crediderūt ideo dicit̉ fides ſpēs īdiſtabilfides enī que ē ex teſtīonio ē velut remota diſpoſitio ⁊ diſtās rō reſpectu credēdorum. Itē pōt ꝯſiderari cognitio fidei:in cōꝑatiōe ad cognitiōes que ſūt alteriꝰgeneris. alterius eni generis ſūt cognitioopiniōīs ⁊ ſcīe: ẜᵐ que modū diffinit hugode ſco vic. fidē ſic. Fides enī eſt certitudoaī de rebꝰ abſentibꝰ ſupra opīonē ⁊ infraſcīaꝫ ꝯſtituta: quā diffinitiōeꝫ ſic explanatSūt ꝗdā ꝗ audita ſtatī aīo repellut ⁊ condicūt ⁊ hi dicunt̉ negates. Alii ꝟo de hisque audiunt neceſſariam partem eliguntad conſentiendum: ⁊ hī dicunturⁿ dubitātes. Alii ꝟo alterā ꝑte eligūt ad eſtimādūſꝫ nō approbant ad affectione: quis vnū d̓duobus magis ꝓbabile intelligāt. vtꝝ tn̄idipſū verū ſit aſſere nō p̄ſumūt. ⁊ hi ſūtopinātes. Alii ꝟo ſic eligūt alterā ꝑtem uteius approbationē in aſſertionē ſumant. ⁊hi ſūt credētes. poſt iſta genera cognitionis illud ꝑfectiꝰ ſeꝗt̉ cū res nō ex audituſolo ſed ꝑ ſuā pn̄tiā cōprehēdūt ⁊ hi ſuntſcientes. Ex hiſ gͦ conici pōt: ꝗa fidē appellamꝰ certitudine: ꝗa vbi adhuc dubitatioeſt fides nō eſt. ⁊ ꝗa nimiꝝ credere aliꝗdminꝰ eſt ꝙ ſcire. minꝰ dico non qͣtū ad meritū ſꝫ ꝙͣtū ad cognitionē: plus enī ē pn̄teꝫvidere qͣꝫ abſente crede̓. Ideo fideſe certitudo infra ſcīam: ⁊ quia plꝰ ē fide ſtare qͣꝫmutare eſtimatione. ⁊ plꝰ crede̓ qͣꝫ eſtīareRelīꝗt̉ ꝙ fides ē certitudo ſuꝑ opinionē. Patꝫ igit̉ diffinitio p̄dicta: ſic igiturpatet rō aſſignatiōis diuerſarū diffinitionum fidei.d̓ difQueritur poſtea finitione fidei qua ponit apl̓us ad He. xiº. Scꝫfides eſt ſb̓a ſꝑandarū rerū ⁊cͣ. Circa hoc īquerit̉ quare ꝑ duplicē actū diffinit̉ fidesſ. ꝑ duplex genꝰ actꝰ .ſ. ſubſtare ſꝑandis etargue̓ nō apparētia: cū alie ꝟtutes nō diffiniāt̉ ꝑ actꝰ plures ſꝫ ꝑ vnū. Itē Cū oīsdiffinitio debeat aſſignari ꝑ priora ⁊ notiora. ſpes aūt ⁊ ſꝑanda cōſequāt̉ naturalit̓fidē. videt̉ hec diffinitio. fides ē ſb̓a rerū⁊cͣ. dari ꝑ poſteriora. gͦ nō ē bene aſſignataItē Cuꝫ oīs diffinitio debeat aſſignariẜᵐ illud qd̓ cōuenit diffinito ꝑ ſe ⁊ non ꝑaccidēs. Fides aūt nō ē rei ſꝑande niſi peraccidēs ſꝫ ꝑ ſe ē rei credēde. gͦ n̄ ꝯueniēterdicit̉ ſubſtātia rerū ſꝑandarū ẜ magis rerū credēdaꝝ. Itē querit̉ de ſingulis ꝑtibus ⁊ pͦ quo dicit̉ ſb̓a rerū