oꝑante ꝑ dilectionē. Nota tamē ꝙ ad hocdixerūt quidā ꝙ fides eſt ī ſpeculatiuo intellectu ⁊ nihilominꝰ eſt virtꝰ: ⁊ hoc dixerurit his rōnibus. ꝗa cū aīa ſit remūeranda ẜᵐ oēs vires: ⁊ maxime ẜm ꝑtē aīe ſpēculatiuā ncc̄e hꝫ mereri ẜm partem aīe ſpeculatiuā. gͦ in ꝑte aīe ſpeculatiua erit pͥncipium merēdi qd̓ eſt virtꝰ Itē Sicut ſehabet ꝓbabile ⁊ īprobabile ad intellectuꝫita ſe habet approbabile ⁊ reprobabile adaffectū ⁊ ecōuerſo. Si gͦ ex ꝟtute affectus⁊ caritatis eſt diligere probabile .ſ. inimicū. gͦ ex virtute ītellectus erit īprobabilecredere. ſꝫ credē eſt ꝑ fidem. gͦ fides ē ꝟtusintellectꝰ. Sed ꝯtra hoc obiiciūt ꝗa nōeſt neceſſe vt ī eo ꝑ ſe ſit meritū ī quo eritremūeratio vl̓ p̄miū. corpus enī glorificabitur ⁊ ꝑs ſenſibilis. nō tamē ī illis ꝑ ſe ēmeritū. gͦ nec eſt rō cū ītellectꝰ ſpeculat iuꝰcōſequatur premium: quod propterea ī eoſit ꝑ ſe meritū. Item ītellectꝰ ſpeculatīuus cogit̉ neceſſario ad credēdū ꝑ neceſſariam rocinationē. gͦ credere ītellectus ſpeculatiui eſt īuolūtariū. nullꝰ aūt actꝰ inuoluntariꝰ eſt virtutis. gͦ credere ītellectusſpeculatiui nō ē volūtatis virtutꝭ. Propter hoc dixerūt alij ꝙ fides eſt ī parte aīmotiua ⁊ eſt virtus: pars enī motiua eſt līberi arbitrii qd̓ eſt qͣſi res ī aīa querēs bonū ⁊ beatitudinē ipſis viribus ſubiectis:⁊ in eo ē primo meritū ⁊ virtus. liberuꝫ ātarbitriū eſt facultas rōnis ⁊ volūtatiſ: ⁊ ēvis motiua ſcd̓m rōnē ⁊ voluntatē. ſcd̓mrōne̓ intēdentē: ⁊ ẜᵐ voluntatē appetēteꝫdicūt gͦ ꝙ fides eſt ī libero arbitrio ſcd̓mrōnē. Sed ꝯtra Hoc obiicit̉. ad eandemvim ꝑtinet virtus vie ⁊ premiū patrie qd̓ſuccedit virtuti. gͦ cū viſio pͥme veritatisſuccedat fidei in gloria. viſio aūt veritatꝭꝑtineat ad ꝑtē ītellectꝰ ſpeculatiui. Ergofides eſt in ītellectu ſpeculatiuo. Si virtꝰeſt: virtus eſt ītellectus ſpeculatiui. ꝓpt̓eadixerūt alij ꝙ duo ſūt ī fide. cogitare ⁊ aſſentire ẜᵐ beatū Aug. Credere ē cogitarecū aſſenſione. Cogitare eſt ītellectꝰ ſpeculatiui: aſſētire practici. ⁊ ita fides ꝙͣtuꝫ adactū cogitādi eſt ī ītellectu ſpeculatīo vl̓eſt habitus cognitiuꝰ. qͣtum ꝟo ad actumaſſentiendi eſt ī intellectu practico: ⁊ ē habitus motiuꝰ. ex primo ergo nō habet eſſevirtus ſed ex ſecūdo. Sed ꝯtra hoc obiicitur differentia eſt habituū ſcd̓m differentiam potētiarū ſubiectarū. Si gͦ nō ē eadēpotentia ſpeculatiui intellectꝰ ⁊ practici.ergo nec idem habitus erit vtriuſqꝫ. fideſigitur nō poterit eſſe ī intellectu ſpeculatiuo ⁊ practico. Propter hoc aliter ē dicēdū ad p̄dictā queſtionē qua querit̉ vtꝝfides ſit virtus: vt ſit qo de fide formataque eſt cū caritate. dd̓ gͦ ꝙ fides pōt ꝯſiderari materialiter: ⁊ pōt ꝯſiderai formal̓rMaterialiter fides ē cognitio. formaliterfides eſt aſſenſio. fides gͦ materialiter conſiderata eſt in ſpeculatiuo intellectu: neceſt virtus. formaliter ꝟo ꝯſiderata eſt inpractico ītellectu ⁊ ē virtꝰ. Un̄ hugo ī li.de ſacramētis duo ſūt ī quibꝰ fides cōſtatcognitio ⁊ affectus. In altero ſcilicꝫ in affectu ꝯſtat: ꝗa ipſa in illo eſt. in altero ſcꝫ cognitione conſtat ꝗa de illo eſt. In affectuꝟo fidei ſubſtātia inuenit̉. in cognitiōe ꝟomateria. ꝓpterea fides ī affectu habꝫ ſb̓aꝫquia affectus ipſe fides eſt. In cognitioneꝟo materiā ꝗa de illo eſt qd̓ ē ī cognitiōeFides igit̉ quā credit̉ eſt in affectione. qd̓ꝟo credit̉ in cognitiōe. cognitionē aūt hicītelligimꝰ ſcīam rerū. nō illā que ex pn̄tiaipſarū cōprehēdit̉: ſed illā quē auditu ſoloꝑ̄cipitur: ⁊ ex verboꝝ ſigͣtione manifeſtat̉Uerbi gr̄a. cuꝫ id quod dicit̉ ⁊ ab illo quiaudit intelligitur qd̓ dicit̉: etiā ſi neſciatvtrū ſit vel nō ſit ita ut dicit̉. ſcīa tamē ēinquātū intelligit ⁊ ſcit quid eſt qd̓ dicit̉Ad hāc cognitionē ſi fides accedat ut credatur qd̓ audiebat̉ ⁊ intelligebat̉ eſt credulitas in cognitione: ⁊ inuenit̉ ī affectuſubſtātia. in cognitione ꝟo materia. Adpͥmo obiectū dicēdū ꝙ prima veritas eſtfinis ſpeculationis ſcd̓m rōnē. veri. ꝟtutꝭꝟo fidei finis eſt ẜᵐ rōnē boni. vnde pͥmaveritas cōꝑatur ad finē dupliciter vt obiectū ſeu mat̓ia: ⁊ ut finis. vt obiectū ẜmrōnē veri. vt finis ẜm rōnē boni. ex cōꝑatione ipſius prime veritatis vt obiectumnō deprehēdit̉ fides virtus: ſꝫ ex cōꝑatiōeẜᵐ ꝙ finis. vnde ſic̄ caritatis finis eſt ſimpliciter bonū: ita fidei ē quoddā bonū ſcꝫverū ſub rōne boni: ⁊ ꝑ hec patꝫ rn̄ſio adſecundū. Ad tertiū qd̓ obiicit de ſciētiadd̓ ꝙ ſcīa ꝙͣtū eſt de rōne ſcīe habet veꝝpro materia nō pro fine. vl̓ ſi habet ꝓ finenō tn̄ habet ẜᵐ rōnē boni. ⁊ ideo ſcīā ſpeculatiua nō eſt virtꝰ ſiue ſcīa que ē donū.Ad qd̓ manifeſtandū notādū eſt ꝙ cuꝫ
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten