neceſſaria eſt duplex gratia. Una in doctoreſeu p̄dicatore: quā ſciat dicere ꝯueniēter eaque ſunt ad edificationē. Alia vero neceſſaria eſt in auditore: quā moueatur ex ſermonead ꝯpunctionem vel ad amorem: vel timorēvl̓ ſpeꝫ: ⁊ huiuſmodi. ⁊ hac rōne dicit Greg.ꝙ inuanum laborat lingua predicatoris niſiadſit gratia ſalnatoris. Ad illud gͦͦ quodpͥmo obicit dicendū ꝙ actus gratie ſermonisnon eſt edificare auditorē. ſed dice̓ ad auditoris edificationē. vnde ſicut in alijs dicit̉ ꝙnon medicus ſemper ſanat: nec rhetor ſemꝑꝑſuadet. Sed ſi nihil omittant de ꝯtingentibus: nihilominꝰ ꝯſequuntur effectum operātes ẜm artem. Ita ſi doctor vel predicator habens gratiam ſermonis nihil omittat de cōtingentibus ad edificationē conſequit̉ ſuumeffectum Notandum tamen eſt ꝙ eſt effectuseſſentialis: ⁊ hic eſt effectus in ipſo vt in medico cū operatur ſecundū artem: ⁊ in predicatore cum loquitur ad edificationē. ⁊ ē effectus in altero accidentalis. vt in medico cuꝫſanat ⁊ in p̄dicatore cum edificat.Oſt tractatū devirtute in genere: inquirendū eſt deſpēbus virtutum ſecūdū p̄aſſignatā dr̄iamEt primo agatur de virtutibus theologicisque ſunt virtutes in finem. vt fides. ſpes. caritas. de quibus prima ad cor̄. 13. Nunc auteꝫmanēt fides ſpes caritas: tria hec. Conſequēt̉ꝟo de ꝟtutibus cardinalibꝰ: q̄ ſūt de his queſūt ad fineꝫ. vt prudentia. iuſticia. fortitudo.tēꝑatia. Primo gͦ queret̉ de fide. Scd̓ode ſpe. Tertio de caritate. Cum autemqueritur de fide p̄intelligendū eſt ſicut dictūeſt prius. ⁊ habetur ẜm Augu. ſuper illud adro. i. De fide in fidem. Ꝙ fides dicit̉ duobusmodis. Quod creditur: ⁊ quo credit̉. Fidesautem quo credit̉ eſt habitus credendi quiaccipit̉ duobus modis. Cum caritate: ⁊ ſinecaritate. Si ſine caritate ſic eſt fides informisde qua dictum eſt prius. cum querebatur degratiis gratis datis. Pn̄tis igit̉ inquiſitioniaerit inquirere de fīde ſecūdū alias duas acceptiones. Ut primo queramus de fide quacreditur formata. hoc eſt de habitu credēdi.Secundo vero de fide quod credit̉. hoc ēde credibili. Et quantū ad primam inquiſitīonem erit iſte modus. Primo queret̉ an fides ſit neceſſaria ad ſalutē. Secundo ſuppoſito ꝙ ſic: vtrum habeat̉ ꝑ ſuaſionem.an fides uirtus ſit. Quarto ſuppoſito ꝙ ſuan ſit virtus generalis vel ſpecialis. ⁊ hec q̄runt̉ ad ſciendum quid ſit fides ẜm rem.Quinto queritur quid ſit fides ſecundumdiffinitionē. Sexto de actu fidei. Septīode ſb̓iecto fidei. Octauo de obiecto fidei.9º de ꝯparatiōe fidei ad ceteras virtutes.Ad primuꝫ arguiturſic. Nulli dubiū eſt neminē deū colere: niſi ꝙcredit ip̄m eſſe: ⁊ niſi qui credit de illo ea ꝑpter que debet eī cultum impendere. ꝟbi graNemo impēdit ei latrie cultum: niſi ꝗ creditipſum deum. nemo impendit ei obediētie ſeruitium: niſi qui credit ipſum dominū. ⁊ iuxtahunc modū nemo orat illum niſi qui credit ꝙpoſſit ei eſſe ī adiutoriū. Si gͦ neceſſariū ē adſalutē deū colere: neceſſarium erit ip̄m deu⁊ bonū credere. Itē ſi ad ſalutē neceſſarium eſt deū amare ſuper oīa ⁊ timere. Sꝫ nōamat̉ niſi quia bonꝰ: nec timet̉ niſi quia iuſtꝰcredit̉. erit gͦ neceſſaria ad ſalutē fides bonitatis ⁊ iuſticie. Si dice̓t̉ ꝙ eſt fides duplidicta. Uno mō fides credulitas ꝟitatis manifeſte: cui ꝯtradici nō poteſt. vt fides pͥncipioꝝ. vt omne totum maiꝰ eſt ſua parte. ⁊cͣ. ⁊ indiuinis deū eſſe iuſtum ſeu ſummū bonum.Eſt iteꝝ fides veritatis occulte: que nō ſeita offert intellectui manifeſte. vt terram eſſecentrum mundi: ⁊ celum aliquod eſſe inſenſibile: quod non videt̉. Secūdū pͥmum moduꝫdiceret forſitan aliquis incredulꝰ ꝙ eēt fidesneceſſaria ad ſalutem. de ſecūda non. quia einō poteſt firmiter muniri intellectus. Cōtͣarguit beatus Hylarius in quarto de trinitꝭ.dicens. Neqꝫ celeſtium per ſe ſcientiā humana imbecillitas ꝯſequet̉. neqꝫ inuiſibiliū intelligentiā ipſe ſibi corporaliū ſenſus aſſumꝫ.Ex quo accipit̉ talis ratio. Plus excedunt celeſtia ⁊ diuina humanū intellectū: ꝙͣ intelligibilia humanū ſenſum. Sꝫ impoſſibile eſt ẜmordinem nature ꝙ ſenſus capiat ſcientiaꝫ intelligibiliū. gͦ impoſſibilius erit ꝙ humanusintellectus ẜm ordinem nature cōprehendatſcientiā diuinoꝝ. Si gͦ ſaluti neceſſaria ē intentio diuina: que non poteſt haberi ſine preexiſtenti cognitione. preexiſtens autē cognitio non poteſt eſſe ſcīa. gͦ preexiſtenſ cognitioerit fides diuinoꝝ. Item beatus Hylariꝰin 4º. de trini. arguit ſic. Nō ſb̓eunt ingenianoſtra celeſtem ſciam. neqꝫ incomp̄henſibileꝟtutē ſenſu aliquo infirmitas noſtra ꝯcipiet