ſpe. Nā cū ſb̓adicat̉ multipl̓r ẜᵐ qͣtuor mos vt dic̄ ph̓usin methaphiſica mat̓ia forma. cōpoſitū genuſ: aut diffinitō. nō pōt dici fides ſb̓a forma: ꝗa fides nō eſt forma rerū ſꝑandarumſed magis credēdaꝝ. nec pōt dici ſb̓a materia: ꝗa cū materia ſit tribus modis in qͣ⁊ ex qͣ ⁊ circa quā. non ē fides materia. exqua ſint res ſꝑande cū nō ꝑmaneat cuꝫ bonis ſꝑandis in gloria: nec etiaꝫ pōt dici ꝙfides ſit materia ex qͣ. eo moͣ qͦ fidei ſuccedent ſꝑanda eterna .ſ. bona: ꝗa ẜᵐ hͦ ml̓tofortius ſpeſ dice̓t̉ ſb̓a reꝝ ſꝑandaꝝ pret̓eanō pōt dici fideſ maͣ in qua rerū ſꝑandaꝝnec maͣ circa quā ſic̄ patꝫ. gͦ nec poteſt diciſb̓a cōpoſitū: nec ſicut genꝰ aut diffinitioſꝑandorū. gͦ fides nō pōt dici ſb̓a rerū ſperandarū. Itē Cuꝫ bona eterna que ſuntres ſperade fūdēt̉ ī merito. meritū aūt eſtin omni ꝟtute. gͦ quelibꝫ virtus dicet̉ fundamentū rerū ſꝑandaꝝ. ſi gͦ eadē rōne dr̄ſb̓a quā fūdamētū. ſic̄ dic̄ Augꝰ. relinꝗt̉ ꝙquelibꝫ virtus ē ſb̓a reꝝ ſꝑandaꝝ. IteꝫCū fides ſit nō ſolū premiorū eternoꝝ queſūt res ſperādē ſꝫ etiā penaꝝ eternaꝝ queſūt reſtimēde. videt̉ ꝙ nō ſolū ſit ſb̓a reꝝſperādaꝝ ſed etiā timēdaꝝ. Nō gͦ ſufficiēter dicit̉ cū dr̄ ſb̓a reꝝ ſperādaꝝ. Itemcuꝫ dicat Augꝰ ī enth̓. ꝙ fides ē rerū p̄ſentiū p̄teritaꝝ ⁊ futuraꝝ. ſpes ꝟo ē ſolū futuraꝝ. gͦ vl̓ior eſt fides ꝙͣ ſpes. gͦ fides nō eſtdiffiniēda ꝑ res ſperādas: cū iſtud nō coueniat fidei vl̓r. nō igit̉ cōueniēter dicit̉ſb̓a reꝝ ſperādaꝝ. Itē cū dicat Augꝰ q̄ignota nō poſſumꝰ dilige̓. ⁊ Gregꝰ. Nemopōt amare qd̓ nō credidit ſic̄ nec ſꝑare. gͦfides ē ſb̓a reꝝ diligēdaꝝ ſic̄ reꝝ ſperādarum. Itē Diligēda ſūt finis fidei ſic̄ ſperanda. qͣre gͦ nō dicit̉ fides ſb̓a reꝝ diligedarū. Itē querit̉ de alia ꝑte diffinitiōisqualiter .ſ. dicit̉ Fides argumētū nō apparentiū. Nā cū argumētū dicat̉ aliqn̄ mēdium. aliqn̄ maxīa ꝓpoſitio. aliqn̄ collatio p̄miſſaꝝ ad ꝯcluſionē. Nullo iſtoꝝ modoꝝvidet̉ fides poſſe dici argumētū. Relīꝗt̉igit̉ ꝙ fides nō eſt argumētū. Itē. Ubieſt argumētū eſt qͣſi motꝰ ī rōne ⁊ ꝓceſſusde vno ad alterū. ſed fides cū credit articulo nō ꝓcedit ꝑ aliud ad credēdū illū: cūillū ſupponat ⁊ aſſentiat illi. igit̉ fides nodicet̉ argumētū. Itē Oē argumētū eſt
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten