Druckschrift 
Summa universae theologiae : P. 3
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

ſimus cogitare aliꝗd a nobis qͣi ex nob̓. glohic attēdat verba iſta ꝑpendāt putātex nobis eſſe fidei ceptuꝫ: ex deo fideiſupplemētū: cōmendāt enī iſtā gratiā que dat̉ ẜm aliqua merīta: ſed efficit oīa bona merita in ꝗd ſufficiētes ⁊cͣ. īfraqͣꝫqͣꝫ ipſum credere nihil aliud eſt qͣꝫ cumaſſenſione cogitare: ſic credere ē aſſenſione cogitare. ſꝫ hoc pōt ꝯuenire alijs pͥncipiis a pͥmo .ſ. prīcipiis oīuꝫ ſcīaꝝ. noʸ differt credere put ē naͣle gͣtuitū. forte rn̄debit addēdū ē aſſentire ꝓpter ſe: ſꝫ ipſūveruꝫ eſt de pͥncipiis ẜm pͥncipia: ꝗa eisaſſentit̉ ꝓpter ſe. ſi ꝟo dicat̉ credē ſit aſſentire pͥme ꝟitati ꝓpter ſe. ſic fornicatiōꝫeſſe peccatuꝫ mortale: fidē eſſe virtute:pena eterna eſſe: erit creditū. ꝗa nulluꝫhorū eſt prima veritas. ſil̓r ẜᵐ hoc incarnatio paſſio ſil̓ia credūt̉. Itē ſuꝑ eundem locū dicit̉ ī glo. nullus credit aliꝗdniſi prius cogitauerit eſſe credēdū. ſꝫ crede̓nihil aliud eſt qͣꝫ cogitare ⁊cͣ. credēs cogitat aliꝗd credēdū. quida motꝰ neceſſario p̄cedit motū fidei: ille pōt eſſe meritorius naͣliter pͥmꝰ motꝰ meritoriꝰ ſitfidei: licꝫ aliqn̄ aliter ꝯtingat. Itē cuꝫ incredere ſint duo. cogitare aſſentire. ingne ponet̉ credere. vl̓ in gne qd̓ ē cogitarevl̓ in gn̓e qd̓ eſt aſſentire. Si in gn̓e qd̓ eſtaſſentire. erit demonū fides: ꝗa aſſentiūt veritati eius qd̓ credūt: quia dicitdamaſ. de angelis malis. Eoꝝ volūtas eſtrebellare deo. Si ꝟo ponat̉ ī gn̓e eiꝰ qd̓ ē cogitare. fides erit habitꝰ motiue potentie ita nec virtus. Ad hoc dd̓ actusdeclarat̉ ꝓpriā materiā: vt crede̓ creditum. creditū eſt cogitabile ens ſupͣronē pͥmū cui ꝓpt̓ ſe dat̉ aſſenſus. In hoc dicit̉ ſupͣ rōne ſeꝑat̉ ab his quoꝝ eſt credulitas ẜm ronē: vt eſt ī prīcipiis ſcīaꝝ. Inhoc auteꝫ dr̄ primū ſeꝑat̉ ab hiꝰ que ſuntcreature. In aūt dicit̉ cui dat̉ aſſenſuſꝓpter ſe. fit ſeꝑatio ab illa cognitione quepōt eſſe viā rōnis: de his ſūt ſupͣ rōnēCredere ē aſſētire credito ente ſupͣrōnē ꝓpter ſe. Ad illud aūt fornicationeeſſe pcc̄m̄ hiꝰ ſūt credita ẜm hāc ronēinfra rn̄det̉ aget̉ de his que vere ſuntarticuli que. Ad illud aūt q̄rit̉vtrū cogitare p̄cedat credere. reſpōdēduꝫeſt ſemꝑ cogitae p̄cedit naͣliter credereſed non. ſemꝑ actu. īmo quandoqꝫ preceditquādoqꝫ comitat̉. qn̄ꝫ ſubſequit̉. illud qd̓p̄cedit tꝑe eſt ceptū fidei. niſi accipiat̉de cepto exͣ ſūpto. aūt p̄cedat oſtēditur id qd̓ dr̄ in Luc̄ de bt̄a virgine ibi cogitabat qͣlis eēt iſta ſalutatio. ecce cogitaºp̄cedes fidē: tandē ꝯſentit. dixit poſtba angeli. Ecce ancilla dn̄i ⁊cͣ. ī motibus intellectꝰ rōni cōiūcti. ſolū cogitare eſt priꝰ natura ꝙͣ ſit aſſentire: ſꝫ etia tꝑe eſt vltima collatio ſeu terminꝰ collatiōisſimul etiā cōſenſu. tamē qn̄qꝫ contingitaliter. vel ꝓpter luce manifeſtiſſimā vt īſe notis: quale eſt de quolibꝫ affirmatio velnegatio. totū maius eſt ſua ꝑte: ꝗbꝰ aſſētitur cito accipiūt̉. qn̄qꝫ ꝓpter ſolertiamexercitati circa huiꝰ exercitati peritimediū inueniūt. in ꝓſpecto tꝑe vel ſtatīvidet̉ veritatē. Eode modo ꝯtingit ī ītellectu fieri: qui eſt rōni ꝯiūctꝰ: vt in eisque ſunt fidei lucē interiorē ꝑīfuſaꝫ: perquā ſatis ī quibuſdā abſqꝫ diſcuſſione inclinatur cōſenſus in illis eſt cogitare ſil̓ cumaſſentire. licꝫ priꝰ naͣliter. ſic ītelligendūeſt ꝟbū Aug .ſ. de pͥoritate nature tꝑiQn̄qꝫ cogitare ē ſubſequēs fideꝫ: cogitare eſt maxīme admiratiuū: de hoc gr̄adei factū eſt in ipſis qd̓ vix poſſūt ꝯciperehinc dic̄ Augꝰ ī liº de ꝯfeſſiōibꝰ. ſufficiebā cogitae: ꝯſiderare ꝯſiliū dei ſuperredēptōe generis humāi. hoc ptꝫſemꝑ p̄exigit̉ deliberatio de credēdo. vtꝝſit credēdū. deinde credat. ſꝫ ſimul eſtcogitare aſſentire tꝑe: intelligūtureſſe ibi duo actus. niſi rōne termī duplīcis prior ꝯformat̉ in cōpoſitiōe velut oppoſitorū. ſequēs ꝟo trāſit ī re oppoſitā .ſ. crede̓qd̓ ita ſit. māifeſtū eſt qͣliter initiū .ſ. cogitare huiꝰ a gratia ſit gratū faciente: queeſt fides. ſil̓r cōſſimatio actꝰ que ē credē̓Ad aliud reſpōdendū eſt credere eſtin gn̓e eiꝰ qd̓ ē aſſentire. qd̓ obiicit̓ diabolo. dd̓ aſſentire dupliciter accipit̉. qn̄ꝫdicit̉ aſſentire ponere ita eſſe: etiam tendere ī illud: ſic ꝯuenit diabolo: ꝗa eiꝰcredere eſt hoc: ſꝫ īhoc. aliqn̄ aūt dr̄ aſſētire ponere ita eſſe tn̄ ī illud tendere:ſic ꝯuenit diabolo. hec patꝫ rūſio ad oīaTertio queritur aꝓut eſt actꝰ formalis fidei. Ad quod ſicAugꝰ. Credere ī deū eſt credēdo amare. credendo ī ire. credēdo ei adhere: mēbris