Ipſi gͦ deo de ſe credendū eſt. ⁊ his q̄ cogͦninoſtre de ſe tribuit obſequēdū. Ex quo relinquit̉ primū. Ratio iſta fundat̉ ſupra hanc ꝓpoſitionē per ſe notam. Incōpreheſibilis ꝟtusn infinita non ꝯcipit̉ a virtute infirma ⁊ finita. Iteꝫ Hylariꝰ in quarto de trinitꝭ. Autmore gentiliū deriegandꝰ eſt deꝰ. ſi teſtimōiaeius improbant̉. Aut ſicat ⁊ deus credit̉ nōpoteſt aliter de eo ꝙͣ ip̄e de ſe teſtatus eſt: intelligi. Sꝫ intelligere teſtimonio alteriꝰ ideꝫeſt quod credere. vt oſtēdit aug. ad Paulināde videndo deo. quia his que videmꝰ ipſi teſtes ſumus. Sꝫ his que credimꝰ alijs teſtibusmouemur ad fidē. Neceſſe eſt igit̉ de deo ẜſuum teſtimoniū credere. Item Hyl̓. in 5º.de trini. Nō eſt de deo humanis iudiciis ſentiēdū. Neqꝫ enim nobis ea naͣ eſt: vt ſe in celeſtē cognitionē ſuis viribꝰ efferat. a deo diſcēdum eſt quid de deo intelligēdū ſit. quia nonniſi ſe auctore cognoſcit̉. Si gͦ cognitio dei neceſſaria eſt ad falutē: ⁊ hoc non pōt haberi ꝑinquiſitionē humanā ſeu ſcīam: neceſſariū ēvt habeat̉ per fidē. Itē Hyl̓. in. i. de trinitꝭ.Cū de rebꝰ dei ſermo erit ꝯcedamꝰ ſui cognītionē deo dictiſqꝫ eius pia veneratione famūlemur. Idonens enim ſibi teſtis ē qui niſi perſe cognitus non ē. Ex quo relinquit̉ ꝙ ad ſalutē neceſſaria ē fides qua credimꝰ deo de ſeipſo. Fides dico quia ſcīa non ē poſſibilis: ſic̄oſtenſū ē. Itē ad idē ſunt auctoritates apl̓iad hebr̄. xi. Accedēte ad deū oportet crede̓ ⁊cͣ⁊ ſine fide impoſſibile ē placere deo. ⁊ hiꝰ.Ad oppoſitū ſic. Coīs animi acceptio eſt ꝙaſſentirei n̄certis in his que ad ſalutē ꝑtineteſt temerariū. Itē ꝯmunis ē animi ꝯceptioꝙ nullum temerariū confert ſaluti humane.Cum gͦ omne inuiſum ⁊ incognitu ſit īcertuꝫaſſentire inuiſo ⁊ incognito erit temerariuꝫ.Sꝫ talia ſunt quibꝰ fide de qua querimꝰ aſſentimꝰ. ſicut dicit augꝰ. fides ē credere quod n̄vides. gͦ hiꝰ fides eſt temeraria. gͦ nec ſalutineceſſaria. Itē dicit Petrꝰ rauenas qd̓ vr̄ꝯcordare cum ꝯmuni animi ꝯceptione. ꝙ nōeſt tutū credere ſine rōne. gͦ in his que ꝑtinētad ſalutē periculoſū erit ſine ratione credereSꝫ tale ē credere fide de qͣ loquimur. gͦ n̄ eritcredere tale expediēs ad ſalutē. Itē cū hōſit rōnalis creatura: natꝰ eſt ⁊ ordinatꝰ ad iudicādū rōne: ⁊ ad oꝑandū rōe. Si gͦ ꝓpter hͦ:quia homo rōnalis ē: ſi operet̉ ſine rōne nō eſtlaudabilis: ⁊ vituꝑabilis ſi oꝑet̉ ꝯtra rōnē. gͦfilr̄ iudiciū rōnis laudabile nō erit ſine rōne:⁊ vituꝑabile ꝯtra rōnē. gͦ credere ſine rōne n̄ē laudabile. credere ꝟo ꝯtra ronē vituꝑabileSꝫ tale ē credē fidei de qua loquimur. gͦ talecredere vituꝑabile ē. Itē vbi ꝑiculoſum ⁊damnabile eſt falli: ibi maxime reprobādumiguorare ſe falli. Sꝫ in diuinis ⁊ ī via que ēad beatitudinē dānabile ⁊ ꝑiculoſū eſt falli.gͦ in hiꝰ maxime reprobādū ē ignorare ſe falliSꝫ vbi deficit ſciā ⁊ cognitio ꝟitatis: eſt ibiignorantia oppoſite falſitatis. gͦ ꝑ ꝯn̄s ignorantia fallacie emergētis circa ꝟitatē. Cū gͦ īfide ẜm ꝙ hic loquimur deficiat cognitio ⁊ſciētia ꝟitatis. eſt hic ignorantia oppoſite faſitatis. gͦ ⁊ ignorantia fallacie. Neſcit igit̉ ꝙſic credit an fallat̉. gͦ tale credere maxime reprobabile. So. dd̓ ꝙ fides: hoc ē app̄henſio⁊ aſſenſus ꝟitatis diuine neceſſaria ē ad ſalutē. ⁊ cā ē ꝗa cognitio creatoris neceſſaria ēad ſalutē. ⁊ ſic̄ rōnalis creatura dꝫ dilectōemſūme bonitati ⁊ obediētiā ſumme maieſtatiita aſſenſū pͥme ꝟitati. Ueritas aūt diuina n̄pōt capi ꝑ ſcīam ab humana creatura ꝓpterduplice̓ cām quā aſſi gnat Hugo de ſan. vie.vna ē excellētia pͥme ꝟitatis. alia imbecillitashumane fragilitatis. Excellētia veritatis ꝙmōſtrat Hugo ꝑ dīſionē eoꝝ que a nobis ꝯp̄hēdūt̉. Nā cū quedā ꝯp̄hēdamꝰ ſenſu vt coporalia: quēdā ꝟo intellectu ꝑ reꝝ ſil̓itudineſquedā ꝟo exꝑiētia. vt ea que in aīa ſentiunt̉.vt gaudiū ⁊ triſticia: timor ⁊ amor. diuina n̄p̄hēdūt̉ pͥmo mo .ſ. ſenſu. quia non ſunt actupn̄tia: nec corporalia. nec 2º mo. quia omnemſil̓itudine puritatis excellētia trāſcēdūt: nectertio mo. vt illa que in nobis ſentiūt̉. quiano de ſb̓a animi ſunt: nec de his que in aīo ſb̓ſiſtūt. gͦ ſola fide credūt̉: quia ſunt: ſꝫ nō qͣliaſunt. credūt̉ ꝗa ſūt: ſꝫ nō qualia ſunt ꝯp̄hendut̉. gͦ deꝰ credi pōt. ꝯp̄hedi nō pōt. Iteminfirmitas humane fragilitatis cā ē. ꝗa ſicutoſtēdit Hugo in ſuis ſn̄iis. Erant tria q̄damcorpus. ſpūs. ⁊ deus. ⁊ corpꝰ quidē eſt. mūdꝰerat. aīa ſpūs. ⁊ ip̄a aīa qͣſi in medio quodaꝫerat habēs exͣ ſe mūdū: intra ſe deum. ⁊ acceperat oculū: quo exͣ ſe mūdū ⁊ ea que in mundo erat videret. ⁊ hic erat oculꝰ carnis. aliūoculū acceꝑat: quo ſe ip̄aꝫ ⁊ ea q̄ in ip̄a erātvideret. ⁊ hic erat oculꝰ rōnis. aliū rurſumoculū acceperat: quo intra ſe deū videret: ⁊ea que in deo erant. ⁊ hic ē oculꝰ ꝯtēplatōis.Poſtqͣꝫ aūt tenebre pctī ī illā intͣuerūt: ocul̓ꝗdē ꝯtēplationis extinctꝰ ē vt nihil videret.Oculꝰ ꝟo rōnis lippus effectꝰ vt dubie vide̓t