꝓpter ſe. ſic fornicatiōꝫeſſe peccatuꝫ mortale: ⁊ fidē eſſe virtute: ⁊pena eterna eſſe: nō erit creditū. ꝗa nulluꝫhorū eſt prima veritas. ſil̓r ẜᵐ hoc incarnatio paſſio ⁊ ſil̓ia nō credūt̉. Itē ſuꝑ eundem locū dicit̉ ī glo. ꝙ nullus credit aliꝗdniſi prius cogitauerit eſſe credēdū. ſꝫ crede̓nihil aliud eſt qͣꝫ cogitare ⁊cͣ. gͦ credēs cogitat aliꝗd eē credēdū. gͦ quida motꝰ neceſſario p̄cedit motū fidei: ⁊ ille nō pōt eſſe meritorius cū naͣliter pͥmꝰ motꝰ meritoriꝰ ſitfidei: licꝫ aliqn̄ aliter ꝯtingat. Itē cuꝫ incredere ſint duo. cogitare ⁊ aſſentire. in qͦgne ponet̉ credere. vl̓ in gne qd̓ ē cogitarevl̓ in gn̓e qd̓ eſt aſſentire. Si in gn̓e qd̓ eſtaſſentire. gͦ nō erit demonū fides: ꝗa nō aſſentiūt veritati eius qd̓ credūt: quia dicitdamaſ. de angelis malis. Eoꝝ volūtas eſtrebellare deo. Si ꝟo ponat̉ ī gn̓e eiꝰ qd̓ ē cogitare. gͦ fides nō erit habitꝰ motiue potentie ⁊ ita nec virtus. Ad hoc dd̓ ꝙ actusdeclarat̉ ꝑ ꝓpriā materiā: vt crede̓ ꝑ creditum. Nō gͦ ꝙ creditū eſt cogitabile ens ſupͣronē pͥmū cui ꝓpt̓ ſe dat̉ aſſenſus. In hocꝙ dicit̉ ſupͣ rōne ſeꝑat̉ ab his quoꝝ eſt credulitas ẜm ronē: vt eſt ī prīcipiis ſcīaꝝ. Inhoc auteꝫ ꝙ dr̄ primū ſeꝑat̉ ab hiꝰ que ſuntcreature. In hͦ aūt ꝙ dicit̉ cui dat̉ aſſenſuſꝓpter ſe. fit ſeꝑatio ab illa cognitione quepōt eſſe ꝑ viā rōnis: de his q̄ ſūt ſupͣ rōnēCredere gͦ ē aſſētire credito pͦ mō ente ſupͣrōnē ꝓpter ſe. Ad illud aūt ꝙ fornicationeeſſe pcc̄m̄ ⁊ hiꝰ nō ſūt credita ẜm hāc ronēinfra rn̄det̉ cū aget̉ de his que vere ſuntarticuli ⁊ que nō. Ad illud aūt ꝙ q̄rit̉vtrū cogitare p̄cedat credere. reſpōdēduꝫeſt ꝙ ſemꝑ cogitae p̄cedit naͣliter credereſed non. ſemꝑ actu. īmo quandoqꝫ preceditquādoqꝫ comitat̉. qn̄ꝫ ſubſequit̉. ⁊ illud qd̓p̄cedit tꝑe nō eſt ceptū fidei. niſi accipiat̉de cepto exͣ ſūpto. Ꝙ aūt p̄cedat oſtēditurꝑ id qd̓ dr̄ in Luc̄ de bt̄a virgine ibi ⁊ cogitabat qͣlis eēt iſta ſalutatio. ecce cogitaºp̄cedes fidē: tandē ꝯſentit. Cū dixit poſt ꝟba angeli. Ecce ancilla dn̄i ⁊cͣ. ⁊ nō ꝙ ī motibus intellectꝰ rōni cōiūcti. nō ſolū cogitare eſt priꝰ natura ꝙͣ ſit aſſentire: ſꝫ etia tꝑe⁊ eſt vltima collatio ſeu terminꝰ collatiōisſimul etiā cū cōſenſu. tamē qn̄qꝫ contingitaliter. vel ꝓpter luce manifeſtiſſimā vt ī ꝑſe notis: quale eſt de quolibꝫ affirmatio velnegatio. oē totū maius eſt ſua ꝑte: ꝗbꝰ aſſētitur ꝙ cito accipiūt̉. qn̄qꝫ ꝓpter ſolertiamexercitati circa huiꝰ Nā exercitati ⁊ peritimediū inueniūt. ⁊ in ꝓſpecto tꝑe vel ſtatīvidet̉ veritatē. Eode modo ꝯtingit ī ītellectu fieri: qui nō eſt rōni ꝯiūctꝰ: vt in eisque ſunt fidei ꝑ lucē interiorē ꝑīfuſaꝫ: perquā ſatis ī quibuſdā abſqꝫ diſcuſſione inclinatur cōſenſus in illis eſt cogitare ſil̓ cumaſſentire. licꝫ priꝰ naͣliter. ⁊ ſic ītelligendūeſt ꝟbū Aug .ſ. de pͥoritate nature ⁊ nō tꝑiQn̄qꝫ cogitare ē ſubſequēs fideꝫ: ⁊ hͦ cogitare eſt maxīme admiratiuū: de hoc ꝙ gr̄adei factū eſt in ipſis qd̓ vix poſſūt ꝯciperehinc dic̄ Augꝰ ī liº de ꝯfeſſiōibꝰ. Nō ſufficiebā cogitae: ⁊ ꝯſiderare ꝯſiliū dei ſuperredēptōe generis humāi. ⁊ ꝑ hoc ptꝫ ꝙ nōſemꝑ p̄exigit̉ deliberatio de credēdo. vtꝝſit credēdū. ⁊ deinde ꝙ credat. ſꝫ ſimul eſtcogitare ⁊ aſſentire tꝑe: ⁊ nō intelligūtureſſe ibi duo actus. niſi rōne termī duplīcis⁊ prior ꝯformat̉ in cōpoſitiōe velut oppoſitorū. ſequēs ꝟo trāſit ī re oppoſitā .ſ. crede̓qd̓ cū ita ſit. māifeſtū eſt qͣliter initiū .ſ. cogitare huiꝰ a gratia ſit gratū faciente: queeſt fides. ⁊ ſil̓r cōſſimatio actꝰ que ē credē̓Ad aliud reſpōdendū eſt ꝙ credere eſtin gn̓e eiꝰ qd̓ ē aſſentire. ⁊ qd̓ obiicit̓ d̓ diabolo. dd̓ ꝙ aſſentire dupliciter accipit̉. qn̄ꝫdicit̉ aſſentire ponere ita eſſe: ⁊ etiam tendere ī illud: ⁊ ſic nō ꝯuenit diabolo: ꝗa eiꝰcredere eſt hoc: ſꝫ nō īhoc. aliqn̄ aūt dr̄ aſſētire ponere ita eſſe nō tn̄ ī illud tendere: ⁊ſic ꝯuenit diabolo. ꝑ hec patꝫ rūſio ad oīaTertio queritur aꝓut eſt actꝰ formalis fidei. Ad quod ſicAugꝰ. Credere ī deū eſt credēdo amare. credendo ī eū ire. credēdo ei adhere: ⁊ mēbris
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten